De M van money zit weer in de maand. ‘B-day’ nadert. De slachting zal niet zo erg zijn als op het strand in Normandië, maar gekort wordt er zeker op de bonus dit jaar. De bonuspoule wordt waarschijnlijk teruggebracht met twintig procent, vertelde een bevriende bankier onlangs. Dat betekende niet per definitie een lagere bonus, maar er was wel minder te verdelen bij zijn bank. Sommigen zouden worden overgeslagen dit jaar. Collega’s maakten zich al zorgen vanaf november.
Waarom?
Dat heeft te maken met waardering, legde een andere bankier uit.Op b-day wordt je één voor één binnengeroepen bij je leidinggevende. Dan krijg je een envelopje en een korte preek. Het is zaak niet te hard te glimlachen als het meevalt, dan weet je zeker dat er volgend jaar minder in zit. Aan de hand van de inhoud weet jij weer waar je staat.
*Congratulations, you’re still in the running to become* *Holland’s Next Topbanker*.
Maar het is crisis opperde ik. Dan hoef je je toch geen zorgen te maken of de inhoud van je envelopje tegenvalt? Dat is de natuurlijke deflatie van een op hol geslagen systeem. Zelfs bij Goldman Sachs werden topbonussen na de vorige dip in aandelen uitbetaald.
Of ik tegenwoordig SP stemde, luidde de wedervraag. Korting op de bonussen zou er enkel toe leiden dat bankiers vluchten naar concurrenten in het buitenland. Meer geld betekende simpelweg meer waardering. En waarschijnlijk een nieuwe Porsche. Of kunst, daar was hij nog niet helemaal over uit.
De Porsche intrigeerde me. Het was de tweede Zuidasser die ´een Porsche voor mijn 35ste´ als innerlijke drijfveer noemde die dag. Naast de morele verplichting tegenover zijn ouders en “de intellectuele uitdaging”. Leuk ja, hij vond zijn werk ´ leuk´, maar hij deed het niet voor de lol.
Ze zijn niet de enigen. Gevraagd naar hun werk is de funfactor vaak het laatste wat bij Zuidassers voorbijkomt. De term ´leuk´ lijkt gereserveerd voor de kunstschilder in Berlijn, de bioloog in het Braziliaanse oerwoud of de avonturier die parmahammen rookt in een tapasbar in Etruskie. Zij doen aan zeflverwezenlijking, op de Zuidas geven we elke dag een stukje van ons leven op in ruil voor geld.
Maar misschien is die meer economische benadering lang niet gek. Onlangs berekende De Nederlandsche Bank dat 103 pensioenfondsen in 2013 moeten korten op de aanvullende pensioenen. Dit raakt in totaal circa 7,5 miljoen deelnemers en gepensioneerden. Grofweg een derde deel van de fondsen voert zelfs de maximale korting door van 7 procent.
Daar hoor je dan weer niemand over. De hardnekkigheid waarmee onze generatie vasthoudt aan het geloof in een goede oude dag, is bijna ontroerend. Zelfverwezenlijking is het ideaal, maar een beetje monetaire waardering helpt nu ook best.
Lees meer!
vrijdag 16 maart 2012
woensdag 14 maart 2012
Recensie: De Urenfabriek
Glossy met een scherp randje
Geestig, neurotisch en over the top. Dat is de hoofdpersoon Felice in
De Urenfabriek. De debuutroman van voormalig Zuidasser Fleur Brockhus.
Felice, insecure overachiever en lekker wijf, begint vol goede moed
aan een baan bij Blick en Bleecker, een advocatenkantoor op de Zuidas.
Eenmaal binnen blijken de Blickers stuk voor stuk gestoord op de
manier waar de togaklagers een patent op lijken te hebben. De
anorectische dorre struik Ria de Roos, maakt het leven van Felice
zuur. Iedereen heeft wel een patroon Ria in zijn leven, dus de
anekdotes tussen Ria en Felice zijn behalve zielig, ook erg grappig.
Felice beschrijft het leven van een beginnend advocaat stagiaire op
een herkenbare manier voor alle Zuidassers. Een fling met partner
Simon, de sletterige HR-dame en een feel good happy end maken het boek
een heerlijke guilty pleasure. Brockhus heeft een vlotte pen, en onder
een glossy laagje gaat een vlijmscherp randje schuil.
Aanrader! Lees meer!
woensdag 7 maart 2012
Het geloof in de consultant
Het is crisis. Griekenland gaat volgens Fitch hoogstwaarschijnlijk failliet, Spanje neemt genoegen met een hoger percentage financieringstekort en met Nederland gaat het volgens de economen ook niet al te best. Dus moet er bezuinigd worden. Ook op de Zuidas? Ja. Ook op de Zuidas. De laffe bezuinigingsmaatregelen die ervoor zorgden dat de luxe koekjes bij de koffie vervangen werden door een mariakaakje uit pak, maar ook het weghalen van de pepermuntjes bij de receptie voldoen niet meer. Er moet echt bezuinigd worden en dus wordt er gereorganiseerd. Reorganisatie is zo zuidas voor mensen eruit sodemieteren.
Een beetje CEO of CFO weet hoeveel er bezuinigd moet worden om weer winst te draaien. Hij of zij weet ook hoeveel FTE’s er dan uit moeten. En hij of zij weet evengoed waar die FTE’s eruit moeten. Maar op de een of andere manier gaat dat er op de Zuidas niet in. Nee, wij willen niet dat er een persoon is die zegt: ‘Jongens, de afdeling Marketing? Dat kunnen we net zo goed onderbrengen bij zo’n leuk reclame bureautje in oud West in plaats van hier 400 man te fêteren. Nee. Het moet onderbouwd. Het liefst in een mooie powerpointpresentatie. En dat komt de aasgieren van de Zuidas, die een dood marketingkadaver al van mijlenver ruiken, goed uit. De Consultants.
Ook op mijn afdeling is de komst van het doodsescordon aangekondigd. Collega's die normaal in de namiddag werkers zijn beginnen ineens voor het ontbijt, want De Consultant ziet alles.
Op de Zuidas is er een heilig geloof in De Consultant. De Consultant weet waarom een putdeksel rond is en hoeveel tennisballen er in een vliegtuig gaan, dus weet hij ook wel wat er bij een reorganisatie moet gebeuren. Bovendien heeft hij hetzelfde trucje al eens bij een boterfabriek in Eindhoven en bij een bloemteler in Andijk toegepast. Dus he, waarom niet ook op de Zuidas? Het wordt nooit helemaal duidelijk hoe dat trucje nu precies werkt. Dat is belangrijk, want als mensen het trucje doorhebben, dan is het heilige geloof in De Consultant weg. In onze zelfverkozen onwetendheid laten we ons als echte gelovigen door de consultants de weg wijzen. En een paar maanden, tonnen en powerpoints verder komt De Consultant met zijn advies. Die 450 FTE op de Marketing? Die kunnen uitbesteed worden. Dezelfde conclusie als de CEO of CFO, maar nu 50 FTE extra. Want ja, de kosten van de consultant moeten nu eenmaal ook terugverdiend worden.
Dat is toch jammer, want op de Zuidas, maar ook in andere bedrijven zitten genoeg slimme mensen die hun eigen bedrijf toch een stuk beter kennen dan een consultant die vier maanden een analyse uitvoert. En zouden die mensen niet zelf heel goed aan kunnen geven dat die marketing afdeling weg moet? Lees meer!
Een beetje CEO of CFO weet hoeveel er bezuinigd moet worden om weer winst te draaien. Hij of zij weet ook hoeveel FTE’s er dan uit moeten. En hij of zij weet evengoed waar die FTE’s eruit moeten. Maar op de een of andere manier gaat dat er op de Zuidas niet in. Nee, wij willen niet dat er een persoon is die zegt: ‘Jongens, de afdeling Marketing? Dat kunnen we net zo goed onderbrengen bij zo’n leuk reclame bureautje in oud West in plaats van hier 400 man te fêteren. Nee. Het moet onderbouwd. Het liefst in een mooie powerpointpresentatie. En dat komt de aasgieren van de Zuidas, die een dood marketingkadaver al van mijlenver ruiken, goed uit. De Consultants.
Ook op mijn afdeling is de komst van het doodsescordon aangekondigd. Collega's die normaal in de namiddag werkers zijn beginnen ineens voor het ontbijt, want De Consultant ziet alles.
Op de Zuidas is er een heilig geloof in De Consultant. De Consultant weet waarom een putdeksel rond is en hoeveel tennisballen er in een vliegtuig gaan, dus weet hij ook wel wat er bij een reorganisatie moet gebeuren. Bovendien heeft hij hetzelfde trucje al eens bij een boterfabriek in Eindhoven en bij een bloemteler in Andijk toegepast. Dus he, waarom niet ook op de Zuidas? Het wordt nooit helemaal duidelijk hoe dat trucje nu precies werkt. Dat is belangrijk, want als mensen het trucje doorhebben, dan is het heilige geloof in De Consultant weg. In onze zelfverkozen onwetendheid laten we ons als echte gelovigen door de consultants de weg wijzen. En een paar maanden, tonnen en powerpoints verder komt De Consultant met zijn advies. Die 450 FTE op de Marketing? Die kunnen uitbesteed worden. Dezelfde conclusie als de CEO of CFO, maar nu 50 FTE extra. Want ja, de kosten van de consultant moeten nu eenmaal ook terugverdiend worden.
Dat is toch jammer, want op de Zuidas, maar ook in andere bedrijven zitten genoeg slimme mensen die hun eigen bedrijf toch een stuk beter kennen dan een consultant die vier maanden een analyse uitvoert. En zouden die mensen niet zelf heel goed aan kunnen geven dat die marketing afdeling weg moet? Lees meer!
woensdag 22 februari 2012
Zitten waar je zit
De witte advocatentoren aan de Apollolaan schaft de verplichte pensioenleeftijd af, zodat partners niet langer op hun 60e een kartonnen doosje naar buiten hoeven te dragen. Gelukkig maar, want wat zou een partner die al twintig jaar een paar ton per jaar heeft kunnen cashen in godsnaam met zichzelf moeten doen?
Gelukkig is het kantoor bezig met de toekomst van de fitte zestigers.
Na een aangename carriere die piekte in de jaren 80 en 90, waarbij een BlackBerry gewoon nog een donkerpaarse bes was en een CC slechts de zangeres CC Pennington, van de hit Finally (it happened to me), mogen de mastodonten relaxed doorklussen in de maatschap. OK, misschien een beetje ten koste van de wanhopige dertigers en veertigers die voorlopig vaststaan in de file naar het partnerschap. Als we dan toch in de jaren '90 zijn: En Vogue schreef daar een leuk hitje over “No, you’re never gonna get it”.
We zijn benieuwd wat de medewerkers op het kantoor denken nu de kansen om door te stromen zijn dichtgedraaid van een druppende kraan naar een opgedroogde put in de Sahel. Nou ja, wel leuk voor opa. Heeft ie ook nog een hobby straks.
De woorden van de worldwide managing partner van het kantoor waren treffend: “ De carrieres van onze partners varieren behoorlijk. (...) Een inflexibele verplichte pensioenleeftijd, die partners dwingt te vertrekken, heeft geen zin meer. Een meer flexibele benadering is ook in commercieel opzicht zinvol voor het kantoor, omdat het betekent dat we de enorme institutionele kennis en contacten behouden van zeer ervaren partners."
Hoezee voor de flexibiliteit!
Nee, niet voor vrouwelijke (en mannelijke) medewerkers die met wat meer flexibiliteit partnerschap beter zouden kunnen combineren met kinderen, zodat de maatschap ook voor hun een optie wordt.
Wel voor partners op leeftijd die straks natuurlijk wel een relevante baan moeten kunnen combineren met een boot en een derde leg.
Seriously?
Misschien kunnen de partners een voorbeeld nemen aan generatiegenoot Patricia Paay, de zondag in het RTL programma Een Kwestie van Kiezen ook toegaf bang te zijn voor het zwarte gat na het einde van een carriere. "Ja ik ben bang dat het stopt. Alle oude coryfeeën verdwijnen van televisie, dus dat zal met mij ook wel gebeuren. En tja, dan vertrouw ik op mezelf dat ik weer iets heel leuks verzin. Zolang ik m’n hersens nog kan gebruiken, vertrouw ik erop dat ik altijd wel wat vind. Ik zal dan niet zoveel verdienen natuurlijk,maar ik vertrouw er op."
Precies Patries. Zo is het. Misschien is het na twintig jaar cashen, tijd geworden om te genieten van je berg met geld en af en toe met wat expertise te strooien zonder die sterrenstatus. Af en toe aanschuiven bij het programma voor een leuke vergoeding of gewoon, for once, for the love of the job, volstaat.nd here is the rest of it. Lees meer!
Gelukkig is het kantoor bezig met de toekomst van de fitte zestigers.
Na een aangename carriere die piekte in de jaren 80 en 90, waarbij een BlackBerry gewoon nog een donkerpaarse bes was en een CC slechts de zangeres CC Pennington, van de hit Finally (it happened to me), mogen de mastodonten relaxed doorklussen in de maatschap. OK, misschien een beetje ten koste van de wanhopige dertigers en veertigers die voorlopig vaststaan in de file naar het partnerschap. Als we dan toch in de jaren '90 zijn: En Vogue schreef daar een leuk hitje over “No, you’re never gonna get it”.
We zijn benieuwd wat de medewerkers op het kantoor denken nu de kansen om door te stromen zijn dichtgedraaid van een druppende kraan naar een opgedroogde put in de Sahel. Nou ja, wel leuk voor opa. Heeft ie ook nog een hobby straks.
De woorden van de worldwide managing partner van het kantoor waren treffend: “ De carrieres van onze partners varieren behoorlijk. (...) Een inflexibele verplichte pensioenleeftijd, die partners dwingt te vertrekken, heeft geen zin meer. Een meer flexibele benadering is ook in commercieel opzicht zinvol voor het kantoor, omdat het betekent dat we de enorme institutionele kennis en contacten behouden van zeer ervaren partners."
Hoezee voor de flexibiliteit!
Nee, niet voor vrouwelijke (en mannelijke) medewerkers die met wat meer flexibiliteit partnerschap beter zouden kunnen combineren met kinderen, zodat de maatschap ook voor hun een optie wordt.
Wel voor partners op leeftijd die straks natuurlijk wel een relevante baan moeten kunnen combineren met een boot en een derde leg.
Seriously?
Misschien kunnen de partners een voorbeeld nemen aan generatiegenoot Patricia Paay, de zondag in het RTL programma Een Kwestie van Kiezen ook toegaf bang te zijn voor het zwarte gat na het einde van een carriere. "Ja ik ben bang dat het stopt. Alle oude coryfeeën verdwijnen van televisie, dus dat zal met mij ook wel gebeuren. En tja, dan vertrouw ik op mezelf dat ik weer iets heel leuks verzin. Zolang ik m’n hersens nog kan gebruiken, vertrouw ik erop dat ik altijd wel wat vind. Ik zal dan niet zoveel verdienen natuurlijk,maar ik vertrouw er op."
Precies Patries. Zo is het. Misschien is het na twintig jaar cashen, tijd geworden om te genieten van je berg met geld en af en toe met wat expertise te strooien zonder die sterrenstatus. Af en toe aanschuiven bij het programma voor een leuke vergoeding of gewoon, for once, for the love of the job, volstaat.nd here is the rest of it. Lees meer!
woensdag 15 februari 2012
Geen vrouwen en knorren a.u.b.
UPDATE: WIJ HEBBEN BEGREPEN DAT DE BORREL INMIDDELS IS GECANCELD.
Zondagochtend heb ik doorgebracht met Whitney Houston. Met haar overlijden, kwam er een abrupt einde aan drie dagen zon, ijs, schaatsen en chocomel met rum. De dooi viel in. Een dag van YouTube-melancholie begon. Een dag van roze oogschaduw, gele haarstrikken en wafelpermanent. Een dag van ‘I want to dance with somebody’ en ‘I will allways love you’ (joehoe, joehoe).
La Houston was een bijzondere vrouw. Niet alleen omdat ze erin slaagde Kevin Costner geloofwaardig te maken als sekssymbool en ze meer nummer 1-hits op rij uitbracht dan de Beatles en welke artiest ook in de VS.
La Houston lukte het als een van de eerste donkere vrouwelijke artiesten door te dringen tot het ‘all white’-bolwerk dat MTV begin jaren 80 was. Op de Zuidas weten we als geen ander hoe moeilijk dat is.
Exemplarisch is het feestje dat de boerenleenbank vrijdag organiseert. ‘Een intercorporale’, vertrouwde een investment banker van de oud-Hollandsche coöperatie me dit weekend toe. Een zweem verschraalde bierlucht en de herinnering aan een driedaags delirium dreven voorbij.
Of ik de mail op zijn blackberry wilde zien? Zijn ogen glinsterden. De oorspronkelijke uitnodiging was via Outlook verstuurd naar mannelijke collega’s die lid waren bij het corps. ‘Knorren’ waren niet welkom. Vrouwen evenmin. De borrel vond plaats bij het all male Utrechtse Studenten Corps, vandaar.
Ik knipperde even met mijn ogen.
Hij liet een mail zien met woorden als ‘mooi’, ‘hard zuipen’ en ‘goede oude tijd’. Toen ik weer was terugverhuisd van 2004 naar 2012 vroeg ik of dat geen wrijving op de werkvloer gaf. Jawel, gaf hij toe. Niet-genodigden hadden ‘de intercorporale’ zien staan in de agenda’s van collega’s. En gemopperd over discriminatie. Nogal knorrig, vond hij.
HR had voor de vorm bezwaar gemaakt en er was een nieuwe, geheime mail verstuurd. Nu staat het zuipfeest met codenaam ‘borreltje Utrecht’ bij de old boys in de agenda’s. Maar het deurbeleid is ongewijzigd. It giet vrijdag gewoon oan bij het USC.
Iedere beroepsgroep kent zijn eigen codes, maar waarom die xenofobie? ‘Het is gewoon makkelijker praten met md’s (managing directors) die lid zijn geweest. Je kan platte grappen maken over vrouwen’, antwoordde Jiskefet 2.0. Gaf dat geen problemen met de raad van bestuur, probeerde ik nog. Nee, het voltallige bestuur van de internationale tak van de bank was ook lid geweest.
Ik gaf het op.
Ik wens ze veel plezier bij de all male-moppentrommel vrijdag. En ik hoop dat de rest van kantoor een alternatieve borrel organiseert. Met veel Whitney-hitjes en veel vrouwen. Dan vraag ik me af wie het hardst lacht. De bezoekers van het gemixte feestje of de eenzame piemelzwaaiers bij het USC. Lees meer!
Zondagochtend heb ik doorgebracht met Whitney Houston. Met haar overlijden, kwam er een abrupt einde aan drie dagen zon, ijs, schaatsen en chocomel met rum. De dooi viel in. Een dag van YouTube-melancholie begon. Een dag van roze oogschaduw, gele haarstrikken en wafelpermanent. Een dag van ‘I want to dance with somebody’ en ‘I will allways love you’ (joehoe, joehoe).
La Houston was een bijzondere vrouw. Niet alleen omdat ze erin slaagde Kevin Costner geloofwaardig te maken als sekssymbool en ze meer nummer 1-hits op rij uitbracht dan de Beatles en welke artiest ook in de VS.
La Houston lukte het als een van de eerste donkere vrouwelijke artiesten door te dringen tot het ‘all white’-bolwerk dat MTV begin jaren 80 was. Op de Zuidas weten we als geen ander hoe moeilijk dat is.
Exemplarisch is het feestje dat de boerenleenbank vrijdag organiseert. ‘Een intercorporale’, vertrouwde een investment banker van de oud-Hollandsche coöperatie me dit weekend toe. Een zweem verschraalde bierlucht en de herinnering aan een driedaags delirium dreven voorbij.
Of ik de mail op zijn blackberry wilde zien? Zijn ogen glinsterden. De oorspronkelijke uitnodiging was via Outlook verstuurd naar mannelijke collega’s die lid waren bij het corps. ‘Knorren’ waren niet welkom. Vrouwen evenmin. De borrel vond plaats bij het all male Utrechtse Studenten Corps, vandaar.
Ik knipperde even met mijn ogen.
Hij liet een mail zien met woorden als ‘mooi’, ‘hard zuipen’ en ‘goede oude tijd’. Toen ik weer was terugverhuisd van 2004 naar 2012 vroeg ik of dat geen wrijving op de werkvloer gaf. Jawel, gaf hij toe. Niet-genodigden hadden ‘de intercorporale’ zien staan in de agenda’s van collega’s. En gemopperd over discriminatie. Nogal knorrig, vond hij.
HR had voor de vorm bezwaar gemaakt en er was een nieuwe, geheime mail verstuurd. Nu staat het zuipfeest met codenaam ‘borreltje Utrecht’ bij de old boys in de agenda’s. Maar het deurbeleid is ongewijzigd. It giet vrijdag gewoon oan bij het USC.
Iedere beroepsgroep kent zijn eigen codes, maar waarom die xenofobie? ‘Het is gewoon makkelijker praten met md’s (managing directors) die lid zijn geweest. Je kan platte grappen maken over vrouwen’, antwoordde Jiskefet 2.0. Gaf dat geen problemen met de raad van bestuur, probeerde ik nog. Nee, het voltallige bestuur van de internationale tak van de bank was ook lid geweest.
Ik gaf het op.
Ik wens ze veel plezier bij de all male-moppentrommel vrijdag. En ik hoop dat de rest van kantoor een alternatieve borrel organiseert. Met veel Whitney-hitjes en veel vrouwen. Dan vraag ik me af wie het hardst lacht. De bezoekers van het gemixte feestje of de eenzame piemelzwaaiers bij het USC. Lees meer!
maandag 13 februari 2012
Terug naar de Nerd!
Demi Moore, 44 jarig spinnevrouwtje en voormalig Ashton Kutcher-knuffelaar, werd vorige week opgenomen in een ziekenhuis in LA. De diagnose volgens haar publicist was "exhaustion". Het Hollywood containerbegrip voor alles van een crackverslaving tot een uit de hand gelopen eetprobleem. De ambulancebroeders troffen de Kaballah-aanhangster aan met een aantal bussen slagroom. Niet omdat ze had besloten te eten, maar omdat je met behulp van een ballonnetje lachgas uit de bus kan inhaleren. Ik heb het zelf ook even geprobeerd met een bus Campina d'Light, maar het was zo veel werk. Erg vermoeiend.
Waar "exhaustion" een salonfähige diagnose in Hollywood is, lag er op "oververmoeidheid" op de Zuidas een groot taboe. Oververmoeid overspannen, dat was meer iets voor secretaresses. Echte advocaten werden niet moe. Ja, ze kregen dubbele longontstekingen, of migraineaanvallen. Partners kwamen glimmend van de koorts ziek naar kantoor, met complete sinusinfecties en al pontificaal de hele sectie ondersproeiend. Zo hoort dat. Burn out was aanstellen, dan was je gewoon niet geschikt voor het vak.
Maar dat was toen. Nu gebeurt er iets geks. Bij een groot kantoor op de Zuidas zijn plots zes jonge stagiaires en medewerkers uitgevallen. Burn out. Het is niet het enige kantoor. Om ons heen zien we meer jonge mensen die het werk niet meer trekken en voor een langere periode thuis komen te zitten. Het is niet een "ongeschikte" stagiaire. Het zijn er veel meer. Het kantoor in kwestie heeft inmiddels een onderzoek ingesteld om te bepalen waar dat door komt. Waar worden die jongens en meiden nou toch zo moe van? Jeetje, even nadenken. Misschien moeten ze te hard werken?
Misschien ligt het aan de jonge mensen zelf. Die willen teveel, ze willen en die topbaan, en naar feestjes, en een sideproject. Daar kwam een collega mee op de proppen. Het is zoals altijd ook een beetje de schuld van Facebook. In zijn tijd was je gewoon monomaan met je werk bezig en hoefde je in het weekend niet naar een driedaags feest in een bungalowpark. En daar wringt het em. Kantoren recruiteren nog steeds de alleskunner, de student met die speciale hobby, het bestuursjaar en de honderd passies en interesses. Die willen ze hebben, denken ze. Maar advocatenkantoren willen helemaal geen duizendpoten, ze willen werkmieren. Daar is niks mis mee, maar ga ze dan ook gewoon werven. Weg met de soepele baasjes en bazinnen, terug naar de Nerd!. Lees meer!
Waar "exhaustion" een salonfähige diagnose in Hollywood is, lag er op "oververmoeidheid" op de Zuidas een groot taboe. Oververmoeid overspannen, dat was meer iets voor secretaresses. Echte advocaten werden niet moe. Ja, ze kregen dubbele longontstekingen, of migraineaanvallen. Partners kwamen glimmend van de koorts ziek naar kantoor, met complete sinusinfecties en al pontificaal de hele sectie ondersproeiend. Zo hoort dat. Burn out was aanstellen, dan was je gewoon niet geschikt voor het vak.
Maar dat was toen. Nu gebeurt er iets geks. Bij een groot kantoor op de Zuidas zijn plots zes jonge stagiaires en medewerkers uitgevallen. Burn out. Het is niet het enige kantoor. Om ons heen zien we meer jonge mensen die het werk niet meer trekken en voor een langere periode thuis komen te zitten. Het is niet een "ongeschikte" stagiaire. Het zijn er veel meer. Het kantoor in kwestie heeft inmiddels een onderzoek ingesteld om te bepalen waar dat door komt. Waar worden die jongens en meiden nou toch zo moe van? Jeetje, even nadenken. Misschien moeten ze te hard werken?
Misschien ligt het aan de jonge mensen zelf. Die willen teveel, ze willen en die topbaan, en naar feestjes, en een sideproject. Daar kwam een collega mee op de proppen. Het is zoals altijd ook een beetje de schuld van Facebook. In zijn tijd was je gewoon monomaan met je werk bezig en hoefde je in het weekend niet naar een driedaags feest in een bungalowpark. En daar wringt het em. Kantoren recruiteren nog steeds de alleskunner, de student met die speciale hobby, het bestuursjaar en de honderd passies en interesses. Die willen ze hebben, denken ze. Maar advocatenkantoren willen helemaal geen duizendpoten, ze willen werkmieren. Daar is niks mis mee, maar ga ze dan ook gewoon werven. Weg met de soepele baasjes en bazinnen, terug naar de Nerd!. Lees meer!
vrijdag 3 februari 2012
De pistruc van de Zoza's
Moet je naar elke borrel? Hoe kun je drankjes beleefd afslaan en hoe maak je ongezien je exit? De Zoza’s geven je tips.
Wees selectief
• Sociale events blijven natuurlijk wel belangrijk voor je carrière, maar je hoeft echt niet op alle borrels te verschijnen om hogerop te komen. Vaak staat na een aantal jaar je netwerk al stevig en hoef je niet meer iedereen te spreken.
• Kies de borrels tactisch uit. Ga naar de borrels met de hoogste opkomst en drink daar een of twee drankjes. Ook PR wonder Morris hoeft niet ja tegen te zeggen tegen ieder evenement. Morris: ,,Je kunt wel filteren waar je wel en niet naartoe moet. Een winkelopening? Nee. Een blad organiseert iets? Ja.
• ‘Tot maximaal drie uur van tevoren kan je nog afzeggen,’ zegt Morris. ,,kom dan niet met een laf excuus als ‘ik voel me niet lekker’, maar zeg dat je het te druk hebt met werk, en dat je de volgende keer komt.” Niet afzeggen is een doodzonde als pr professional volgens Morris, maar vroeg vertrekken kan best. Zakelijke borrels gaan zelden door na negenen.
Beleefd afslaan!
• Voel je de sociale druk om alcohol te drinken zwaar, dan adviseert de Jellinek kliniek je iemand recht in de ogen aankijken. Resoluut Nee zeggen en direct met een alternatief komen. Mocht je hier moeite mee hebben, oefen dan een paar keer in de spiegel. Niet te assertief, want dan wordt het een beetje eng.
• Wat je op zo’n moment kan ook doen, is, zoals een zwangere Hyvescollega van Meral deed, ‘je lege bierblikje vullen met water en door borrelen.’
• Een andere goede tip is om champagne te mixen met jus. Een onder diplomaten populair drankje, bijgenaamd Bucks Fizz. Om dezelfde reden kan je ook wijn mixen met spa-rood of gewoon spa-rood drinken uit een wijnglas. Sfeerspons? Jij niet.
• Uit Den Haag kwam de volgende tip: fladder op de borrel rond als een social butterfly, als je regelmatig bij andere mensen gaat staan heeft niemand door dat je al een uur met hetzelfde glas doet. Pas als je de hele avond in een groepje staat te kleffen, loop je het risico bovenmatig te worden bijgeschonken.
De verwijntruc
• Ook in de nieuwe media gaan mensen misschien ook liever een avond thuis ganzenborden.. Bij Hyves doen ze dan de grote verdwijntruc, bijgenaamd de Houdini: kantoor uitmarcheren zonder iets te vertellen. Helemaal niet gaan is een no go, maar stiekem vertrekken kan best.
• Het Haagse equivalent van de Houdini is de Introductie. Linda: ‘Wil je je aktentas pakken en gaan dan schud je een ambtenaar als volgt af: “Geert, dit is Gertrude. Gertrude werkt bij SZ, op de afdeling MRG (Sociale Zaken, Maatschappelijke Randgevallen). Gertrude, dit is Geert, Geert werkt bij V&J, aan ICP (Veiligheid en Justitie, Introductie CaviaPolitie).”’ Geert en Gertrude blij, en jij kan de volgende trein naar huis pakken. Net op tijd voor Grey’s Anatomy.
Lees meer!
Wees selectief
• Sociale events blijven natuurlijk wel belangrijk voor je carrière, maar je hoeft echt niet op alle borrels te verschijnen om hogerop te komen. Vaak staat na een aantal jaar je netwerk al stevig en hoef je niet meer iedereen te spreken.
• Kies de borrels tactisch uit. Ga naar de borrels met de hoogste opkomst en drink daar een of twee drankjes. Ook PR wonder Morris hoeft niet ja tegen te zeggen tegen ieder evenement. Morris: ,,Je kunt wel filteren waar je wel en niet naartoe moet. Een winkelopening? Nee. Een blad organiseert iets? Ja.
• ‘Tot maximaal drie uur van tevoren kan je nog afzeggen,’ zegt Morris. ,,kom dan niet met een laf excuus als ‘ik voel me niet lekker’, maar zeg dat je het te druk hebt met werk, en dat je de volgende keer komt.” Niet afzeggen is een doodzonde als pr professional volgens Morris, maar vroeg vertrekken kan best. Zakelijke borrels gaan zelden door na negenen.
Beleefd afslaan!
• Voel je de sociale druk om alcohol te drinken zwaar, dan adviseert de Jellinek kliniek je iemand recht in de ogen aankijken. Resoluut Nee zeggen en direct met een alternatief komen. Mocht je hier moeite mee hebben, oefen dan een paar keer in de spiegel. Niet te assertief, want dan wordt het een beetje eng.
• Wat je op zo’n moment kan ook doen, is, zoals een zwangere Hyvescollega van Meral deed, ‘je lege bierblikje vullen met water en door borrelen.’
• Een andere goede tip is om champagne te mixen met jus. Een onder diplomaten populair drankje, bijgenaamd Bucks Fizz. Om dezelfde reden kan je ook wijn mixen met spa-rood of gewoon spa-rood drinken uit een wijnglas. Sfeerspons? Jij niet.
• Uit Den Haag kwam de volgende tip: fladder op de borrel rond als een social butterfly, als je regelmatig bij andere mensen gaat staan heeft niemand door dat je al een uur met hetzelfde glas doet. Pas als je de hele avond in een groepje staat te kleffen, loop je het risico bovenmatig te worden bijgeschonken.
De verwijntruc
• Ook in de nieuwe media gaan mensen misschien ook liever een avond thuis ganzenborden.. Bij Hyves doen ze dan de grote verdwijntruc, bijgenaamd de Houdini: kantoor uitmarcheren zonder iets te vertellen. Helemaal niet gaan is een no go, maar stiekem vertrekken kan best.
• Het Haagse equivalent van de Houdini is de Introductie. Linda: ‘Wil je je aktentas pakken en gaan dan schud je een ambtenaar als volgt af: “Geert, dit is Gertrude. Gertrude werkt bij SZ, op de afdeling MRG (Sociale Zaken, Maatschappelijke Randgevallen). Gertrude, dit is Geert, Geert werkt bij V&J, aan ICP (Veiligheid en Justitie, Introductie CaviaPolitie).”’ Geert en Gertrude blij, en jij kan de volgende trein naar huis pakken. Net op tijd voor Grey’s Anatomy.
Lees meer!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
