ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 28 juli 2009

Jambers-syndroom

Dit weekend riep de plicht ons ZOZA girls om een van de festivals op de zomeragenda af te werken. A Day At The Park (“ADATP”) stond op het program. Op de monotone kabbel house van Erick E, Sven Väth en andere fantasieloze computerprogrammeurs, deden wij daar met de helft van de Zuid As de Corrie Konings side-step (gewicht verplaatsen van links naar rechts en dan flink doorstappen op de maat).

Te midden van het feestgedruis kom je soms de meest onverwacht collega’s tegen. Neem Kees, doordeweeks een toegewijde en serieuze professional, in het weekend een losgeslagen beuker onder invloed. Kees wist me nog net te herkennen. Toegegeven, ik had mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe kantoor amper achter de rug, maar ik denk dat Kees gewoon ook een beetje was geschrokken. Niet alleen omdat hij op dat moment misschien een kabouter op mijn schouder dacht te ontwaren, ook omdat hij duidelijk niet verwachtte me daar te zien. Al was ADATP meer een staande borrel met slappe achtergrond muziek waar kon bijbabbelen met medeballen, toch hoop en verwacht je niet je collega’s in deze setting tegen te komen.

Stiekem lijden we allemaal wel een beetje aan het Jambers-syndroom op de Zuidas. Zelf ben ik ervan overtuigd dat mijn satijnen rode kokerrok al boekdelen spreekt over mijn verborgen identiteit als partyganger en hobbyend columniste. Helaas, Kees had mij blijkbaar nog slechts in het hokje advocaat gestopt.

De beide werelden waar je toe behoort kan je zelfs nog veel beter scheiden en aanzetten. Wat later kwamen wij collega M tegen van onze bankierende ZOZA girl: in het dagelijks leven broker, in het weekend woest partyanimal. M. stond niet te kabbelen maar ruim spacend te stampen en gaf gratis allerlei tips mee om de Jamberskloof op maandagochtend te overbruggen. “Dan verzin je gewoon een heel erg burgerlijk excuus, bijvoorbeeld dat je dit weekend een sauna hebt ingebouwd op zolder” Zelf had meneer M een half jaar lang iedere maandag tegen collega’s gelogen dat hij met een verbouwing aan de slag was. Volgens M was dat een prima valide reden om er in het begin van de week uitlopende tot donderdag wat vermoeid bij te lopen. Al ging de beursvloer op maandag om 9u open, M was er nooit voor tienen.

En zo kabbelden wij verder door de massa van halfbakken feestgangers of brave business burgers in disguise ("BBBID"). Helaas was het gehalte BBBID's nogal hoog. Reden misschien waarom het feest niet echt los kwam. Ik ga toch mijn onlangs opgedoken filmmaker maar eens terug-smsen. Kijken of de zelfkant van de maatschappij ook aan dit Jambers-syndroom lijdt. Misschien trekken die in het weekend wel en masse naar een bibliotheek of kantoortoren ‘om lekker normaal te doen’. Laat het jullie weten.

xoxo

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen