Doorgaan naar hoofdcontent

Dertigersdillema

Ik ben jarig. En hoe je het ook wendt of keert de 30 komt steeds dichterbij. Waar een paar jaar geleden de 30 nog een klein stipje aan de horizon was en het af te leggen pad nog lang en kleurrijk leek, zijn het nu twee grote zwarte cijfers die klaar staan mij te vermorzelen, waarna ik gehavend mijn pad verder kan vervolgen. Okay, misschien enigszins dramatisch geschetst, maar zo voel ik me toch echt. Toen ik net begon met werken was de overal opdoemende rotvraag. ‘Waar zie jij jezelf over 3, 5 of 10 jaar?’ Totaal geen idee. Maar daar kon je niet mee aankomen bij een recruiter.
Dus bleef je vaak in algemeenheden hangen. ‘ Ik zie mijzelf in een aantal jaar leidinggeven aan een groep professionals’ of ‘ Over 5 jaar denk ik in het MT te zitten’. Die vijf jaar zijn inmiddels bijna om. Had ik er nu al moeten zijn? En zo ja? Waar dan precies? Heb ik bereikt wat ik wilde bereiken? Of had ik toch al verder moeten zijn met mijn carrière. Daar komen dan ook nog eens heel andere vragen bij. Wanneer is het tijd voor kinderen? Past dat wel in het carrièrepad. Wil ik überhaupt wel kinderen? Had ik daar niet al lang uit moeten zijn?
Als klap op de vuurpijl zag ik gister een commercial van Tena Lady, waar ze zich richten op dertigers. ‘Ik ben dan wel in de dertig, maar zou ik daarom serieus moeten zijn?’. Incontinent op je dertigste. Man, wat voel ik me oud. Kan iemand die reclame van de buis halen. Alsjeblieft!
Kortom Dertigers Dilemma. Vermoeiend.
Dus na een nacht niet geslapen te hebben belde ik hysterisch mijn moeder om haar te vertellen, dat ik voor het eerst niet blij was met mijn verjaardag. Mijn moeder – wars van alle soorten dilemma’s - liet mij het nummer ‘meisjes van 30’ horen. Geweldig nummer! ‘Meisjes van dertig, maak d'r wat van want 't leuke van dertig, dat alles nog kan’.
Later op de dag werd ik door een vriendin die inmiddels de 30 al gepasseerd is geïntroduceerde in de wereld die threenagers heet. Nederland blijkt de grootste groep van deze threenagers te hebben Een groep van dertigers die niet oud willen worden. Enigszins treurig als je er wat langer bij stil staat, maar ook heel fijn om te weten dat je je altijd nog ergens bij aan kan sluiten.
En het werd nog leuker. Terwijl ik al surfend achter mijn computer zat te bedenken wat ik eigenlijk bereikt had willen hebben op mijn dertigste. Kwam ik op de site van Intermediair terecht. ‘Starter krijgt het moeilijk op de arbeidsmarkt.’ Zij raden de starters aan toch vooral veel te netwerken en niet dat ene jaartje naar het buitenland te gaan. Leuren met jezelf langs beurzen en congressen, dat is wat de starter tegenwoordig moet doen. Heerlijk dat dat een gepasseerd station is. Wordt het toch nog een geslaagde verjaardag.

Reacties

Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Floris zei…
Waarom hechten jullie zo'n waarde aan je leeftijd? Je kan op je 19e een bedrijf beginnen en op je vijfentwintigste super succesvol zijn of je werkt op je dertigste nog steeds als verijdelde stagiair (lees loonslaaf) in die baan die achteraf toch niet heeft dat je wilde, maar naar je vrienden toe wel aardig klonk. Je leeftijd is niet "de indicator" waar je staat in je carrièrepad. Het enige wat het aangeeft is dat de kans groter is dat je wat levenskennis hebt, mits het rondje koffiezetapparaat niet je hoogtepunt van je dag is. Zoek bij jezelf uit wat je wil, en werk er dan naartoe...

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …