Doorgaan naar hoofdcontent

Het is lente! Of toch niet?

Al twee weken lang worden in de pauze de dassen voor een half uurtje afgedaan, de jasjes uitgedaan en de mouwen opgestroopt. Het is lente en de Zuidas komt naar buiten. De AH to Go kent lange rijen, omdat iedereen zijn broodje buiten op de bloembakken op wil peuzelen. De terrasjes voor Dicky’s en de Blauwe Engel zijn bomvol en er zijn dit jaar zelfs lounge banken bijgekomen in de hippe kleuren roze en groen.

Heerlijk. Het is echt even genieten deze paar weken. Na een half uurtje in de zon is iedereen weer opgeladen om de tweede helft van de dag er tegen aan te gaan.

De vergelijkingen met het weer in de aandelenhandel en de economie zijn niet van de lucht. ‘Het is lente, maar de beurs is niet fleurig’ ‘De lente is in aantocht’ ‘ Een nieuwe lente een nieuwe index’. De afgelopen weken zijn de markten, na een dipje onder de 200, alleen maar gestegen. Voorzichtig juichende geluiden waren er te horen op de terrasjes in de zon. Niet alleen de AEX kende deze rally, ook de Dow Jones en andere indices waren positief. Hoeft de crisis toch niet zo lang te duren, las je op de hoopvolle smoelen.

Niets is minder waar blijkt deze week al weer. Maandag zakte de AEX met meer dan 4%. Het zonnetje schijnt dus nog zeker niet overal. Wat wel weer blijkt uit deze rally is dat mensen wanhopig op zoek zijn naar lichtpuntjes, verbeteringen en positief nieuws. Is dit slecht? Nee ik denk het niet, de mens is kennelijk positief van aard.

Ik volg de laatste tijd voornamelijk de pessimisten op deze aardbol.
Maandag kwam ook het nieuws via ‘Turner Radio Network.Blogspot’ uit dat uit de stresstesten in de VS is gekomen dat 16 van de 19 participerende banken technisch insolvent zijn. Insolvent! Hij eindigt zijn post met ‘Put bluntly, the entire US Banking System is in complete and total collapse’. De US overheid ontkent de feiten die op de blog zijn gepost. Als pessimist ga ik ervan uit dat er in ieder geval iets van waarheid in zit. En ook al is slechts een klein deel ervan waar, het betekent in ieder geval het einde van de lente.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …