ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 14 april 2009

Het nut van netwerken (In de bonus deel 2)

Ik was laatst met vriendin A mee naar een feestje. Een netwerkfeestje van het kantoor van A voor Young Urban Professionals welteverstaan. Economic downturn of niet, ook als hyvende M&Aer bleek ik nog steeds onder die definitie te vallen. Naast mijn stralende aanwezigheid had A vriendin F meegetroond. F en ik behoren tot A’s sociale erfenis, hoofdstuk studententijd. F en ik waren in het kielzog van A opgenomen als ‘potentiële cliënten’. Ha! Net als je denkt dat de tijd van Masterclasses en Snoepreisjes voorbij is volgt hier niveau 2 van Het Grote Recruitment spel. Oudhollandsch netwerken. Van student naar potentiële cliënt. Slap lullen level 2.
Ik heb niemand goed gesproken maar ik was dan ook weer als vanouds Laura-Alberts-Lam. Het voelde als walking down memory lane. Het hele concept van een afgekocht feestje is natuurlijk een blast from the past an sich. Het resulteerde dan ook in veel dubbele tongen in een mond of in twee. Persoonlijk was ik mijn telefoon al kwijt – wat heet, zijn bestaan vergeten in de peilloze diepte van mijn tas - laat staan dat het bij me opkwam mijn visitekaartjes op te diepen.

Mijn ‘potentiele cliënten’ leken daar net zo over te denken. In feite is het gewoon het old boys netwerk even doorsmeren. Zo’n netwerk heb je, dat heeft jaren van investeren in de vorm van verplicht sociaal barhangen en uiterlijk verwoestend slaaptekort gekost. Wallen onder je ogen en vet op je reet. De rest van je yuppenbestaan ben je nog bezig die investering af te betalen. Maar goed, voor diegenen die in de studententijd de boot hebben gemist volgde hier een herkansing. Volgens kantoor absoluut nuttig in tijden van massaontslag en het bevriezen van de salarissen van stagiairs.

Modellen in nietsverhullende pakjes waren ingehuurd om het geheel allure te geven. De bar was afgekocht, cocktails included, en er was zelfs een act om het publiek te vermaken. Die act was een mevrouw die 6 jurkjes over elkaar heen had getrokken en ze op onnavolgbaar snelle wijze achter een doek wist uit te trekken. Daarin herken jij misschien je ochtendritueel maar zij noemde dat goochelen. Enfin, ondanks het lamentabele niveau van deze klucht hield eenieder het eten op zijn bord, ook al steeg het promillage in de zaal als de beurs in 2003. Dat was wellicht met name het gevolg van aangeleerd sociaal geforceerd gedrag -80% van de zaal was immers corpsbal of tenminste authentiek kakker- of iedereen was gewoon de draad kwijt bij jurkje 2. In een tijd waarin zelfs bij de vriendelijker Nederlandse kantoren grote schoonmaak wordt gehouden, was er bij het kantoor van A nog wel budget voor een dergelijk prachtig evenement.

En de bonus dan? Op de Zuidas worden salarissen bevroren, de bonus moet terug en je naasten worden ontslagen. Maar dit mag dus wel. Commentaar van werkgevers op dergelijke vragen is 'pacta sunt servanda'. Oftewel, 'het was al afgesproken'. Ja mijn contract ook al in 2004. Maar goed, hoe moet het dan wel, bezuinigen?

Tijdens de G20 kletsen de wereldleiders wat af en komen met een flink aantal open deuren: "er komen Internationale boekhoudregels, er wordt verder gewerkt aan het toezicht op wereldwijd opererende banken en strengere regels voor andere financiële instellingen, zoals hedgefondsen."

Volgens Balkenende is het in de polder tijd voor het nieuwe neocalvinisme:

“We zien dag in, dag uit kortetermijnhebzucht. We zijn verplicht aan de mensen die daarvoor nu de prijs betalen en aan onze kinderen om het anders te doen.”

Dat geeft de brave burger weer moed. Terug naar de 50’s.

Maar niet op de zuidas. Want ondanks het feit dat vooral de kleine man, nu met zijn bureaulainhoud op straat staat of de broekriem tenminste moet aantrekken, blijft er wel budget voor een dergelijk prachtig evenement. Ook de Internationale Masterclass bij het kantoor van A gaat gewoon door wist ze me te vertellen. Weliswaar van Azie terug naar Europa, maar nieuwe mensen heb je nodig. Balkenende zou er boos van worden.

Gelukkig hebben we allemaal heel nuttig genetwerkt. Ik had zeker 5 smsjes in mijn telefoon van vage oude bekenden die nacht. Of dat nou niet was gebeurd als ik op een willekeurige vrijdagavond de walk of shame had afgelegd in de Lange Leidse is een andere vraag. Net zoals de vraag of die smsjes het resultaat waren van dat ene netwerkevenement of het jarenlang gezamenlijk feestjes aflopen. Enfin. Heel gezellig. En vast ook nuttig, dat netwerken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen