Doorgaan naar hoofdcontent

Drijfveren - Van je geloof gevallen

Mijn zoektocht vervolgt zich weer op de Zuidas. Op het terras van de Blauwe Engel heb ik met een oud studiegenootje afgesproken. Hij werkt bij een internationaal advocatenkantoor, onderdeel van ‘the Magic Circle’. Hij behoorde tot een van de meest veelbelovende studenten om het te gaan maken in de corporate wereld. Juiste cijfers, juiste commissies, juiste huis en juiste vrienden. Een Rijkman Groenink in spe. Of in ieder geval partner bij een topkantoor op de Zuidas. Maar ook hij heeft zijn twijfels. Hij legt mij het verschil uit tussen wat hij noemt de ‘Believers’ en de ‘Non-believers’.

Als je begint als advocaat stagiaire ben je volgens hem een ‘Believer’. Vers uit de collegebanken ben je dolblij dat jíj als uitverkorene – je dankt god op je blote knietjes- bij dit top kantoor mag komen werken. Ja, ‘You’re the one!’ en alle losers die het niet zijn geworden, moeten naar een ‘Vogel & partners, een ‘Vos, Bosboom & Co’ of (god forbid) Das rechtsbijstand. (Waarom zijn er in de advocatuur overmatig veel bosdieren te vinden?)

Maar jij niet. Jij gaat uren draaien en het echte geld verdienen. Jij bent een ‘Believer’. En een ‘Believer’ draait zijn uren en doet dit met plezier. Want een 'Believer' heeft hart voor de zaak. Een deel van deze ‘Believers’ blijft de gehele loopbaan vasthouden aan hun geloof. Werk als religie.
Bij het merendeel echter, begint er iets te knagen. Na een paar maanden is het nog een vaag unheimisch gevoel. Het is moeilijk vast te stellen waar het gevoel vandaan komt en je gooit het op vermoeidheid. Die uren gaan je ook niet in de koude kleren zitten.

Na anderhalf jaar begin je je toch wat dingen af te vragen. Het geloof begint te wankelen. Is het wel echt zo tof om tachtig uur per week te maken? Word ik hier nu wel echt gelukkig van? Na twee jaar ben je om. Je bent geturnd. Je wordt een ‘Non-believer’. Van je geloof gevallen en dat doet pijn. Je ziet dat je die afgelopen twee jaar geestdodend werk hebt zitten doen om de zakken van de partners te vullen. Dat je een groot deel van je vrienden kwijt bent geraakt en dat je tegen een burn out aan zit. Nog een jaar en je hebt je stage in je zak en dan kan je doen wat je echt leuk vindt. Een jaar is best lang.

Mijn studiegenoot is een ‘Non-believer’. Maar wel een Non-believer die medewerker is geworden. Hij weet het spelletje te spelen. Hij heeft een manier gevonden om toch zijn werk te doen, maar niet de uren te hoeven maken. Daar gebruikt hij de ‘Believers’ voor. Hij spant ze voor zijn karretje. Deze jongen komt er wel.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …