ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 6 april 2009

Nog steeds boos

Donderdag had ik een cursus ‘Accounting’ ergens op de hei. Een mooie locatie tussen de geiten en de schapen (doet me trouwens aan een grapje denken, maar dat later). Het was een cursus voor mensen werkzaam in de financiële wereld. Aangezien je nooit weet wie je daar tegen komt is de first impression erg belangrijk. Het werden dus hakken van Shoebaloo en een jurk van Raak. Ik was een van de laatsten die de cursuszaal in kwam lopen en terwijl ik mij voorstelde aan de cursusleider zag ik al dat ik niet al te veel spannende dingen kon verwachten deze dag.
Een half uur nadat de cursus was begonnen, kwam er toch nog een verrassing binnen wandelen. Een Italiaan met donkere krullen, mooi maatpak en arrogante glimlach.
Heerlijk hoe de Italianen zich weten te dragen. Hij kwam naast me zitten en nam gelijk de ruimte in beslag. Het was hem vergeven.
In spaghetti engels vertelde hij over zijn verschrikkelijk belangrijke baan als Finance man bij een zakenbank. Het was zijn job om het management te informeren over het wel en wee van de bedrijfsvoering. Het was vaak weekenden doorwerken en ’s avonds was hij niet eerder thuis dan 22:30h. Vond zijn vrouw/vriendin dat niet vervelend, vroeg ik nog. Maar hij lachte wat geheimzinnig en gaf er verder geen antwoord op. De spanning was voelbaar. De cursus ving aan en de cursusleider legde gepassioneerd de valkuilen in een balans uit. Terwijl ik ijverig de red flags noteerde in mijn notitieboekje, was de Italiaan bezig met zijn uiterst belangrijke baan. Zijn blackberry leek zijn beste vriend. Tijdens de lunch kwam hij naast mij zitten en ging hij ongevraagd verder over zijn topbaan. Tegenover mij zat een Kredietenman (Nederlander) en een Bankier (Engelsman) aan tafel. God, wat hadden ze allemaal een zware baan. Vandaar ook het constante ge-blackberry tijdens de cursus, de valkuilen waren ze misgelopen. Naast de drukke banendiscussie, gingen de gesprekken over (hoe kan het ook anders) de misgelopen bonussen. Woedend waren ze daarover. De Italiaan had toch zeker wel weekenden doorgewerkt en hij had de correcte informatie aan het management verstrekt, het was toch zeker niet zijn probleem dat andere (minder competente) mensen het verkloot (fucked up) hadden. De Kredietenman en Bankier waren het roerend met hem eens. Hoewel ik normaliter toch wel enige sympathie kan opbrengen voor de misgelopen bonussen, schoot dit toch totaal in het verkeerde keelgat.
Ik begon een tirade over de hebberigheid van bankiers, dat we het nu nog steeds niet geleerd hadden, wat moest de samenleving wel niet van ons denken, en andere oneliners uit de ingezonden woedende brieven die dagelijks in de krant te lezen zijn.
Ik werd aangekeken alsof ik een doorgedraaide feminist was die de ‘boys’ hun dikverdiende bonus misgunde. Dat maakte mijn nog kwader en roodaanlopend ging ik de discussie verder aan. Ze gingen alledrie ‘nog wat salade’ pakken en liepen weg. Terug in de cursuszaal was de stoel naast mij leeg. De Italiaan had zich verplaatst naar de stoel naast de blonde Portugese juriste.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen