Doorgaan naar hoofdcontent

Staff to be supported


Mijn nieuwe secretaresse had een telefoon geregeld. Met het verkeerde toetsenbord, 2 weken te laat. Sociaal uitgedroogd vroeg ik hoopvol wat de toegangscode en het telefoonnummer was. Geen idee, anders moest ik de telefoonmaatschappij maar even bellen. Waarmee? Met mijn telefoon natuurlijk! Was die al geactiveerd dan? Nee, maar dat wist zij ook niet allemaal. Ze ging naar huis.. In de advocatuur wordt binnen het werkvolk onderscheid gemaakt tussen fee earners en fee burners. Fee-earners – what’s in a name – verdienen knaken voor de zaken. Uurtje factuurtje, zij vormen de core business van kantoor. Een gedeelte van die winst gaat op aan het salaris van de fee burners, ook wel “support staff”. Dat zorgt voor een aan apartheid grenzende tweedeling binnen kantoor. Ooit een partner schouder aan schouder zien lunchen met de afdeling IT of secretaresses? Niet in de dagelijkse high school arena bij mijn oude kantoor: secretaresses bij secretaresses, partners lunchen apart. En denk maar niet dat jij als secretaresse de regels van de apenrots gaat trotseren door met je melkkartonnetje aan de primus inter pares tafel aan te schuiven. Wij stagiaires zitten als jonge bavianen aan een tafel ergens in het midden. Aan de ene tafel laten we onze billen zien, aan de andere onze tanden.
Als fee-earner moet ik tot mijn grote schaamt bekennen dat deze natuurlijke tweedeling voor veel van mijn soortgenoten een vrijbrief is voor onvervalst onbeschoft gedrag tegen laatstgenoemde groep. Tot mijn nog grotere schaamte begin ik deze laatste dagen helaas wel te begrijpen waarom. De meeste “Magic Circle Firms” hanteren een bedrijfsmodel waarin de ratio FE:FB 1:1 is. Bij mijn nieuwe kantoor is die verhouding 0,5:1. Dat geeft een grotere cultuurshock dan een reis op blote voeten door de graslanden van Oezbekistan kan ik je vertellen.
Om te beginnen wordt er NIETS gearchiveerd. De stapels papier op mijn kamer vormen een natuurlijke afrastering van de rest van kantoor: wie heeft er nog een archiefkast nodig? Om nog maar te zwijgen van de jongen van IT. Ik heb vijf niet declarabele uren nodige gehad om deze sleets scheelziende knaap ervan te overtuigen toegang te regelen tot Kluwer Portal, een noodzakelijk kwaad. Toen ik hem een week later vroeg een tweede identieke verbinding te installeren, luidde het antwoord (denk Vlaams accent): “Elaas, dat zal ge ffkes opnieuw moeten uitleggen, want da’s veurige week geweest da’k da veur ge heb gedaan!!”. En maar blijven lachen. Afgezien van zijn onverdroten imbeciele glimlach, wegdraaiende ogen en onverstaanbare accent, maak ik met nam uit zijn goudvisgelijke geheugencapaciteit op dat we hier met een zwakbegaafde te maken hebben. Staff to be supported zou ik welhaast zeggen.
Mijn nieuwe baas geeft me de mooiste gadgets, een afgetuned appartement en een heel dik salaris. Maar ik overweeg terug te gaan. Ik overleef het namelijk niet in deze jungle zonder secretaresse. Weet iemand hoe de fax hier werkt?
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …