ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 10 januari 2014

En zo liggen we bij Polare!


Lees meer!

Uit de kast

Ja! Eindelijk is het zo ver! Twee van ons komen uit de kast... Lees ons verhaal in NRC Next , Volkskrant, Telegraaf en Parool. Don't miss it..

Lees meer!

woensdag 8 januari 2014

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school ‘Werken vanuit je hart’ aan. Als je niet vol overgave over je dagelijkse werkzaamheden schijnt te kunnen vertellen is iedereen verbaasd. Doe jij wel wat je echt leuk vindt? Volg jij wel je hart? Middelmaat en gewoon tevreden zijn is niet van deze tijd. Sterker nog: We moeten pieken. Het liefst iedere dag. Dus nemen we niet een weekje vrij om in huis te lummelen, maar moet in dat weekje de Mount Everest beklommen worden, Chinees worden geleerd en oh ja, ook nog worden ge-sky dived . En je werk moet je ultieme passie zijn, want daar besteed je toch een groot deel van je leven aan. En liefst doe je het anno 2013, dan ook nog 'voor jezelf'. Maar wat als dat niet het geval is? Dan doe je maar alsof. In ieder geval op je werk, maar om te oefenen begin ik bij mijn vroegere schoolvriendin. Ze neemt nog een slok van haar gin tonic en kijkt mij afwachtend aan. Mijn cue om snel met wat semi-bezielde woorden te komen. Met grootse gebaren begin ik een betoog over de maatschappelijke relevantie van mijn werk. Theatraal ga ik met mijn hand naar mijn hart en kijk serieus in de verte, als ik vertel over een deelproject waarmee ik bezig ben. Dat in werkelijkheid dat deelproject ongeveer een honderdste van mijn overig saaie werkzaamheden inhoudt laat ik buiten beschouwing. En het werkt. Mijn vriendin lijkt onder de indruk. Zulk werk zou zij ook wel willen doen, zie ik haar denken. Met dit succesje en een lichte kater schuif ik de volgende dag aan bij mijn baas voor mijn functioneringsgesprek. Met verve herhaal ik het gister geoefende theaterstukje. Ook mijn baas lijkt onder de indruk. ‘Mensen met passie, zoals jij. Dat is waar we naar op zoek zijn. Jij gaat het hier maken, er staat jou nog een lange toekomst te wachten binnen dit bedrijf.’ Ik laat een geforceerde glimlach zien en verlaat snel de kamer. Mission accomplished? . Lees meer!

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger was. Partner met advocaat-stagiaire, partner met secretaresse, medewerker met student-stagiair, het kan allemaal en het gebeurt ook regelmatig. Down daten op de Zuidas is heel normaal. Maar de kantoorjungle bij het WTC is wat dat betreft net donker Afrika. Helemaal ok als Bokito een vrouwtje op een lager treetje van de apenrots aanduwt, maar wee de vrouw die het aanlegt met de document checker, de koerier, de portier of gewoon de jongere man. Mislukt. Dubieus. Gênant. Schande! En dat is eigenlijk raar, want we leven niet alleen in tijden van recessie, er is ook al jaren een mannendip aan de gang. Mannen van nu worden minder snel volwassen. Althans, minder snel volwassen in de traditionele zin van het woord. Ze kopen geen huis, krijgen hun carriere niet op gang en gaan geen vaste relatie aan voor de eerste ring buikvet zich heeft gemanifesteerd. Mannen van nu zijn vooral druk met het groomen van hun baard, duimen omhoog doen op Facebook en het prepareren van verse groentesmoothies ’s thuis. Vrouwentaken dus. Het testosteron sijpelt langzaam uit de generatie twintigers van nu. Het concept down daten is daarmee bijna verouderd. Een flirterette aangaan met een emotioneel/intellectueel/financieel minder begunstigde is net zo normaal als een single status of een tijdelijk contract. In de rest van de maatschappij. Op de Zuidas stammen de verhoudingen nog uit het pre-crisis tijdperk. Of liever gezegd, van net na 1954. De Zuidas is misschien nog wel de laatste plek waar een contract wordt aangegaan voor onbepaalde tijd en vooral je werkethos bepaalt of je hogerop komt in de boom – niet je social skills. Ongelijkheid tussen man en vrouw is onderdeel van de bedrijfscultuur, ook als het op partnerkeuze aankomt. En dat is jammer. Voor de vrouwen aldaar. Mijn vriend studeert nog. Hij maakt ’s ochtends groentensmoothies, houdt de culturele agenda bij en is ’s nachts nooit moe. Ideaal partnermateriaal voor een hard werkende Zuidas vrouw. Ik kan het iedereen aanraden, zo’n jongere man. . Lees meer!

Betty Budget

Sinds ons toekomstbeeld is veranderd in dat van een een Siberische Goelag – met houtovenkachels en watergruwel, zonder wintersportvakantie en geld - is de sfeer op de werkvloer eveneens bekoeld. Collega’s reageren afwisselend op het fenomeen crisis, grofweg te verdelen in drie types. Busy Bea is permanent vertrokken naar het niemandsland tussen vergeten dossiers en achterstallig werk. Ze zit altijd voor negenen achter haar bureau, vertrekt nooit voor zeven en is altijd bezig met een ‘heel belangrijk dossier’ dat niemand kent. Niemand weet precies wat ze doet en als je haar wil betrekken bij een nieuw project kijkt ze alsof ze een kilo cocaïne moet meesmokkelen in haar endeldarm. Moeilijk. Pleasing Patty is het kantoorequivalent van Alexandria uit America’s Next Topmodel. Likken bij de leiding, trappen omlaag. Ze maakt zichzelf onmisbaar op de afdeling als sociale spil. Iedere maandag neemt ze zelfgebakken brownies mee, en nog voor je dag hebt kunnen zeggen is zij al in de lead bij het plannen van je afscheidsborrel. En dan is er Betty. Bij het inzamelen voor cadeaus stopt ze een twee euromunt in het envelopje, en pakt er dan steevast een euro voor terug. Haar Iphone heeft ze ingeruild voor een Samsung met druktoetsen en postzegelscherm, en ze roept op tot spijkerpoepen en koekhappen voor het kantoorweekend. Met clubben op Ibiza is Betty in de zomer van 2010 al gestopt, weekendjes weg gaat ze tegenwoordig naar Berlijn – met de trein. Betty bespaart. Maar Betty doet niet budget omdat het nodig is. Betty doet budget omdat ze hier eigenlijk niet meer wil zijn. Betty begon ooit met een studie rechten of economie omdat Pretty Woman haar lievelingsfilm was. In Pretty Woman was Richard Gere de grote held en hij was nog net zo fris als zijn financiële baan. Niet veel later schreeuwde Gordon Gekko ‘Greed is good’ in de allereerste Wallstreet-film en als Betty uit school kwam keek ze naar de rugbyschouders en flatgebouw-kuiven van de olievrouwen in Dallas. Toen wist Betty wel wat ze wilde: een dik betaalde baan. Dus koost Betty voor een carrière in de financiële sector. Maar nu is het seks appeal van geld met de hoogte van het haar ingezakt. Betty's zelfgekochte huis is waardeloos en het gros haar vrienden werkloos. Geld is officieel unsexy geworden en een dik salaris obsceen. Betty lost her cool. Dus is Betty begonnen met aquarellen in een verlaten klaslokaal op maandagavond en op donderdag mediteert ze bij het Centrum voor Leven en Intuïtie. Als je haar complimenteert met dat ene leuke Chanelletje is het antwoord steevast ‘Tweedehands!!’ en op vrijdag draagt ze oversized truien van Alpaca-wol. Eigenlijk was Betty voorbestemd om kraker, artiest of armeluis te worden, zie je? Betty zit hier gewoon helemaal verkeerd. Rijkdom is de nieuwe schaamte en Betty doet alsof. Zoals de haves not hun status verdoezelen met een Prada van tien euro, dicht Betty de kloof naar beneden met een linnen tas. En dat is jammer. Betty zou het beter gewoon breed kunnen laten hangen, een flinke Prada kunnen kopen en een rondje kunnen geven in de kroeg. Dan trekt ze in ieder geval de economie op het Strawinskyplein nog een beetje uit het slop. . Lees meer!

donderdag 7 november 2013

Frenemy

“Oh neeee, wat JAMMER dat je die klant bent kwijtgeraakt. Zo onrechtvaardig!” Ze leeft met me mee als het tegenzit op kantoor. “Tuurlijk missen ze je niet op die meeting.” Ze weet me te overtuigen om te werkspijbelen in de Soap Company. “Wat een heerlijke boots heb je aan vandaag. Dat staat jou gewoon weer. Ik bedoel, ik moet zoiets natuurlijk niet aantrekken.” Elke dag een attent compliment. Ik en mijn kantoorvriendin, mijn buddy, mijn uithuilmaatje, mijn boekensteun. Ik weet niet waar ik al deze warmte, aandacht en complimenten aan heb verdiend. Maar ik weet wel dat ik nooit meer terug wil naar de diepdonkere dagen waarin ze nog niet op mijn afdeling werkte. Totdat ik een telefoontje krijg van een klant waarin hij vraagt of het klopt dat ik bij kantoor wegga. Zoiets had hij gehoord van dat aardige meisje dat nu zijn zaken behandelt, die collega, je kent haar wel... Juist, mijn kantoor BFF. Dan word ik op het matje geroepen bij mijn manager. Waar hing ik uit op dinsdag tijdens die vergadering? Of ik soms denkt dat het normaal is om een mani-pedi te boeken tijdens werktijd? Nou, nou? In een klap stort mijn kantoorwereld in. Damn! Mijn BFF is een Frenemy. Het toxische verschijnsel van een vijand in een gezellige vriendinnenverpakking. Haar motief is hogerop komen in de organisatie. Haar middel? Een vertrouwensband kweken met haar collega's. Al keuvelend komt ze achter informatie die ze handig kan gebruiken. Jij bent na die afspraak om 16:00 uur lekker naar huis gegaan in plaats van naar kantoor? Dat wordt tussen neus en lippen bij de manager gedropt. Jij hebt een mindere week op je kantoor omdat je slecht heb geslapen? Zij meldt “bezorgd” bij je leidinggevende dat je misschien tegen een burn out aanloopt. De Frenemy speelt een gemeen spelletje, en denkt dat de weg naar de top in een paar plateaupumps over de zieltjes van collega's gaat. Ik ben beland in een aflevering van Gossip Girl en roep mijn inner Blair Waldorf aan. Hoe zou zij dit oplossen? Een roddel en lastercampagne? Vijftig pizza's bestellen op Frenemy's nummer? Neen, deze situatie vraagt om een zen benadering. Denk aan Beatrix die op een borrel tegen een fout staatshoofd aanloopt: Smile and Wave. Ik pak mijn matje uit de kantoorla en boek een yoga klas. In de omgekeerde hond op de yogamat komt het antwoord. De Frenemy is per definitie een onzeker type. Een parasiet die overleeft op de pech van anderen. No more! Van mij krijgt ze geen persoonlijke informatie meer, geen klaagsessies in de w.c. Geen “ik ben moe, is het pas dinsdag?” opmerkingen. Drama is voeding voor de Frenemy, al was het maar omdat ze dan ziet dat haar gedrag effect heeft. Onze relatie is vanaf nu dramavrij. Voortaan kabbel ik als een Zwitsers bergbeekje langs haar bureau. Na het verlichtingsmoment op de yogamat, heb ik Frenemy losgelaten. Ze was simpelweg geen issue meer voor mij en ik kon haar een oprechte glimlach schenken op de gang. In het begin probeerde ze me nog mee te trekken in faux-vriendelijke vraaggesprekjes op de gang, die ik beantwoordde met de diepgang van een borrelglaasje. Een maand later liep Frenemy uit de kamer van onze leidinggevende. Ze had haar ontslagbrief ingediend. Ze ging op zoek naar een nieuwe uitdaging. Lees meer!

maandag 8 april 2013

Hoe zou Benedictus XVI donderdag wakker zijn geworden? Toen de Roman Observer neerplofte op de deurmat van het pauselijke buitenverblijf in Castel Gandolfo, en hij het nieuws hoorde over Fransje, paus Fransje, dertig kilometer verderop. Hadden ze hem gebeld, dan had hij nog wat advies kunnen geven aan de zijlijn. Wat nou pensioen, hij was toch tot counsel benoemd? Zelf zag hij dat altijd als superpositie maar nu werd duidelijk wat zijn rol op cruciale momenten was: niks! En nu hadden ze de runner up gekozen van vorig jaar. Basisfout. De zoon van een Italiaanse spoorwegwerker die de metro nam naar de eucharistieviering en zelf stond te kokkerellen in zijn appartement bovendien. Eentje die de voeten van aids-patienten waste en, nog veel erger, soepel deed over het gebruik van condooms. Uit Zuid-Amerika. Sodom en Gomorra, dat was de toekomst van Vaticaanstad. Een verassing, zo noemt de pers de keuze. Maar hij wist wel beter. Zo’n conclaaf is niet veel anders dan een partnerretraite. Het jaarlijkse weekendje op de hei. Dat heeft niets te maken met ideologie of capaciteit. Een grote groep gelijken onderling te laten kiezen, vereist het betere schoolpleinwerk. Ouderwets smoezelen op de omgang onder het genot van een glaasje wijn en een hostie. Genoeg likes verzamelen, net als op Facebook, Joseph kende het klappen van de zweep. Tijdens de plenaire discussie – een soort jurisprudentiebeurt – is het zaak niet te hard van leer te trekken, maar raak te schieten met een enkele inhoudelijke opmerking. Liefst als de rest stilvalt. Dat zegt: ik ben bescheiden, gecontroleerd maar inhoudelijk sterk. Echt iets voor zo’n kniepert als Fransje. ‘Sanering van de curie’ was waarschijnlijk het thema dus dan krijgt zo’n ex-bankier alle credits. Hand op de knip! Het beste is dan de eilandjes te laten versnipperen en daar op de juiste manier doorheen te laveren. Gemene briefjes rondsturen via het personeel werkt ook altijd goed, net als rotzooi lekken naar de pers. Een flinke dosis atileaks, liefst via de butler. ‘Die zwarte kardinalen moeten geen paus worden, want die zijn pro condooms’, hij had het voor ze kunnen uitspellen. De belangrijkste regel: win het vertrouwen van de grootste speler in de ruimte. Dat was hij natuurlijk geweest, na God. Maar goed, hij kon ook niet meer appen met Scola en Scherer sinds de groep vertrokken was. Meewarig kijkt Joseph naar zijn rode muiltjes onder het bed. Het had misschien ook niet veel uitgemaakt. Je weet hoe het met die retraites gaat. Nooit teveel pushen. Wie als paus het conclaaf ingaat, komt er als kardinaal uit. De beste kwaliteit om te worden gekozen tot managing director is nog altijd onzichtbaarheid. Lees meer!