Doorgaan naar hoofdcontent

De VSO - van recipiëren naar confereren

Het is conferentietijd op Ernst Sillem Hoeve. En getver, wifi ligt er hier alweer af. Moet dat nou nog anno 2009, afgezonderd in een strafkamp op de Veluwe gaan zitten om kennis tot ons te nemen? Mij doet een plek “verscholen in de Koninklijke bossen” die “de grandeur uit het verleden combineert met de moderne faciliteiten van nu” vooral denken aan een gesloten inrichting voor geestelijk minderbedeelden of serieus gestoorde criminelen (het een sluit het ander vaak niet uit). Kwettert en twittert de generatie X en Y er niet kwistig op los via internet? Wij zijn toch de eerste generatie studenten die is grootgebracht met Blackbord op de uni: opdrachten ‘downloaden’ en ‘assignments posten’? Zou het in het kader van de bezuinigingsmaatregelen niet ook wat zijn om dit door te voeren in het opleidingspakket van de jonge advocaat?

No need to leave de ZuidAs. Of toch wel?

Vroeger was het grote voordeel van een cursus in het kader van de Voortgezette Stagiaire Opleiding (de VSO) dat je als advocaat stagiair twee dagen buiten schot bleef voor gillend vervelende en onverwachte klusjes. Doorgaans werden die door een drie jaar jongere bankier uit Londen rond een uur of 17h op je bord gedumpt, "replies greatly appreciated before 9 AM tomorrow CET." Stagiair zijn op een M&A sectie is in feite toch een potje trefbal en jij bent de buutvrij voor iedereen boven je. Maar goed. Het gros van mijn collega’s maakt tegenwoordig hele normale uren. Geen reden meer om je daarom schuil te houden in een gesloten inrichting op de Veluwe.

Andere voordelen? Je hotelkamer. Terwijl ik de gangen doortrollyde achter een mede cursist aan met Orlando Bloom-achtige trekjes, bedacht ik me dat dit een uitgelezen kans zou kunnen zijn die te delen met een medecursist. Toch nog wat leven in de brouwerij. En recessieproof bovendien. Tot ik iets anders ontdekte in zijn broek: een bandplooi. Een dubbele wel te verstaan. Toegegeven, op sneakers naar cursus is ook op het gefrustreerde af in de contramine, maar een bandplooi…. Het alternatief was stoffige ambtenaren en een AOW club op vakantie. Toch maar niet.

De echte kadetjes waren daarentegen wel weer heerlijk. De hoeve had Randstedelijke normen aan de dag gelegd als het ging om de lunch. Het versgeklopte melkschuim tierde welig over het onbeperkt aantal koffie’s (met versnaperingen) dat je de hele dag door mocht verorberen. Zo krijg je ze bij Dickies niet.

En zo zit je dan als een lege spons, suikerdippend na de vele koffiebreaks, met een lui oog het verhaal van deze of gene te absorberen. Ene oor in, andere oor uit. Rustig achterover geleund met je blik op oneindig en je gedachten overal. En dat is toch wel het mooiste van een VSO. Heerlijk in de bossen.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …