Doorgaan naar hoofdcontent

Drijfveren - Vast in de gouden kooi


Mijn zoektocht naar de drijfveren van een ZA’er (red. Zuidasser) begint in Dicky’s met een ex-collega. We noemen haar Yvon. Yvon werkt al een aantal jaar als controller en heeft tijdens haar werk een MBA behaald aan Universiteit Nijenrode. Behoorlijk veelbelovend dus. Een hipo, zoals dat heet. Voor Yvon was een grootse carrière weggelegd, wisten wij. Veel sneller dan de meesten van ons wisselde zij van baan en kwam ze boven in de kerstboom van onze bank terecht. Dit, tot frustatie van mijzelf en andere schilpadden die haast niet vooruit leken te komen. Yvon leek de perfecte kandidaat om mij te vertellen dat er zeker wel mensen zijn die dagelijks vol enthousiasme en overgave in het papierwerk op de Zuidas duiken..

Na de gebruikelijk 'Het gaat fantastisch', 'Nog steeds volop uitdagingen', bleek Yvon na een wijntje of vier toch wat te vroeg te hebben gepiekt. Yvon zou eigenlijk wel iets ‘creatievers’ willen doen. Ze was toch niet de number cruncher die ze dacht dat ze was. En zelfs Yvon raakte niet langer opgewonden van een avondje moduleren in excel. Ze twijfelde er zelfs aan of dit ooit wel zo was geweest. Op zoek naar iets creatiefs dus.

Misschien een marketingfunctie, of toch als kunstschilder aan de slag. Leker buiten die doos denken. Zou kunnen. Het probleem met Yvon was alleen, dat ze te snel was gegroeid. Inmiddels zat ze zo hoog in de boom dat ze te veel verdiende om iets totaal anders te kunnen gaan doen. Immers, dan zou ze moeten inleveren op haar veel te hoge salaris. En, zoals een rechtgeaarde ZA´er betaamt, was ze daar de afgelopen jaren toch wel redelijk naar gaan leven. Torenhoge hypotheeklasten voor het prinsengrachtpaleisje, een Saab Cabrio voor de deur en tweewekelijkse etentjes in Cinema Paradiso en Sophia. Tel daar de EUR 60,000 aan schuld bij op die een studie bij Nijenrode met zich meebrengt en zie hier, je typische hipo.

Yvon was terecht gekomen in de zo gevreesde ‘gouden kooi’. Iets waar wij de aankomende ZA´er voor willen waarschuwen. Waarschijnlijk tevergeefs, de gouden kooi lijkt door de meerderheid van de papierwerkers te worden nagestreefd . Hoe sneller hoe beter. Het lijkt wel een wedstrijd. Wie het eerst in die gouden kooi belandt is het alpha mannetje of vrouwtje. Want in de kooi ligt een stapel bankbiljetten en status te lonken.

En waar de meeste andere zoogdieren nog voorzichtig snuffelend om de kooi heen zouden dralen voordat ze die kooi in zouden stappen, rent de ZA´er blind van hebzucht de zorgvuldig opgezette val in om maar de eerste te zijn om bij dat blinkende goudgele geld te komen. Eenmaal in de kooi valt de deur keihard dicht en kom je er zonder kleerscheuren niet meer uit.

Arme, blonde, mooie Yvon. Daar zat ze dan. Haar hoofdje liet ze slap hangen. In de val gestapt. Wat moest ze nu aan met haar ‘creatieve zelf’. Dan toch maar een schildercursus op zaterdag misschien? Als de agenda het toelaat tenminste.
.

Reacties

Zeg ZoZa Ladies,

Ik moet zeggen dat ook ik niet ontkom aan het gevoel dat ik knalhard aan mn carriere werk, als ik alleen al bij het WTC een wijntje drink. Laat staan dat ik er zou werken....

Nee, ik werk bij Total Active Media en wij maken de website van de Zuidas. Voor een ludieke lancering, zou ik het interessant vinden als we samen konden werken.
Mail me aub op ddcloe@totalactivemedia.nl

groeten daphne.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …