Doorgaan naar hoofdcontent

Shopalicious

Samen met vriendin F voor het eerst naar een sample sale gegaan. We leven in een recessie, "minder besteden meer besparen" en "less is more" zijn dus veel gehoorde tantras. Verplicht consuminderen is geen lolletje en een sample sale biedt uitkomst. Voor hetzelfde bedrag meer kopen. Geniaal! Totaal onbevangen en gezellig kletsend wandelden wij niets vermoedend een groot pakhuis in de buurt van station Lelylaan binnen. Eenmaal binnen troffen we een slagveld aan.
Verhitte gezichten en zwetende koppen die naar de mooie jurken met fijne stoffen graaiden. Door het gemis aan pashokjes, waren in de hoeken achter de rekken vrouwen in witte hema-onderbroeken en sportbeha’s te vinden, die hysterisch de kleding aan het passen waren. Dikke bleke lichamen die zich in veel te kleine jurkjes wurmden en na een lauw enthousiaste reactie van vriendinnen weer op de grond gooiden. De jurkjes uitgerekt en vormeloos achterlatend.
Wat later op de avond, was alle gene verdwenen. De vrouwen kwamen in hun onderbroek als schuchtere (dikke) eekhoorns achter de rekken vandaan en begonnen nu in witte onderbroek (soms nog een 15 dernier panty eroverheen) riemen, t-shirts en zelfs laarzen te passen. Genant, maar ook wij konden ons niet bedwingen. Afgepeigerd en met lamme armen van het sjouwen stonden we te wachten in de rij om te betalen. ‘Geen creditcard’ stond er groot boven de kassa. Ik zag de paniek in de ogen van een aantal van mijn medeconsumenten. "Shit geen creditcard, voor hoeveel heb ik eigenlijk in mijn plastic zak zitten, hoeveel heb ik in godesnaam op mijn rekening staan, is de gasrekening al betaald, en de vorige creditcard rekening?"
Less is more? Door de wc gespoeld als het aankomt op de keuze tussen dat ene leuke rode jurkje met pofmouwtjes of toch de zwarte kokerrok (goed voor werk).
Stiekem hebben we allemaal een Shopaholic's Becky Bloomwood in ons. Momenteel staat er 27 miljard in nederland aan consumptief krediet uit. Zeven-en-Twintig miljard... Dat is zo ontzettend veel geld.
De volgende crisis wordt de creditcard crunch. Dit is Shopaholic in real life. Alleen is het echte leven nog slechter dan de film.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …