Doorgaan naar hoofdcontent

Conference callen

“If you are the moderator please press #, if you are a participant, please wait until the moderator activates the call. ‘PIEP”. “Hello? This is Deepak from India, who is in the call? Hello? Hello?” “Hi Deepak this is Scott, from London, I think Singapore and Moscow are in as well.” “PIEP.” “Hello? “Hello?” This is Jan from Amsterdam, who is all in the call?.... Na een half uur is het eindelijk duidelijk wie er allemaal aan de lijn hangen. De pret kon beginnen. Met acht keurig in pak of mantelpak gestoken collega’s zitten we nu al twee uur richting de zwarte luidsprekers op de tafel te praten. De chaos is compleet. Langzaam articulerend, zodat ook de andere kant van de wereld begrijpt waar ze naar toe wilt, probeert de voorzitter van de call er nog wat van te maken. Het wil niet baten. De meeste conference callers waren na een uur al de draad kwijt en de verveling is toegeslagen. In London is iemand zijn teennagels aan het lakken, in Mumbai zijn ze curry aan het eten en in NY worden de facebook foto’s van de collega’s bekeken.
Alleen Singapore doet nog mee. “Yes, hello, this is Lillian from Singapore, I agree we should take a more careful approach to this” I think..’PIEP”. Voor de niet conference callers onder ons; een piep tijdens de meeting betekent dat iemand de call verlaat. In dit geval was dat zomaar. Onaangekondigd. Wat doe je dan als voorzitter? Vragen wie er weg is gegaan? Of gewoon maar doorgaan en doen alsof er niets is gebeurd? Mijn voorzitter koos voor het laatste. “Yes Lillian, please contin.. ‘PIEP’. Weer iemand weg. ‘PIEP’. Nog eentje. De paniek was te lezen op het gezicht van de voorzitter. Ik had een beetje medelijden met haar. Toch lullig. En hoe los je dit op? “Okay, to summarize: We are on the verge of making some difficult decisions. Let’s think about the issues discussed and try to discuss them further tomorrow in another conference call. Have a nice day! I will send you the renewed action list. PIEP.”
Morgen bel ik gewoon in en zit ik aan de andere kant van de lijn, mijn hyves profiel kan wel een update gebruiken.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …