Doorgaan naar hoofdcontent

Schaamteloos ambitieloos

Deze week racete ik tijdens mijn lunchpauze over de grachten heen naar huis. Mijn jurk fladderdend halverwege split en decollet√© slalomde ik vloekend om de loodgietsersbusjes en gemeentelijke reinigingswagentjes heen. Getsie. Afspraken onder werktijd met Kees de Klusser of zijn Poolse equivalent geven doorgaans meer stress dan de gemiddelde closing. Dat heeft alles te maken met een te ambitieuze planning mijnerzijds, maar ook met het onwaarschijnlijke gebrek aan ambitie wat Kees of Dimitri aan de dag legt. Die laat zich echt niet gek maken door zo’n juffertje.

Het teveel aan ambitie aan mijn kant begint al met de aanschaf van een Boretti afzuigkap in plaats van het doorsnee Ikea model. Dan sus je jezelf nog met de gedachte dat de kwaliteit beter is en er twee jaar garantie op zit. Dat eerste is niet waar. Het tweede betekent dat je een speciaal daarvoor opgeleid monteur de lampjes moet laten vervangen. Onder werktijd! De gemiddelde ZA'er beschikt over een ongezonde dosis ambitie en een overvolle planning. Dus denk je dit soort huishoudelijke aangelegenheden wel even tussen de bedrijven door te managen.


Kees zou een half uur van tevoren bellen had de mevrouw van Boretti mij verzekerd. Tot mijn grote ongenoegen was “ het helaas niet mogelijk een nader dagdeel te bepalen”waarop Kees op de stoep zou staan. Als de kern van je werk procesmanagement is, wordt je hier waarschijnlijk redelijk onrustig van. Zo ook ik. De onnavolgbare planning van Kees dicteerde vervolgens mijn agenda en het verdere verloop van mijn Zeer Belangrijke Zaak. Als jij dealmanager bent en pakweg tussen 08 en 22 uur door alle betrokken partijen van het kastje naar de muur wordt gestuurd , kan je geen dissidenten gebruiken die zich niets van jouw instructies of tijdslijnen aantrekken. Maar leg dat Kees of Dimitri maar eens uit.

Om 11.38 zag ik een gemiste oproep van een onbekend nummer. Het zou toch niet Kees de klusser zijn die daar een voice mailtje had achtergelaten zonder terugbelmogelijkheid? Hoe sneaky. Lichte paniekgevoelens kwamen boven. Mijn voicemail: “Goedemiddag mevrouwtje. Ik zou even bellen als ik onderweg was. Ik sta over vijf minuutjes voor de deur. Tot zo”. Nu raakte ik echt gealarmeerd. Stress, stress, stress!! Oneerlijk, oneerlijk, oneerlijk, 30 minuten had Boretti mij gegeven!

Halverwege de race tegen de klok richting huis belde het onbekende nummer weer. Tegen de verwachting in was Kees nog niet onverricht terzake naar huis vertrokken. "Mevrouwtje, ik sta voor de deur". Inmiddels licht hysterisch lispelde ik in mijn headset tussen de windflarden door: "Twaalf uur drie! Ik heb nog tot 12.03. Uw voice mail kwam binnen om 32 en.. " "Mevrouwtje, wat zegt u nu, nummer 30? Ik sta bij 42. Maar ik gaan zo weer, want ik moet nog langus meer adressies" Noem het beroepsdeformatie maar ik gilde "Nee, nee, nee! Ik heb nog 18 minuten".

Met verhitte boei en geladderde panty kwam ik 1 minuut voor de deadline bij mijn voordeur aan. Kees wierp mij een blik toe die het midden hield tussen medeleven en minachting. Op zijn dooie akkertje pakte hij zijn gereedschap uit en ging aan de slag. Ik zette het obligate kopje koffie en kwam langzaam weer een beetje tot rust. Zeg nou zelf: heb jij ooit een klusser met een burn out gezien? Een stukadoor die in zeven sloten tegelijk loopt? Volgens mij zijn de cyclische cortisolpieken waar ik mee kamp voorbehouden aan yuppen en huismoeders met deeltijdbanen. Zwijgend dronk ik mijn bakkie leeg aan de keukentafel naast Kees. Klusser. Helemaal zo gek nog niet.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …