Doorgaan naar hoofdcontent

In de bonus?

De kranten stonden er weer bol van deze week: de bonusbonanza. Bos (ING) en Obama (AIG) zijn een ware heksenjacht begonnen tegen de bonus. Zelfs Sarkozy doet een duit in het zakje door bonussen van topmannen bij Societe Generale terug te vorderen. Fred ‘de Shed’Goodwin van RBS zijn ruiten werden ingegooid omdat de oud RBS topman een pensioen meekreeg van 7 ton per jaar. Bij het Amerkiaanse AIG werden medewerkers het mes op de keel gezet door hen voor de keuze te plaatsen: teruggeven of publiekelijk aan de schandpaal te worden genageld (de namen van weigerachtigen zouden worden gepubliceerd). Hail everyone to the barricades!! De bonus, de ketterij van de nieuwe inquisitie. Maar zit het hem daar nou in, in de bonus?

Nee, het lijkt meer op de moderne variant van het ‘de-kip-en-het-ei-verhaal’. Zijn bankiers nou stout geweest omdat ze hybride producten hebben verkocht zonder opeisbare vorderingen, of omdat ze daar een grote zak geld voor hebben gekregen? In het huidige economische klimaat zal men eerder geneigd zijn te zeggen ‘beide’, maar als jurist houdt ik oorzaak en gevolg liever gescheiden. Het eerste dus.

In hun verwoede pogingen om ‘de oorzaak van de kredietcrisis’ te achterhalen, zijn de politiek en media naarstig op zoek naar een zondebok. Bloed aan de paal. Waarom? Normaliter heb je een scapegoat nodig om je eigen tekortkomingen op af te schuiven. Was het nou de schuld van de stoute bankiers met hun slechte producten of van de onderbetaalde ambtenaren die zaten te suffen bij de toezichthouders?

De politiek kan ook eerst hand in eigen boezem steken zonder alleen maar te wijzen naar de stoute bankiers. Bovendien, er zijn wat malafide Madoffs onder de bankiers geweest die 'straight from MIT' de meest ingenieuze ontransparante betalingsconstructies hebben opgetuigd, maar het gros van de werkbijen op de zuidas is onwetend voetvolk zoals u en ik. Die hebben de afeglopen drie jaar hard hun best gedaan om kopiƫren en excel onder de knie krijgen, opdat ze met een beetje geluk over twee jaar mee mogen meedenken over dat soort constructies. Niet alle bankiers zijn stout, het systeem van vorderingen verhandelen was corrupt. Het is nu even zoeken om dat op de juiste manieren te hervormen. Dan is het niet meteen tijd voor een beeldenstorm.

Bovendien is de ene bonus de andere bonus niet. Bij AIG werkten bankiers voor een jaarsalaris van een dollar ($ 1). Bonus is daar synoniem aan basisvergoeding. En als je als noodmaatregel personeel moet ontslaan met een contractuele ontslagregeling, mag je daar zomaar aan voorij? Wat is er gebeurd met ‘pacta sunt servanda’? Waar moet Jan Modaal anders de volgende drie maanden zijn hypotheek van betalen?

Bij Philips is het beleid dat er geen bonussen worden uitgekeerd als er geen winst is. Fine, goed Oudhollandsch ondernemerschap, maar ook vooraf vastgesteld beleid. Transparant en duidelijk. Nu gebeurt er echter iets anders. Neem bijvoorbeeld de advocatuur. Omdat het winstdeel per partner terugloopt van meer dan een miljoen naar een paar ton worden de salarissen van stagiairs bevroren. Dat staat nergens in een kantoorrichtlijn opgenomen. Dat staat ook niet in de contracten. Dat heet willekeur. Er is nogal veel onder de noemer van een noodmaatregel te schuiven.

Bovendien is het de vraag wat deze hetze tegen 'De Bonus’ oplevert. Jan Modaal zijn bonus mag nu ook niet meer. En Jan Modaal is geen Fred the Shred, Jan Modaal krijgt waarschijnlijk een bonus van een paar duizend euro.

Dat we allemaal wat moeten inschikken a la, maar laten we ons niet verliezen in het al te snel verketteren van bestaande verhoudingen. Je hebt de regels volgens het spel gespeeld. Hard gewerkt, veel verdiend. Nu is het geld op, misschien tijd voor de overheid om iets beter te gaan betalen. Komen daar de slimmerikjes terecht, verscherpt het toezicht en wordt er minder vals gespeeld. Komt het allemaal weer goed.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …