ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 22 juni 2009

Gadgets

Ik heb een nieuwe werkgever en dus een nieuwe telefoon. De Mercedes tussen de Trabantjes, maar dan uit Zweden. “Een complete computer op zakformaat”, zo verzekerde mijn nieuwe baas me. Het kan aan mij liggen – onlangs heb ik nog geprobeerd een Audi met de sleutels van een BMW te openen – maar ik word niet bepaald wijs uit het indrukwekkend aantal minuscule knopjes dat met minutieuze precisie op mijn veel te kleine computer dan wel veel te grote telefoon is gezet.

Het enige valide excuus voor een dergelijk formaat telefoon is overigens een I-phone. De jaren tachtig zijn dan weer terug, als ik mijn Zweedse slagschip uit mijn Mulberry omhoog takel sta ik toch echt een beetje voor lul met mijn telefoon formaat rekenmachine. Niet ZoZa-chique. Dat leek me echter geen goed argument om op te werpen op mijn eerste werkdag.

Kijk, een computer op zakformaat is per definitie al onhandig. Waarschuw de ARBO dienst maar vast, dat betekent gegarandeerd reuma, artritis en volledige bijziendheid binnen een week.

Het ergste is nog wel dat hij een AZERTY toetsenbord heeft. Foutje van mijn secretaresse. [Voor de atechnisch gelijkgestemden: kijk even naar beneden en concludeer dat links bovenaan jouw toetsenbord een q prijkt. Bij mij zijn al die kuttig kleine knopjes gewisseld ( in ieder geval de z, w, q en f) waardoor ik frequent teksten typ als “Wqqr spreken ze qf op de wuidqs>?”. De spellingscontrole zou me nog kunnen behoeden voor het begaan van dergelijke kapitale fouten, ware het niet dat die ontbreekt.] Ik begin het donkerbruine vermoeden te krijgen dat mijn nieuwe baas me op de proef wil stellen.

Ofwel, geheel in de huidigte tijdsgeest, me aan een stresstest wil onderwerpen. Het apparaat heeft namelijk naast allerlei alarmerende piepjes voor mails, berichten, agenda en herinneringen ook nog de nare gewoonte me uit zichzelf op te bellen als ik een nieuw voicemailbericht heb. En niet 1x. Totdat ik al mijn voicemails heb afgeluisterd belt mijn telefoon zichzelf aanhoudend met tussenposen van 10 minuten. Dat brengt nare associaties met opstaan en het begin van een nieuwe werkdag met zich mee. Bovendien heb ik al sinds jaar en dag een voicemailfobie. Ik vermoed ook dat mijn nieuwe baas A deze zeer onprofessionele en onvolwassen eigenschap al tijdens het sollicitatiegesprek heeft weten af te leiden uit mijn ongeorganiseerde tasinhoud dan wel woest krullende haren. En deze alarmcentrale vervolgens expres heeft aangeschaft om me daarvan af te helpen. Aldus word ik de hele dag geacht te werken in een kakofonie van geluiden. Ik mis mijn blackberry! Wie had gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.

Toch heb ik het niet slecht getroffen. Toen ik op dag twee mee moest naar een bespreking had ik braaf mijn laptop model broodtrommel meegenomen. Mijn gadgetgeile nieuwe baas begon hartelijk te lachen. Of dit slagschip moest worden ingecheckt of meekon in de handbagage. Ik keek eerst een beetje beledigd en kleurde rood. Maar wat bleek: ik mocht meteen een nieuwe bestellen. “ Wat voor een?” vroeg deze vertwijfelde digibeet. “Eentje die tenminste in je handtas past.” Kijk dat begrijp ik. Heerlijke man.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen