Doorgaan naar hoofdcontent

Verwend

Ik lig uitgeteld op mijn bed in een hotel in Londen, bij te komen van een vijfgangenmaaltijd met evenzoveel sterren. De benaming ´bed´ doet overigens geen recht aan het Hugh Hefner waardige vlot waarop ik mij bevind. Mijn bed biedt zeker ruimte aan drie personen. Gelukkig hebben mijn twee collega’s hun eigen recessieonwaardig verblijf gekregen. De badkamer is net zo groot als mijn woonkamer thuis en de muren zijn zwart marmer in plaats van grijze gamma replica’s. Eigenlijk zou ik mijn Romeinse tobbe nu moeten inwijden. Maar ik heb geen zin om in bad te gaan want ik ben als een rolmops zo gevuld van al dat eten in zo’n sterrentent. Maken ze de exquise hapjes tenminste op verantwoord formaat, serveren ze alsnog vijf gangen. Blijf je vervolgens toch gewoon een nuchtere Hollandse meid en je eten laten staan is dan ook zo moeilijk. Zo zonde (hoor je je moeder zeggen). Ik zou eigenlijk een bezoekje moeten brengen aan de hotelspa, of beter nog, de stad ingaan op deze maandag, maar ik word zo moe van dat verplicht sociaal bunkeren, Japanse fusion chef kok of niet.
Dus lig ik hier op mijn bed. Uitgeteld. Mijn haar in een palboomknot waar Isa Hoes in haar Goede én Slechte Tijden jaloers op zou zijn omhoog, onderuitgeschoven hangend in een zee van donzen kussens. “Digs”te kijken- de Britse MTV equivalent van the Hills. Digs zijn Britse tieners die proberen de Beatles met Abercombie & Fitch te verenigen. De Digs hebben onveranderlijk een accent waar de gemiddelde Manchester United supporter jaloers op zou zijn en rockpunk haarlokken voor hun ogen. Toch hebben ze veel geld wat ze kundig verkwisten aan leuke uitjes. Inspirerend. Zo niet ik deze avond.
Ik sleep mezelf ten enenmale naar het raam om me ervan te gewissen dat ik toch echt in Londen ben. De kenmerkende kegelvorm van het Swiss Re Building en de klok van de Westminster Abbey lijken dit te bevestigen. Ik schuifel weer terug naar bed alwaar ik een kleine aardverschuiving teweegbreng door me dit keer voorover op bed te werpen. Daar lig ik dus als een net neergezegen afgeschoten wild zwijn op een donzen dienblaadje. Alleen en in het epicentrum van bruisend Londen. Zelfs tijdens een kredietcrisis biedt dit nog voldoende perspectieven. Langzaam donsveertjes met een vanille randje inademend bedenk ik me dat ik me los moet maken uit deze lethargische staat om een Digs waardige avond te beleven. Er zijn vast nog een paar banker boys over in de Buddha Bar. Ik zou een taxi moeten pakken en richting Bond Street moeten gaan. Adem in adem uit, het donsveertje kietelt mijn amandelen en veroorzaakt een kleine oprisping. Ik blik nog eens naar de marmeren balzaal op rechts. Rol vervolgens als een afgeplatte mandarijn richting de rand van mijn donzen eiland. Cribs begint. De “boom boom room" van Tony Jejo –een rapper met een half dozijn gouden tanden en evenzoveel hersencellen- doet definitief onder voor mijn hotelkamer. This was definitely not where the magic happened, however. Ik reik naar het lichtknopje. Leuk zo’n business tripje. Zo kom je nog eens ergens- zou wederom mijn moeder zeggen. Morgen om 10u naar een bespreking en om half 3 terug naar huis. Het enige wat ik na afloop van Londen zal hebben gezien is de skyline van Londen en de binnenkant van een taxi. Oh ja, en een vrij uitgebreide close up van mijn bed. Misschien moet mijn moeder eens mee op zo´n tripje in mijn plaats.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …