Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!






Recente posts

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …

Betty Budget

Sinds ons toekomstbeeld is veranderd in dat van een een Siberische Goelag – met houtovenkachels en watergruwel, zonder wintersportvakantie en geld - is de sfeer op de werkvloer eveneens bekoeld. Collega’s reageren afwisselend op het fenomeen crisis, grofweg te verdelen in drie types. Busy Bea is permanent vertrokken naar het niemandsland tussen vergeten dossiers en achterstallig werk. Ze zit altijd voor negenen achter haar bureau, vertrekt nooit voor zeven en is altijd bezig met een ‘heel belangrijk dossier’ dat niemand kent. Niemand weet precies wat ze doet en als je haar wil betrekken bij een nieuw project kijkt ze alsof ze een kilo coca├»ne moet meesmokkelen in haar endeldarm. Moeilijk. Pleasing Patty is het kantoorequivalent van Alexandria uit America’s Next Topmodel. Likken bij de leiding, trappen omlaag. Ze maakt zichzelf onmisbaar op de afdeling als sociale spil. Iedere maandag neemt ze zelfgebakken brownies mee, en nog voor je dag hebt kunnen zeggen is zij al in de lead bi…

Frenemy

“Oh neeee, wat JAMMER dat je die klant bent kwijtgeraakt. Zo onrechtvaardig!” Ze leeft met me mee als het tegenzit op kantoor. “Tuurlijk missen ze je niet op die meeting.” Ze weet me te overtuigen om te werkspijbelen in de Soap Company. “Wat een heerlijke boots heb je aan vandaag. Dat staat jou gewoon weer. Ik bedoel, ik moet zoiets natuurlijk niet aantrekken.” Elke dag een attent compliment. Ik en mijn kantoorvriendin, mijn buddy, mijn uithuilmaatje, mijn boekensteun. Ik weet niet waar ik al deze warmte, aandacht en complimenten aan heb verdiend. Maar ik weet wel dat ik nooit meer terug wil naar de diepdonkere dagen waarin ze nog niet op mijn afdeling werkte. Totdat ik een telefoontje krijg van een klant waarin hij vraagt of het klopt dat ik bij kantoor wegga. Zoiets had hij gehoord van dat aardige meisje dat nu zijn zaken behandelt, die collega, je kent haar wel... Juist, mijn kantoor BFF. Dan word ik op het matje geroepen bij mijn manager. Waar hing ik uit op dinsdag tijdens die v…
Hoe zou Benedictus XVI donderdag wakker zijn geworden? Toen de Roman Observer neerplofte op de deurmat van het pauselijke buitenverblijf in Castel Gandolfo, en hij het nieuws hoorde over Fransje, paus Fransje, dertig kilometer verderop. Hadden ze hem gebeld, dan had hij nog wat advies kunnen geven aan de zijlijn. Wat nou pensioen, hij was toch tot counsel benoemd? Zelf zag hij dat altijd als superpositie maar nu werd duidelijk wat zijn rol op cruciale momenten was: niks! En nu hadden ze de runner up gekozen van vorig jaar. Basisfout. De zoon van een Italiaanse spoorwegwerker die de metro nam naar de eucharistieviering en zelf stond te kokkerellen in zijn appartement bovendien. Eentje die de voeten van aids-patienten waste en, nog veel erger, soepel deed over het gebruik van condooms. Uit Zuid-Amerika. Sodom en Gomorra, dat was de toekomst van Vaticaanstad. Een verassing, zo noemt de pers de keuze. Maar hij wist wel beter. Zo’n conclaaf is niet veel anders dan een partnerretraite…

Project Dromenland

Onze laatste column. Met pijn in ons zuidashart nemen we afscheid van onze wekelijkse verplichting aan te leveren. Deadlines zijn nergens zo hard als in de journalistiek hebben we geleerd. Waar een contract best een dag later getekend kan worden, of een fusie iedere week een week verlenging kan krijgen. Moet de krant op tijd bij de drukker liggen. Geen excuses: ‘Sorry, we hadden ons vergist in de dag’ of ‘Hij komt er zo aan! Beetje laat vandaag.’ Een deadline in de krantenwereld is een dead-line. Ook gaan we de onderlinge mails missen. ‘Nee! Dat kunnen we toch echt niet in het FD schrijven?’ of ‘Als ik dat schrijf, dan weet iedereen gelijk dat we het over collega K. hebben!’ Iedereen op de Zuidas leest het FD, dus werd ieder woord in de column door drie paar ogen gejureerd en vervolgens becommentarieerd en indien nodig herschreven. Om uiteindelijk een column aan te leveren, die Zo Zuidas was. En in de afgelopen twee jaar volgden we het nieuws nog meer dan anders op de voet. Lazen …

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!