Doorgaan naar hoofdcontent

Gadgets

Ik heb een nieuwe werkgever en dus een nieuwe telefoon. De Mercedes tussen de Trabantjes, maar dan uit Zweden. “Een complete computer op zakformaat”, zo verzekerde mijn nieuwe baas me. Het kan aan mij liggen – onlangs heb ik nog geprobeerd een Audi met de sleutels van een BMW te openen – maar ik word niet bepaald wijs uit het indrukwekkend aantal minuscule knopjes dat met minutieuze precisie op mijn veel te kleine computer dan wel veel te grote telefoon is gezet.

Het enige valide excuus voor een dergelijk formaat telefoon is overigens een I-phone. De jaren tachtig zijn dan weer terug, als ik mijn Zweedse slagschip uit mijn Mulberry omhoog takel sta ik toch echt een beetje voor lul met mijn telefoon formaat rekenmachine. Niet ZoZa-chique. Dat leek me echter geen goed argument om op te werpen op mijn eerste werkdag.

Kijk, een computer op zakformaat is per definitie al onhandig. Waarschuw de ARBO dienst maar vast, dat betekent gegarandeerd reuma, artritis en volledige bijziendheid binnen een week.

Het ergste is nog wel dat hij een AZERTY toetsenbord heeft. Foutje van mijn secretaresse. [Voor de atechnisch gelijkgestemden: kijk even naar beneden en concludeer dat links bovenaan jouw toetsenbord een q prijkt. Bij mij zijn al die kuttig kleine knopjes gewisseld ( in ieder geval de z, w, q en f) waardoor ik frequent teksten typ als “Wqqr spreken ze qf op de wuidqs>?”. De spellingscontrole zou me nog kunnen behoeden voor het begaan van dergelijke kapitale fouten, ware het niet dat die ontbreekt.] Ik begin het donkerbruine vermoeden te krijgen dat mijn nieuwe baas me op de proef wil stellen.

Ofwel, geheel in de huidigte tijdsgeest, me aan een stresstest wil onderwerpen. Het apparaat heeft namelijk naast allerlei alarmerende piepjes voor mails, berichten, agenda en herinneringen ook nog de nare gewoonte me uit zichzelf op te bellen als ik een nieuw voicemailbericht heb. En niet 1x. Totdat ik al mijn voicemails heb afgeluisterd belt mijn telefoon zichzelf aanhoudend met tussenposen van 10 minuten. Dat brengt nare associaties met opstaan en het begin van een nieuwe werkdag met zich mee. Bovendien heb ik al sinds jaar en dag een voicemailfobie. Ik vermoed ook dat mijn nieuwe baas A deze zeer onprofessionele en onvolwassen eigenschap al tijdens het sollicitatiegesprek heeft weten af te leiden uit mijn ongeorganiseerde tasinhoud dan wel woest krullende haren. En deze alarmcentrale vervolgens expres heeft aangeschaft om me daarvan af te helpen. Aldus word ik de hele dag geacht te werken in een kakofonie van geluiden. Ik mis mijn blackberry! Wie had gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.

Toch heb ik het niet slecht getroffen. Toen ik op dag twee mee moest naar een bespreking had ik braaf mijn laptop model broodtrommel meegenomen. Mijn gadgetgeile nieuwe baas begon hartelijk te lachen. Of dit slagschip moest worden ingecheckt of meekon in de handbagage. Ik keek eerst een beetje beledigd en kleurde rood. Maar wat bleek: ik mocht meteen een nieuwe bestellen. “ Wat voor een?” vroeg deze vertwijfelde digibeet. “Eentje die tenminste in je handtas past.” Kijk dat begrijp ik. Heerlijke man.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …