ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 19 mei 2009

Schaamteloos ambitieloos

Deze week racete ik tijdens mijn lunchpauze over de grachten heen naar huis. Mijn jurk fladderdend halverwege split en decolleté slalomde ik vloekend om de loodgietsersbusjes en gemeentelijke reinigingswagentjes heen. Getsie. Afspraken onder werktijd met Kees de Klusser of zijn Poolse equivalent geven doorgaans meer stress dan de gemiddelde closing. Dat heeft alles te maken met een te ambitieuze planning mijnerzijds, maar ook met het onwaarschijnlijke gebrek aan ambitie wat Kees of Dimitri aan de dag legt. Die laat zich echt niet gek maken door zo’n juffertje.

Het teveel aan ambitie aan mijn kant begint al met de aanschaf van een Boretti afzuigkap in plaats van het doorsnee Ikea model. Dan sus je jezelf nog met de gedachte dat de kwaliteit beter is en er twee jaar garantie op zit. Dat eerste is niet waar. Het tweede betekent dat je een speciaal daarvoor opgeleid monteur de lampjes moet laten vervangen. Onder werktijd! De gemiddelde ZA'er beschikt over een ongezonde dosis ambitie en een overvolle planning. Dus denk je dit soort huishoudelijke aangelegenheden wel even tussen de bedrijven door te managen.


Kees zou een half uur van tevoren bellen had de mevrouw van Boretti mij verzekerd. Tot mijn grote ongenoegen was “ het helaas niet mogelijk een nader dagdeel te bepalen”waarop Kees op de stoep zou staan. Als de kern van je werk procesmanagement is, wordt je hier waarschijnlijk redelijk onrustig van. Zo ook ik. De onnavolgbare planning van Kees dicteerde vervolgens mijn agenda en het verdere verloop van mijn Zeer Belangrijke Zaak. Als jij dealmanager bent en pakweg tussen 08 en 22 uur door alle betrokken partijen van het kastje naar de muur wordt gestuurd , kan je geen dissidenten gebruiken die zich niets van jouw instructies of tijdslijnen aantrekken. Maar leg dat Kees of Dimitri maar eens uit.

Om 11.38 zag ik een gemiste oproep van een onbekend nummer. Het zou toch niet Kees de klusser zijn die daar een voice mailtje had achtergelaten zonder terugbelmogelijkheid? Hoe sneaky. Lichte paniekgevoelens kwamen boven. Mijn voicemail: “Goedemiddag mevrouwtje. Ik zou even bellen als ik onderweg was. Ik sta over vijf minuutjes voor de deur. Tot zo”. Nu raakte ik echt gealarmeerd. Stress, stress, stress!! Oneerlijk, oneerlijk, oneerlijk, 30 minuten had Boretti mij gegeven!

Halverwege de race tegen de klok richting huis belde het onbekende nummer weer. Tegen de verwachting in was Kees nog niet onverricht terzake naar huis vertrokken. "Mevrouwtje, ik sta voor de deur". Inmiddels licht hysterisch lispelde ik in mijn headset tussen de windflarden door: "Twaalf uur drie! Ik heb nog tot 12.03. Uw voice mail kwam binnen om 32 en.. " "Mevrouwtje, wat zegt u nu, nummer 30? Ik sta bij 42. Maar ik gaan zo weer, want ik moet nog langus meer adressies" Noem het beroepsdeformatie maar ik gilde "Nee, nee, nee! Ik heb nog 18 minuten".

Met verhitte boei en geladderde panty kwam ik 1 minuut voor de deadline bij mijn voordeur aan. Kees wierp mij een blik toe die het midden hield tussen medeleven en minachting. Op zijn dooie akkertje pakte hij zijn gereedschap uit en ging aan de slag. Ik zette het obligate kopje koffie en kwam langzaam weer een beetje tot rust. Zeg nou zelf: heb jij ooit een klusser met een burn out gezien? Een stukadoor die in zeven sloten tegelijk loopt? Volgens mij zijn de cyclische cortisolpieken waar ik mee kamp voorbehouden aan yuppen en huismoeders met deeltijdbanen. Zwijgend dronk ik mijn bakkie leeg aan de keukentafel naast Kees. Klusser. Helemaal zo gek nog niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen