Doorgaan naar hoofdcontent

Nog steeds boos

Donderdag had ik een cursus ‘Accounting’ ergens op de hei. Een mooie locatie tussen de geiten en de schapen (doet me trouwens aan een grapje denken, maar dat later). Het was een cursus voor mensen werkzaam in de financiële wereld. Aangezien je nooit weet wie je daar tegen komt is de first impression erg belangrijk. Het werden dus hakken van Shoebaloo en een jurk van Raak. Ik was een van de laatsten die de cursuszaal in kwam lopen en terwijl ik mij voorstelde aan de cursusleider zag ik al dat ik niet al te veel spannende dingen kon verwachten deze dag.
Een half uur nadat de cursus was begonnen, kwam er toch nog een verrassing binnen wandelen. Een Italiaan met donkere krullen, mooi maatpak en arrogante glimlach.
Heerlijk hoe de Italianen zich weten te dragen. Hij kwam naast me zitten en nam gelijk de ruimte in beslag. Het was hem vergeven.
In spaghetti engels vertelde hij over zijn verschrikkelijk belangrijke baan als Finance man bij een zakenbank. Het was zijn job om het management te informeren over het wel en wee van de bedrijfsvoering. Het was vaak weekenden doorwerken en ’s avonds was hij niet eerder thuis dan 22:30h. Vond zijn vrouw/vriendin dat niet vervelend, vroeg ik nog. Maar hij lachte wat geheimzinnig en gaf er verder geen antwoord op. De spanning was voelbaar. De cursus ving aan en de cursusleider legde gepassioneerd de valkuilen in een balans uit. Terwijl ik ijverig de red flags noteerde in mijn notitieboekje, was de Italiaan bezig met zijn uiterst belangrijke baan. Zijn blackberry leek zijn beste vriend. Tijdens de lunch kwam hij naast mij zitten en ging hij ongevraagd verder over zijn topbaan. Tegenover mij zat een Kredietenman (Nederlander) en een Bankier (Engelsman) aan tafel. God, wat hadden ze allemaal een zware baan. Vandaar ook het constante ge-blackberry tijdens de cursus, de valkuilen waren ze misgelopen. Naast de drukke banendiscussie, gingen de gesprekken over (hoe kan het ook anders) de misgelopen bonussen. Woedend waren ze daarover. De Italiaan had toch zeker wel weekenden doorgewerkt en hij had de correcte informatie aan het management verstrekt, het was toch zeker niet zijn probleem dat andere (minder competente) mensen het verkloot (fucked up) hadden. De Kredietenman en Bankier waren het roerend met hem eens. Hoewel ik normaliter toch wel enige sympathie kan opbrengen voor de misgelopen bonussen, schoot dit toch totaal in het verkeerde keelgat.
Ik begon een tirade over de hebberigheid van bankiers, dat we het nu nog steeds niet geleerd hadden, wat moest de samenleving wel niet van ons denken, en andere oneliners uit de ingezonden woedende brieven die dagelijks in de krant te lezen zijn.
Ik werd aangekeken alsof ik een doorgedraaide feminist was die de ‘boys’ hun dikverdiende bonus misgunde. Dat maakte mijn nog kwader en roodaanlopend ging ik de discussie verder aan. Ze gingen alledrie ‘nog wat salade’ pakken en liepen weg. Terug in de cursuszaal was de stoel naast mij leeg. De Italiaan had zich verplaatst naar de stoel naast de blonde Portugese juriste.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …