Doorgaan naar hoofdcontent

Wat is iedereen toch boos!

Ik was dit weekend op een verjaardag in het oosten van het land. En god wat was iedereen boos! Boos op het ministerie van Financiën, boos op hun werkgever, maar vooral heeeel erg boos op bankiers. En iedereen die bij een bank werkt of iets in de financiële sector doet is een bankier. Zo ook ik.
Ook al breng je de koffie rond, zit je achter de balie of ben je een doodgewone floormanager. Jij werkt bij een bank en jullie hebben het gedaan! Maar wat hebben 'wij' dan eigenlijk gedaan? Volgens de boze mensen zijn de bankiers heel erg rijk geworden van het geld van anderen. - Mijn bankrekening kent alleen maar rode cijfers... en dan laat ik de hypotheekschuld nog buiten beschouwing -.
Bankiers verkopen producten waar alleen zij beter van worden en die niemand verder begrijpt. Ja, mee eens. Maar wie koopt er dan ook zulke producten?
Bankiers zijn graaizuchtige en hebberige werknemers die in champagne baden en in lamborgini's rijden. Ook mee eens, maar dat is een gedateerd beeld. Deze mensen zitten allang thuis op de bank of ergens in de Bahama's en werken echt niet meer hier op de Zuidas of in the City. Die zijn al binnen en lachen de 'nieuwe generatie bankiers' hard uit, omdat die door het stof moeten voor iets waar ze noch kennis van hebben noch van geprofiteerd hebben.
Kortom, zo erg zijn de bankiers van tegenwoordig nu ook weer niet... Maar leg dat maar uit aan je oudtante die bij elke slok jenever onduidelijker begint te praten en van boosheid rood aanloopt.
De bonus bonanza bij ING heeft uiteraard ook niet echt geholpen. Een kleine rekensom leert ons dat 40.000 mensen daar gemiddeld 7500 uitgekeerd krijgen. Toegegeven, dat is voor veel mensen veel geld. Maar de helft ervan vloeit weer terug in de staatskas en de andere helft in de economie van de Zuidas (ik noem een Blauwe Engel en een Oliver's). Waardoor het Zuidas project misschien weer wat meer private investeerders weet aan te trekken en dat scheelt de belastingbetalers ook weer... Dus dat is eigenlijk alleen maar goed!
Naarmate de middag vorderde en de rode wangen roder werden van de alcohol en de boosheid was er geen woord meer tegenin te brengen. Oh! Wat zijn ze boos.
Gaan zo de komende tijd mijn feesten en partijen buiten de Zuidas eruit zien? Boos word ik ervan. En terwijl ik in de trein zit op weg naar mijn veilige Amsterdam word ik bozer en bozer. Uit frustatie heb ik Michel Tilmant als straf zijn excuses aan zijn moeder laten aanbieden op shootabanker.com. Weet hij ook hoe het voelt het uitschot van een familiefeestje te zijn.

Ik verwacht deze vrijdag zijn excuses, hopelijk voel ik me dan iets beter.

Reacties

desiree zei…
Ben je boos?
Pluk een roos.
Zet hem op je hoed.
Dan is morgen alles weer goed.

Vraagje. Zit er een typo in de intro: "kilomter"?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …