Van Samantha Jones naar Ferry Mingelen. Trek je beige trenchcoat aan en grijp je aktentas. De ambtenarenborrel is begonnen! In Den Haag blijven de aktetassen immer in control op de borrels van het “Apparaat”, zoals het cluster aan Ministeries onheilspellend wordt genoemd. Werden er vroeger nog wel eens taps naar de kantoorbar gereden, sinds de recessie is het Hollandse zuunigheid op de grijze bunkers rond het Malieveld. Daarom lopen de ministeries rond half zes leeg en rennen grote groepen ambtenaren naar het Plein naast de Tweede Kamer. Dit wordt De Grote Grijze Golf genoemd.
De ambtelijke places to be zijn Cafe Leopold, Berger en het spannend genaamde Plein 19.
De ambtenarenborrel lijkt niet zo flashy. Maar pas op! Het Plein is gemener dan de Grote Pauze in groep 4. Zo is er een duidelijke hiërarchie in de ministeries. Financiën en Buitenlandse Zaken (codenamen: MinFin en BuZa) zijn de coole rokers onder het afdakje. Sociale zaken en Onderwijs de nerds met een broodtrommeltje. Of zoals Roos, een jonge beleidsmedewerker bij Buza aangeeft: “Dat zijn de wollen truien. Niet naast gaan staan, want daar heb je niks aan. Borrelen is geen feest, het is werken.”
De Ambtenarenborrel, een verplicht nummer?
De interne kantoorborrel op de ministeries stelt niet zoveel voor. Met een beleefdheidsglas Soave en een paar zompige borrelnoten zou je je excuses kunnen maken en de volgende trein richting humanity nemen. Maar als je de volgende Hillary Clinton van Den Haag Vandaag wil worden is het verstandig om te blijven. Wil je carrière maken in het moeras van s’ Lands Politiek dan is de borrel een verplicht nummer. Het land wordt niet bestuurd op kantoor, maar in de kroeg. Daar worden de dealtjes gemaakt en hoor je wie er uit ligt en welk baantje er weer vrijkomt om op te solliciteren. Roos: “Je zit vaak verstopt achter je archiefkast en je bureautje als beleidsmedewerker. De overheid is bureaucratisch, als je niet een jaar op een stempel wil wachten, kan je beter een biertje met iemand gaan drinken. Dan krijg je veel sneller wat gedaan.’
Linda (beleidsmedewerkerbij Financien) gebruikt borrels op het Plein met name om gossip over bewindspersonen te horen. “Als je de laatste roddels wil over ministers en ranzige affaires met politiek assistenten moet je op de borrel staan. Onder die grijze pakken klopt een wild en rauw sexy hart. Er wordt wat afgescharreld. In parkeergarages, in de Tweede Kamer. Juicy!”
Dronken worden, do of don’t?
Onze Grijze Vrienden houden zich uiteraard keurig aan een begroting, dus er wordt niet vaak getrakteerd of op rekening gedronken. Het kan ten slotte niet elke dag Prinsjesdag zijn. Dronken worden is niet zo sjiek in het Haagse. Dus kun je volstaan met een glas fris in je linkerhand, zodat je rechterhand vrij hebt om handen te schudden. Mocht je onverhoopt toch een drankje teveel krijgen aangeboden krijgen, dan kun je dit beleefd afslaan met een gefluisterd “De Minister kan me elk moment bellen voor mijn dossier... Er zijn Kamervragen.” Kijk er bloedserieus bij bij. Geen ambtenaar zal het gek vinden dat je het bij een spaatje houdt. Dronken bij de Minister? Motie van Wantrouwen!
Morgen als laatste: De ultieme borrel tips
.
Lees meer!
donderdag 2 februari 2012
woensdag 1 februari 2012
Creatief borrelen
Van de Zuidas naar reclameland. Bij marketing denk je al snel aan de moeder der pr-mevrouwen, SATC’ s Samantha Jones. Die deed niet anders dan van borrel naar borrel door Manhattan rennen, met champers in haar hand en een dildo in haar clutch. Of je nou echt zaken bouwt op lebberpartijen en borrelpraat, is nog maar de vraag. En, verschilt per werkgever. De PR-mevrouw staat vaker op een borrel dan de reclamemeneer, en de nieuwe media hipsters doen het netwerken natuurlijk vooral online.
De PR borrel, een verplicht nummer?
Het grote verschil met de Zuidas burrel is dat de PR mevrouw vaak professioneel moet borrelen. Dat wil zeggen, met externe partijen. De lancering van een nieuw boek, kledingmerk of restaurant, het gebeurt vrijwel altijd onder borreltijd. De PR dame staat als een propper op leeftijd te flyeren met een stapel business cards, naast een plateautje pagne. Het slechte nieuws, naast diepe groeven en een vale teint, is dat je daar moeilijk nee tegen kan zeggen: het is part of the job. Het goede nieuws is dat je daar niet veel bij hoeft te drinken, je bent immers aan het werk.
,,Geen alcohol drinken mag, maar vestig er niet continu aandacht op,” zegt Morris, onze enige eigen hoofdstedelijke socialite. Hij doet de PR voor Amsterdamse clubs als de Jimmy Woo, Bo Cinq, Lion Noir en de Chicago Social Club. ,,Als je tegen jan en alleman zegt dat je niet drinkt wordt je al snel beschouwd als een ongelofelijke saaie muts. Neem gewoon een drankje aan van de host en na één slokje zet je dat op de bar. Dan ga je over op het water.”
En bij de nieuwe media mensen?
De hipsters van Hyves halen iedere vrijdag de Macbook uit het dockingstation om hun customized sneakers vies te maken in de kroeg. Dat doen ze bij uitzondering, in pak. Sinds een paar maanden organiseert Hyves de Fromal Friday borrel. Eigen vrienden zijn daarbij ook welkom. Er is een speciale borrelcie die zich over de bedrijfsfeestjes ontfermt.
Meral (Community Management): ,,Als je bij Hyves werkt weet je sowieso relatief veel over je collega’s door alles wat via het netwerk wordt gedeeld. Populair zijn de verkleedfeesten, met thema’s als “kom zoals je vroeger later wilde worden” en “proud to be fout”, die organiseren we zo’n drie keer per jaar. Daarnaast gaan we ieder jaar met zijn allen een weekendje weg, naar Spanje of Griekenland.”
Een midweek Chersonissos, themafeesten en dan ook nog wekelijks collegiaal aan het bier. Voor je het weet netwerkt de nieuwe mediamevrouw zich een enkeltje Jellinek. Kan je af en toe een halte overslaan van de borreltrein? Ook voor nieuwe media geldt dat het verstandiger is wel te gaan. Alcohol en creativiteit gaan nou eenmaal hand in hand. Meral: ,, Het komt regelmatig voor dat ideeën voor nieuwe producten of features zijn voortgevloeid uit gesprekken op de vrijmibo. In dat opzicht denk ik dat het zeker nuttig is om af en toe te gaan. Nooit naar een borrel gaan kan ook de indruk wekken dat je je minder betrokken voelt.”
Dronken worden, do of don’t?
Bij de PR-Samantha’s mag het natuurlijk best onder werktijd, een glaasje of twee. En voor de vijfentwintigste keer enthousiast hetzelfde verhaal afsteken over dat ene conceptuele kunstproject, gaat natuurlijk een stuk lekkerder op een sloot Chardonnay. Morris moedigt aan een tot twee drankjes per avond te drinken. ,,Het beste is om van tevoren een broodje te eten, maar met de lijn gaat dat niet altijd, dat snap ik best.” Als je het dan toch te bont maakt, kan je je volgens Morris maar beter een excuuskaartje sturen naar de host. ,,Je kwetsbaar opstellen, werkt bijna altijd.”
Bon, hoe zit het bij de de netwerkers. Kan je het daar te bont maken? Meral:,,Als je eens in de zoveel tijd iets te ver in het glaasje hebt gekeken, denk ik niet dat het schadelijk voor je carrière hoeft te zijn. Maar, kotsen of in slaap vallen op een borrel is niet erg chique. Hyves is een jong bedrijf dus het wordt je snel vergeven. Maar vergeten doen mensen niet.”
Morgen: De grijze golf - borrelen in Den Haag
. Lees meer!
De PR borrel, een verplicht nummer?
Het grote verschil met de Zuidas burrel is dat de PR mevrouw vaak professioneel moet borrelen. Dat wil zeggen, met externe partijen. De lancering van een nieuw boek, kledingmerk of restaurant, het gebeurt vrijwel altijd onder borreltijd. De PR dame staat als een propper op leeftijd te flyeren met een stapel business cards, naast een plateautje pagne. Het slechte nieuws, naast diepe groeven en een vale teint, is dat je daar moeilijk nee tegen kan zeggen: het is part of the job. Het goede nieuws is dat je daar niet veel bij hoeft te drinken, je bent immers aan het werk.
,,Geen alcohol drinken mag, maar vestig er niet continu aandacht op,” zegt Morris, onze enige eigen hoofdstedelijke socialite. Hij doet de PR voor Amsterdamse clubs als de Jimmy Woo, Bo Cinq, Lion Noir en de Chicago Social Club. ,,Als je tegen jan en alleman zegt dat je niet drinkt wordt je al snel beschouwd als een ongelofelijke saaie muts. Neem gewoon een drankje aan van de host en na één slokje zet je dat op de bar. Dan ga je over op het water.”
En bij de nieuwe media mensen?
De hipsters van Hyves halen iedere vrijdag de Macbook uit het dockingstation om hun customized sneakers vies te maken in de kroeg. Dat doen ze bij uitzondering, in pak. Sinds een paar maanden organiseert Hyves de Fromal Friday borrel. Eigen vrienden zijn daarbij ook welkom. Er is een speciale borrelcie die zich over de bedrijfsfeestjes ontfermt.
Meral (Community Management): ,,Als je bij Hyves werkt weet je sowieso relatief veel over je collega’s door alles wat via het netwerk wordt gedeeld. Populair zijn de verkleedfeesten, met thema’s als “kom zoals je vroeger later wilde worden” en “proud to be fout”, die organiseren we zo’n drie keer per jaar. Daarnaast gaan we ieder jaar met zijn allen een weekendje weg, naar Spanje of Griekenland.”
Een midweek Chersonissos, themafeesten en dan ook nog wekelijks collegiaal aan het bier. Voor je het weet netwerkt de nieuwe mediamevrouw zich een enkeltje Jellinek. Kan je af en toe een halte overslaan van de borreltrein? Ook voor nieuwe media geldt dat het verstandiger is wel te gaan. Alcohol en creativiteit gaan nou eenmaal hand in hand. Meral: ,, Het komt regelmatig voor dat ideeën voor nieuwe producten of features zijn voortgevloeid uit gesprekken op de vrijmibo. In dat opzicht denk ik dat het zeker nuttig is om af en toe te gaan. Nooit naar een borrel gaan kan ook de indruk wekken dat je je minder betrokken voelt.”
Dronken worden, do of don’t?
Bij de PR-Samantha’s mag het natuurlijk best onder werktijd, een glaasje of twee. En voor de vijfentwintigste keer enthousiast hetzelfde verhaal afsteken over dat ene conceptuele kunstproject, gaat natuurlijk een stuk lekkerder op een sloot Chardonnay. Morris moedigt aan een tot twee drankjes per avond te drinken. ,,Het beste is om van tevoren een broodje te eten, maar met de lijn gaat dat niet altijd, dat snap ik best.” Als je het dan toch te bont maakt, kan je je volgens Morris maar beter een excuuskaartje sturen naar de host. ,,Je kwetsbaar opstellen, werkt bijna altijd.”
Bon, hoe zit het bij de de netwerkers. Kan je het daar te bont maken? Meral:,,Als je eens in de zoveel tijd iets te ver in het glaasje hebt gekeken, denk ik niet dat het schadelijk voor je carrière hoeft te zijn. Maar, kotsen of in slaap vallen op een borrel is niet erg chique. Hyves is een jong bedrijf dus het wordt je snel vergeven. Maar vergeten doen mensen niet.”
Morgen: De grijze golf - borrelen in Den Haag
. Lees meer!
dinsdag 31 januari 2012
Bonusborrelen op de Zuidas
We beginnen in onze eigen hood, de Amsterdamse Zuidas. Daar begint de vrijdagmiddagborrel al om een uurtje of 10:00 in de ochtend. ‘Vanmiddag borrel jongens! Nu al zin in bier! Wordt het Dicky’s of Blauwe Engel?’ schreeuwen de bankiers en advocaten nog voor ze hun eerste koffie naar binnen hebben gewerkt. De vrijmibo is het hoogtepunt van de week, die grotendeels bestaat uit het doorakkeren van documenten ter grootte van een telefoonboek. Het weekend wordt dan ook gevierd als een wekelijkse Shawshank Redemption. Free at last!
De borrels en de daarbij behorende alcohol zijn het smeer, dat de motor van de Zuidas doet snorren. Brood en spelen was het in Rome, Geld en alcohol is het op de Zuidas. Naast de reguliere vrijmibo, is er de afdelingsborrel, de domibo, de welkomstborrel, de afscheidsborrel, de jonge bankiersborrel en de jonge balie borrel voor de advocaatjes. Op de Zuidas wordt de studententikoze bralborrel in stijl voortgezet. De slappe bitterballen hebben plaatsgemaakt voor yakitorispiesjes en de doodgeslagen biertjes voor een soepele Pinot Blanc.
Anke (bankier): “Tijdens mijn traineeship werd er bijna iedere dag wel geborreld. Meestal met de mensen uit mijn traineeklasje. Stonden we in de kroeg en bestelden we flessen champagne en oesters, gewoon omdat het kon! Champagne dronk ik vroeger alleen met oud en nieuw. Ik ging een nieuwe wereld in. Ik leerde heel snel heel veel mensen kennen en ik bouwde in no-time een netwerk op.”
De Zuidasborrel: een verplicht nummer?
Als je de volgende Gordon Gekko wil worden, zal je een netwerk moeten bouwen. Borrelen is dus een verplicht nummer op de Zuidas. Bovendien is de borrel ook het moment waarop je je baas informeel kan spreken. Vanwege de vaak subjectieve beoordelingsmechanismen is dit het moment om te shinen. Als jouw collega gezellig dat biertje aantikt met je baas en jij niet, dan weten wij wel wie die promotie krijgt.
Dronken, do of don’t?
Dronken worden is geen taboe op de Zuidas. Zolang je ervoor zorgt dat jij je in dezelfde staat bevindt als de rest van het drinkgezelschap is er niks aan de hand. Doen: meeschreeuwen met je net gescheiden baas op ‘Ik leef niet meer voor jou’ Niet doen: je Beyonce imitatie op de borreltafel, terwijl je collega’s aan de cola om je heen staan. Onthoud verder dat je je collega’s de volgende dag weer gewoon onder ogen moet komen en dat ontlopen in een kantoortuin moeilijk wordt. Er zijn maar weinig muren waar jij je achter kunt verschuilen. Die ene collega nu eindelijk een keer rücksichtslos kledingadvies geven: ‘En oh ja nu je toch bezig bent. Heb je wel eens van deo gehoord. Niet lullig bedoeld hoor.’ Is niet zo handig. Dus ook na zes pinot blancs vertel je je collega’s niet De Waarheid.
Zoveel drinken dat je er misselijk van wordt, is natuurlijk niet de bedoeling, maar mocht het toch gebeuren, ruim het dan zelf op. Eventueel samen met het barpersoneel, dat je natuurlijk bedankt met een vette fooi. Afkopen die schaamte. Een stagiaire bij Anneke op kantoor had duidelijk te veel gedronken tijdens een vrijdagmiddagborrel Ze ging over haar nek. Recht op de schoenen van haar baas. Uit schaamte rende ze de kantoorlift in, om die vervolgens ook te bevuilen. Niet zo sjiek. De stagiaire kon zich niet meer vertonen in op de borrel, maar dat was ook niet nodig: ze kreeg geen baan aangeboden.
Op de Zuidas is het play hard, maar uiteindelijk gaat het maar om een ding: geld verdienen. Niet op je werk verschijnen na een avondje doorzakken met collega’s is een absolute doodzonde. Het adagium van oma, ’s avonds een man, ’s ochtends een man gaat zeker op, ook voor de Zuidasvrouw.
Morgen meer: De Media
. Lees meer!
De borrels en de daarbij behorende alcohol zijn het smeer, dat de motor van de Zuidas doet snorren. Brood en spelen was het in Rome, Geld en alcohol is het op de Zuidas. Naast de reguliere vrijmibo, is er de afdelingsborrel, de domibo, de welkomstborrel, de afscheidsborrel, de jonge bankiersborrel en de jonge balie borrel voor de advocaatjes. Op de Zuidas wordt de studententikoze bralborrel in stijl voortgezet. De slappe bitterballen hebben plaatsgemaakt voor yakitorispiesjes en de doodgeslagen biertjes voor een soepele Pinot Blanc.
Anke (bankier): “Tijdens mijn traineeship werd er bijna iedere dag wel geborreld. Meestal met de mensen uit mijn traineeklasje. Stonden we in de kroeg en bestelden we flessen champagne en oesters, gewoon omdat het kon! Champagne dronk ik vroeger alleen met oud en nieuw. Ik ging een nieuwe wereld in. Ik leerde heel snel heel veel mensen kennen en ik bouwde in no-time een netwerk op.”
De Zuidasborrel: een verplicht nummer?
Als je de volgende Gordon Gekko wil worden, zal je een netwerk moeten bouwen. Borrelen is dus een verplicht nummer op de Zuidas. Bovendien is de borrel ook het moment waarop je je baas informeel kan spreken. Vanwege de vaak subjectieve beoordelingsmechanismen is dit het moment om te shinen. Als jouw collega gezellig dat biertje aantikt met je baas en jij niet, dan weten wij wel wie die promotie krijgt.
Dronken, do of don’t?
Dronken worden is geen taboe op de Zuidas. Zolang je ervoor zorgt dat jij je in dezelfde staat bevindt als de rest van het drinkgezelschap is er niks aan de hand. Doen: meeschreeuwen met je net gescheiden baas op ‘Ik leef niet meer voor jou’ Niet doen: je Beyonce imitatie op de borreltafel, terwijl je collega’s aan de cola om je heen staan. Onthoud verder dat je je collega’s de volgende dag weer gewoon onder ogen moet komen en dat ontlopen in een kantoortuin moeilijk wordt. Er zijn maar weinig muren waar jij je achter kunt verschuilen. Die ene collega nu eindelijk een keer rücksichtslos kledingadvies geven: ‘En oh ja nu je toch bezig bent. Heb je wel eens van deo gehoord. Niet lullig bedoeld hoor.’ Is niet zo handig. Dus ook na zes pinot blancs vertel je je collega’s niet De Waarheid.
Zoveel drinken dat je er misselijk van wordt, is natuurlijk niet de bedoeling, maar mocht het toch gebeuren, ruim het dan zelf op. Eventueel samen met het barpersoneel, dat je natuurlijk bedankt met een vette fooi. Afkopen die schaamte. Een stagiaire bij Anneke op kantoor had duidelijk te veel gedronken tijdens een vrijdagmiddagborrel Ze ging over haar nek. Recht op de schoenen van haar baas. Uit schaamte rende ze de kantoorlift in, om die vervolgens ook te bevuilen. Niet zo sjiek. De stagiaire kon zich niet meer vertonen in op de borrel, maar dat was ook niet nodig: ze kreeg geen baan aangeboden.
Op de Zuidas is het play hard, maar uiteindelijk gaat het maar om een ding: geld verdienen. Niet op je werk verschijnen na een avondje doorzakken met collega’s is een absolute doodzonde. Het adagium van oma, ’s avonds een man, ’s ochtends een man gaat zeker op, ook voor de Zuidasvrouw.
Morgen meer: De Media
. Lees meer!
maandag 30 januari 2012
Borrelen met de baas
Een vrijdagmiddag 17:00 uur op een kantoor in Amsterdam. Het is bijna weekend. Relaxed, vanavond in je flanellen huispak met een grote bak popcorn en een DVD van Grey’s Anatomy. Je baas kijkt om de hoek en wijst naar zijn horloge: ‘de borrel begint!’ Als dan ook je collegaatje aan je bureau komt smeken of je even meegaat, ‘één drankje maar!’, ben je om. Dag popcorn. Dag flanellen huispak. Dag zaterdagochtend hardlopen. Hello Vrijmibo.
De druk om op vrijdag (of donderdag) met je collega’s te borrelen is groot. Iedereen doet mee en vaak wordt er in hoog tempo gedronken. De drank is immers gratis. Op een lauwe bitterbal stroomt de wijn meteen door je bloed en voor je het weet is het 21:00 uur en fiets je met uitgelopen mascara en een drankwasem, slingerend naar huis. Waar je vriend opendoet en je een zoen wil geven, maar zich dan terugtrekt en zegt: ‘Hallo Bonnie St.Claire, waar kom jij vandaan?’
De Vrijmibo dus.
Borrelen op kantoor is belangrijk, niet alleen voor de gezelligheid, maar ook voor je carrière. Wegblijven is niet altijd zo verstandig. De ZoZuidas dames weten dat als geen ander. Wij namen een kijkje bij verschillende vrijmibo’s en vroegen om de gouden tips: hoe doe je dat nou charmant, borrelen op kantoor? In de volgende drie blogs geven de Zoza's uitleg. Lees meer!
De druk om op vrijdag (of donderdag) met je collega’s te borrelen is groot. Iedereen doet mee en vaak wordt er in hoog tempo gedronken. De drank is immers gratis. Op een lauwe bitterbal stroomt de wijn meteen door je bloed en voor je het weet is het 21:00 uur en fiets je met uitgelopen mascara en een drankwasem, slingerend naar huis. Waar je vriend opendoet en je een zoen wil geven, maar zich dan terugtrekt en zegt: ‘Hallo Bonnie St.Claire, waar kom jij vandaan?’
De Vrijmibo dus.
Borrelen op kantoor is belangrijk, niet alleen voor de gezelligheid, maar ook voor je carrière. Wegblijven is niet altijd zo verstandig. De ZoZuidas dames weten dat als geen ander. Wij namen een kijkje bij verschillende vrijmibo’s en vroegen om de gouden tips: hoe doe je dat nou charmant, borrelen op kantoor? In de volgende drie blogs geven de Zoza's uitleg. Lees meer!
woensdag 25 januari 2012
Het nieuwe leiden is luisteren
Tot een uur nadat de Costa Concordia op de klippen liep, stonden sommige passagiers nog foto’s te maken aan boord. Die werden gisteren gepubliceerd in de Sunday Telegraph. ‘Joe en ik in reddingvest op het dek. Kijk, hier gaan de reddingsboten omlaag’. Oorzaak: kapitein Francesco Schrettino, vleesgeworden Love Boat-fantasie van iedere menopauzerende mevrouw, gaf pas anderhalf uur na de aanvaring het Mayday-signaal.
Stiekem wist Francesco ‘Stubing’ Schettino misschien wel eerder dat er iets mis was toen het schip stokte. Het is nu eenmaal niet zo handig om met een veertien verdiepingen tellend dampend feestpaleis zo dicht mogelijk langs een rotsachtige kust te varen. Niet te dichtbij, had hofmeester Antonello Tievolli , voor wiens ouders aan wal deze zeemansgroet was bedoeld, nog gewaarschuwd. Maar Schrettino kreeg blijkbaar niet genoeg weerwoord van de bemanning op de brug, want hij trok zijn eigen koers. Om vervolgens snel de reddingsboot in ‘te struikelen’, vier uur voordat de rest van de opvarenden was geëvacueerd
Daarvoor werd hij op het matje geroepen door kustwacht Gregorio De Falco, die in Italië inmiddels is uitgegroeid tot held. De Falco sprak de kapitein aan op zijn leiderschap. Dat gebeurt niet zo vaak in het land waar tot voor kort een autoritaire bejaarde playboy met spraytanverslaving aan het roer stond. Dat gebeurt ook niet zo vaak op de Zuidas.
De gemiddelde managementstijl van een Zuidas-kantoor is top down. Hiërarchisch, zonder ruimte voor weerwoord. Beoordelingsgesprekken, al zijn ze volgens het 360 graden model, zijn vaak unilateraal. Partners hebben weinig tijd om te horen wat de kritiek op hun rol in het geheel is, maar vooral ook geen zin. Als je reflectie wil kan er vaak wel geld worden vrijgemaakt voor een coach. Dan kan je daar eens even flink bij uithuilen, of je doet een cursus stress management met collega’s op de hei. Budget is er wel, begrip vaak een stuk minder.
Dat is niet meer van deze tijd. Daarom begint een van de grote advocatenkantoren binnenkort met een nieuw managementsysteem, waarin communicatie op gelijkwaardig niveau centraal staat. De partners moeten op cursus.
Is dat nou nodig? Ja. De moderne Zuidasser is niet meer de kantoorslaaf die tien jaar blijft doorfietsen met een partnerplek als Peijnenburg-plakje in het vooruitzicht. De moderne werknemer zit gemiddeld drie tot vijf jaar bij een werkgever. Erkenning en waardering zijn veel belangrijker dan langetermijnperspectief. Bovendien beperkt teveel hiërarchie de creativiteit. Juist jonge mensen kunnen daarmee een kantoor vooruitstrevend maken.
En, hoe groter de verantwoordelijkheid, hoe kleiner het aantal kapiteins dat de juiste beslissingen kan nemen. Die tegelijkertijd juist op dat niveau verstrekkende gevolgen hebben. Zo van, ‘he laten we even langs de kust varen, lachen, dan kunnen we zwaaien naar je ouders. ‘ Door open te staan voor kritiek voorkom je als leider dat er pas aan de bel wordt getrokken als het echt goed mis loopt. Het nieuwe leiden is luisteren. En niet alleen naar jezelf.
. Lees meer!
Stiekem wist Francesco ‘Stubing’ Schettino misschien wel eerder dat er iets mis was toen het schip stokte. Het is nu eenmaal niet zo handig om met een veertien verdiepingen tellend dampend feestpaleis zo dicht mogelijk langs een rotsachtige kust te varen. Niet te dichtbij, had hofmeester Antonello Tievolli , voor wiens ouders aan wal deze zeemansgroet was bedoeld, nog gewaarschuwd. Maar Schrettino kreeg blijkbaar niet genoeg weerwoord van de bemanning op de brug, want hij trok zijn eigen koers. Om vervolgens snel de reddingsboot in ‘te struikelen’, vier uur voordat de rest van de opvarenden was geëvacueerd
Daarvoor werd hij op het matje geroepen door kustwacht Gregorio De Falco, die in Italië inmiddels is uitgegroeid tot held. De Falco sprak de kapitein aan op zijn leiderschap. Dat gebeurt niet zo vaak in het land waar tot voor kort een autoritaire bejaarde playboy met spraytanverslaving aan het roer stond. Dat gebeurt ook niet zo vaak op de Zuidas.
De gemiddelde managementstijl van een Zuidas-kantoor is top down. Hiërarchisch, zonder ruimte voor weerwoord. Beoordelingsgesprekken, al zijn ze volgens het 360 graden model, zijn vaak unilateraal. Partners hebben weinig tijd om te horen wat de kritiek op hun rol in het geheel is, maar vooral ook geen zin. Als je reflectie wil kan er vaak wel geld worden vrijgemaakt voor een coach. Dan kan je daar eens even flink bij uithuilen, of je doet een cursus stress management met collega’s op de hei. Budget is er wel, begrip vaak een stuk minder.
Dat is niet meer van deze tijd. Daarom begint een van de grote advocatenkantoren binnenkort met een nieuw managementsysteem, waarin communicatie op gelijkwaardig niveau centraal staat. De partners moeten op cursus.
Is dat nou nodig? Ja. De moderne Zuidasser is niet meer de kantoorslaaf die tien jaar blijft doorfietsen met een partnerplek als Peijnenburg-plakje in het vooruitzicht. De moderne werknemer zit gemiddeld drie tot vijf jaar bij een werkgever. Erkenning en waardering zijn veel belangrijker dan langetermijnperspectief. Bovendien beperkt teveel hiërarchie de creativiteit. Juist jonge mensen kunnen daarmee een kantoor vooruitstrevend maken.
En, hoe groter de verantwoordelijkheid, hoe kleiner het aantal kapiteins dat de juiste beslissingen kan nemen. Die tegelijkertijd juist op dat niveau verstrekkende gevolgen hebben. Zo van, ‘he laten we even langs de kust varen, lachen, dan kunnen we zwaaien naar je ouders. ‘ Door open te staan voor kritiek voorkom je als leider dat er pas aan de bel wordt getrokken als het echt goed mis loopt. Het nieuwe leiden is luisteren. En niet alleen naar jezelf.
. Lees meer!
dinsdag 24 januari 2012
Schoon Genoeg
‘Goedemorgen’, ‘goedemorgen’. De schoonmaker die bezig is in de hal van ons kantoor groet iedereen vriendelijk terug.
‘Mogge’ ‘Goedemorgen. Knikt hij terug op de zoveelste groet. De man is er druk mee. Hij komt nauwelijks aan werken toe.
Sinds een week zijn we op de Zuidas weer een stuk beleefder tegen de schoonmaker. Eigenlijk al sinds de box van Obama met de schoonmaker in het Witte Huis vorig jaar. Maar door de Schoon Genoeg campagne zet iedereen nog eens een tandje bij. Daarvoor liepen we, vergroeid met onze blackberries, langs zonder een woord te zeggen. Tot een paar weken geleden had een groot aantal collega’s waarschijnlijk niet eens door dat deze meneer überhaupt rondliep in ons gebouw. Natuurlijk was het altijd netjes. Maar dat spreekt voor zich? Wie dat dan deed? Gewoon een schoonmaker natuurlijk. Nu heeft de schoonmaker een gezicht gekregen. Sommigen weten zelfs hoe hij heet en waar hij vandaan komt. ‘Uit Ghana’, had hij mijn collega desgevraagd laten weten. ‘Oh Ghana! Mijn broer heeft daar een half jaar ontwikkelingswerk gedaan. Hij vond het een prachtig land. En lekker weer. Je zult het hier wel koud hebben. Hahaha.’ Had mijn collega joviaal geantwoord. Hij had de man zelfs een schouderklop gegeven.
Naast het feit dat hij uit Ghana komt, weten we door de FNV campagnes ook hoeveel hij verdient. Rond de 9 euro bruto per uur is te lezen op de website met de propere naam Schoongenoeg.nl. Maar dan valt die natuurlijk wel gewoon in een lagere belastingschaal, sust mijn collega zijn geweten. De schoonmakers willen met respect behandeld worden. Vandaar de ‘goedemorgen’ en de schouderklop. Ja. Op de Zuidas begrijpen wij de medemensch. Maar ze willen ook loonsverhoging en reiskostenvergoeding. En daar wordt dan weer een stuk moeilijker over gedaan.
"Ja. Ik bedoel. Het is wel crisis hè!" Laat mijn collega weten, terwijl hij een hap neemt van zijn meergranen pastrami sandwich. Op een salaris van 9 euro bruto per uur, lijkt mij een vergoeding van de reiskosten niet te veel gevraagd. Op de Zuidas pakken we de leasebak naar werk om die op een dure parkeerplek neer te zetten, terwijl we om de hoek van kantoor wonen. Eenmaal op kantoor gaan we naar boven om aan onze ’s nachts schoongemaakte bureaus met papier te schuiven. Van links naar rechts en van rechts naar links. Daarna wordt het papier in een la gestopt, waarna het het TL licht niet meer ziet. De schoonmakers doen het anders. Die pakken het papier op en gooien het weg. Een stuk effectiever. En dat voor een fractie van wat er op de Zuidas verdiend wordt. Een ‘goedemorgen’ lijkt mij niet genoeg om respect te tonen, daar moet ook een redelijk loon tegenover staan.
. Lees meer!
‘Mogge’ ‘Goedemorgen. Knikt hij terug op de zoveelste groet. De man is er druk mee. Hij komt nauwelijks aan werken toe.
Sinds een week zijn we op de Zuidas weer een stuk beleefder tegen de schoonmaker. Eigenlijk al sinds de box van Obama met de schoonmaker in het Witte Huis vorig jaar. Maar door de Schoon Genoeg campagne zet iedereen nog eens een tandje bij. Daarvoor liepen we, vergroeid met onze blackberries, langs zonder een woord te zeggen. Tot een paar weken geleden had een groot aantal collega’s waarschijnlijk niet eens door dat deze meneer überhaupt rondliep in ons gebouw. Natuurlijk was het altijd netjes. Maar dat spreekt voor zich? Wie dat dan deed? Gewoon een schoonmaker natuurlijk. Nu heeft de schoonmaker een gezicht gekregen. Sommigen weten zelfs hoe hij heet en waar hij vandaan komt. ‘Uit Ghana’, had hij mijn collega desgevraagd laten weten. ‘Oh Ghana! Mijn broer heeft daar een half jaar ontwikkelingswerk gedaan. Hij vond het een prachtig land. En lekker weer. Je zult het hier wel koud hebben. Hahaha.’ Had mijn collega joviaal geantwoord. Hij had de man zelfs een schouderklop gegeven.
Naast het feit dat hij uit Ghana komt, weten we door de FNV campagnes ook hoeveel hij verdient. Rond de 9 euro bruto per uur is te lezen op de website met de propere naam Schoongenoeg.nl. Maar dan valt die natuurlijk wel gewoon in een lagere belastingschaal, sust mijn collega zijn geweten. De schoonmakers willen met respect behandeld worden. Vandaar de ‘goedemorgen’ en de schouderklop. Ja. Op de Zuidas begrijpen wij de medemensch. Maar ze willen ook loonsverhoging en reiskostenvergoeding. En daar wordt dan weer een stuk moeilijker over gedaan.
"Ja. Ik bedoel. Het is wel crisis hè!" Laat mijn collega weten, terwijl hij een hap neemt van zijn meergranen pastrami sandwich. Op een salaris van 9 euro bruto per uur, lijkt mij een vergoeding van de reiskosten niet te veel gevraagd. Op de Zuidas pakken we de leasebak naar werk om die op een dure parkeerplek neer te zetten, terwijl we om de hoek van kantoor wonen. Eenmaal op kantoor gaan we naar boven om aan onze ’s nachts schoongemaakte bureaus met papier te schuiven. Van links naar rechts en van rechts naar links. Daarna wordt het papier in een la gestopt, waarna het het TL licht niet meer ziet. De schoonmakers doen het anders. Die pakken het papier op en gooien het weg. Een stuk effectiever. En dat voor een fractie van wat er op de Zuidas verdiend wordt. Een ‘goedemorgen’ lijkt mij niet genoeg om respect te tonen, daar moet ook een redelijk loon tegenover staan.
. Lees meer!
maandag 16 januari 2012
Toxische assets
Op het strand van South Beach, Miami, ging een vrouw op haar rug
liggen. Type Victoria’s Secret Angel. Een en al ranke ledematen,
glanzend golvend haar en de perfecte sunkissed tan. Het was 2009,
samen met een vriendin had ik een break van de Zuidas genomen. Op het
zonnebed naast me siste de vriendin naar de pneumatische übermensch
die verderop op een kleed was neergevlijd. NEP! Ik wist het! Ze wees
naar de goedgevulde bikinitop die ondanks de horizontale houding als
twee pronte monatoetjes met kers overeind bleven staan. Voor de
mannelijke lezer, een borst au naturel zakt weg op het moment dat je
gaat liggen. Nep dus. Ze waren ook te mooi om waar te zijn.
Het lichaamstype Victoria’s Secret: superslank met twee meloenen in
een netje, komt in de natuur vrijwel nooit voor. Daarom moet je, als
wannabe Doutzen, je door een chirurg laten helpen om het ideale
vrouwenlichaam te verkrijgen. Elk jaar laten duizenden vrouwen hun
bescheiden b-cupjes opvullen met zakjes siliconen. Een ongereguleerde,
ongeremde groeimarkt. Pas sinds mei 2010 moeten privéklinieken, waar
een groot deel van de operaties plaatsvindt, worden geregistreerd bij
de Inspectie voor de Gezondheidszorg.
En dan nog iets. Om een borstvergroting te mogen doen hoef je geen
plastisch chirurg te zijn. Elke basisarts mag in Nederland in gezonde
vrouwen snijden en twee toxische kipfilets implanteren. Ongelofelijk.
Nu blijkt dat zogenoemde PIP borstimplantaten, die op grote schaal in
West Europa zijn gebruikt voor borstvergrotingen, bestaan uit
industriële siliconen. Een soort stopverf dus. Daardoor scheuren ze
sneller, en brengen ze nog onbekende lichamelijke risico’s voor de
draagster meet zich mee. In Frankrijk en Duitsland worden vrouwen
inmiddels uit voorzorg opgeroepen om de implantaten te verwijderen. In
Nederland wordt voorlopig nog gesust. Als blijkt dat de naar schatting
1700 Nederlandse PIP-draagsters ze inderdaad moeten verwijderen rijst
een interessante vraag. Wie gaat dat betalen?
De Franse Producent van de PIP-filets? Die is inmiddels failliet
verklaard, dus daar valt niets meer te halen. De ziekenhuizen en
privéklinieken die de tijdbommen a raison de 4000 EUR in de vrouwen
heeft gestopt dan. Misschien, maat de kans is groot dat die naar de
producent zullen wijzen. En wat dan? Wachten tot de bommen barsten?
In de Engelse krant The Times, werd de PIP affaire dit weekend
gekoppeld aan die andere crisis, waar ook jarenlang toxische assets
werden gepusht, zonder rekenschap. Waar de winst voor de bank was en
het verlies voor de belastingbetaler. Waarschijnlijk komt het, net als
bij de bail out van de banken, ook hier op de belastingbetaler neer en
mogen gekwalificeerde plastisch chirurgen het slagerswerk van hun
beroepsgenoten corrigeren. Op kosten van de gemeenschap.
Ook hier geldt: if it looks too good to be true, it probably is. Lees meer!
liggen. Type Victoria’s Secret Angel. Een en al ranke ledematen,
glanzend golvend haar en de perfecte sunkissed tan. Het was 2009,
samen met een vriendin had ik een break van de Zuidas genomen. Op het
zonnebed naast me siste de vriendin naar de pneumatische übermensch
die verderop op een kleed was neergevlijd. NEP! Ik wist het! Ze wees
naar de goedgevulde bikinitop die ondanks de horizontale houding als
twee pronte monatoetjes met kers overeind bleven staan. Voor de
mannelijke lezer, een borst au naturel zakt weg op het moment dat je
gaat liggen. Nep dus. Ze waren ook te mooi om waar te zijn.
Het lichaamstype Victoria’s Secret: superslank met twee meloenen in
een netje, komt in de natuur vrijwel nooit voor. Daarom moet je, als
wannabe Doutzen, je door een chirurg laten helpen om het ideale
vrouwenlichaam te verkrijgen. Elk jaar laten duizenden vrouwen hun
bescheiden b-cupjes opvullen met zakjes siliconen. Een ongereguleerde,
ongeremde groeimarkt. Pas sinds mei 2010 moeten privéklinieken, waar
een groot deel van de operaties plaatsvindt, worden geregistreerd bij
de Inspectie voor de Gezondheidszorg.
En dan nog iets. Om een borstvergroting te mogen doen hoef je geen
plastisch chirurg te zijn. Elke basisarts mag in Nederland in gezonde
vrouwen snijden en twee toxische kipfilets implanteren. Ongelofelijk.
Nu blijkt dat zogenoemde PIP borstimplantaten, die op grote schaal in
West Europa zijn gebruikt voor borstvergrotingen, bestaan uit
industriële siliconen. Een soort stopverf dus. Daardoor scheuren ze
sneller, en brengen ze nog onbekende lichamelijke risico’s voor de
draagster meet zich mee. In Frankrijk en Duitsland worden vrouwen
inmiddels uit voorzorg opgeroepen om de implantaten te verwijderen. In
Nederland wordt voorlopig nog gesust. Als blijkt dat de naar schatting
1700 Nederlandse PIP-draagsters ze inderdaad moeten verwijderen rijst
een interessante vraag. Wie gaat dat betalen?
De Franse Producent van de PIP-filets? Die is inmiddels failliet
verklaard, dus daar valt niets meer te halen. De ziekenhuizen en
privéklinieken die de tijdbommen a raison de 4000 EUR in de vrouwen
heeft gestopt dan. Misschien, maat de kans is groot dat die naar de
producent zullen wijzen. En wat dan? Wachten tot de bommen barsten?
In de Engelse krant The Times, werd de PIP affaire dit weekend
gekoppeld aan die andere crisis, waar ook jarenlang toxische assets
werden gepusht, zonder rekenschap. Waar de winst voor de bank was en
het verlies voor de belastingbetaler. Waarschijnlijk komt het, net als
bij de bail out van de banken, ook hier op de belastingbetaler neer en
mogen gekwalificeerde plastisch chirurgen het slagerswerk van hun
beroepsgenoten corrigeren. Op kosten van de gemeenschap.
Ook hier geldt: if it looks too good to be true, it probably is. Lees meer!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
