Doorgaan naar hoofdcontent

Het nut van netwerken (In de bonus deel 2)

Ik was laatst met vriendin A mee naar een feestje. Een netwerkfeestje van het kantoor van A voor Young Urban Professionals welteverstaan. Economic downturn of niet, ook als hyvende M&Aer bleek ik nog steeds onder die definitie te vallen. Naast mijn stralende aanwezigheid had A vriendin F meegetroond. F en ik behoren tot A’s sociale erfenis, hoofdstuk studententijd. F en ik waren in het kielzog van A opgenomen als ‘potentiële cliënten’. Ha! Net als je denkt dat de tijd van Masterclasses en Snoepreisjes voorbij is volgt hier niveau 2 van Het Grote Recruitment spel. Oudhollandsch netwerken. Van student naar potentiële cliënt. Slap lullen level 2.
Ik heb niemand goed gesproken maar ik was dan ook weer als vanouds Laura-Alberts-Lam. Het voelde als walking down memory lane. Het hele concept van een afgekocht feestje is natuurlijk een blast from the past an sich. Het resulteerde dan ook in veel dubbele tongen in een mond of in twee. Persoonlijk was ik mijn telefoon al kwijt – wat heet, zijn bestaan vergeten in de peilloze diepte van mijn tas - laat staan dat het bij me opkwam mijn visitekaartjes op te diepen.

Mijn ‘potentiele cliënten’ leken daar net zo over te denken. In feite is het gewoon het old boys netwerk even doorsmeren. Zo’n netwerk heb je, dat heeft jaren van investeren in de vorm van verplicht sociaal barhangen en uiterlijk verwoestend slaaptekort gekost. Wallen onder je ogen en vet op je reet. De rest van je yuppenbestaan ben je nog bezig die investering af te betalen. Maar goed, voor diegenen die in de studententijd de boot hebben gemist volgde hier een herkansing. Volgens kantoor absoluut nuttig in tijden van massaontslag en het bevriezen van de salarissen van stagiairs.

Modellen in nietsverhullende pakjes waren ingehuurd om het geheel allure te geven. De bar was afgekocht, cocktails included, en er was zelfs een act om het publiek te vermaken. Die act was een mevrouw die 6 jurkjes over elkaar heen had getrokken en ze op onnavolgbaar snelle wijze achter een doek wist uit te trekken. Daarin herken jij misschien je ochtendritueel maar zij noemde dat goochelen. Enfin, ondanks het lamentabele niveau van deze klucht hield eenieder het eten op zijn bord, ook al steeg het promillage in de zaal als de beurs in 2003. Dat was wellicht met name het gevolg van aangeleerd sociaal geforceerd gedrag -80% van de zaal was immers corpsbal of tenminste authentiek kakker- of iedereen was gewoon de draad kwijt bij jurkje 2. In een tijd waarin zelfs bij de vriendelijker Nederlandse kantoren grote schoonmaak wordt gehouden, was er bij het kantoor van A nog wel budget voor een dergelijk prachtig evenement.

En de bonus dan? Op de Zuidas worden salarissen bevroren, de bonus moet terug en je naasten worden ontslagen. Maar dit mag dus wel. Commentaar van werkgevers op dergelijke vragen is 'pacta sunt servanda'. Oftewel, 'het was al afgesproken'. Ja mijn contract ook al in 2004. Maar goed, hoe moet het dan wel, bezuinigen?

Tijdens de G20 kletsen de wereldleiders wat af en komen met een flink aantal open deuren: "er komen Internationale boekhoudregels, er wordt verder gewerkt aan het toezicht op wereldwijd opererende banken en strengere regels voor andere financiële instellingen, zoals hedgefondsen."

Volgens Balkenende is het in de polder tijd voor het nieuwe neocalvinisme:

“We zien dag in, dag uit kortetermijnhebzucht. We zijn verplicht aan de mensen die daarvoor nu de prijs betalen en aan onze kinderen om het anders te doen.”

Dat geeft de brave burger weer moed. Terug naar de 50’s.

Maar niet op de zuidas. Want ondanks het feit dat vooral de kleine man, nu met zijn bureaulainhoud op straat staat of de broekriem tenminste moet aantrekken, blijft er wel budget voor een dergelijk prachtig evenement. Ook de Internationale Masterclass bij het kantoor van A gaat gewoon door wist ze me te vertellen. Weliswaar van Azie terug naar Europa, maar nieuwe mensen heb je nodig. Balkenende zou er boos van worden.

Gelukkig hebben we allemaal heel nuttig genetwerkt. Ik had zeker 5 smsjes in mijn telefoon van vage oude bekenden die nacht. Of dat nou niet was gebeurd als ik op een willekeurige vrijdagavond de walk of shame had afgelegd in de Lange Leidse is een andere vraag. Net zoals de vraag of die smsjes het resultaat waren van dat ene netwerkevenement of het jarenlang gezamenlijk feestjes aflopen. Enfin. Heel gezellig. En vast ook nuttig, dat netwerken.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …