ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 7 juli 2009

Staff to be supported


Mijn nieuwe secretaresse had een telefoon geregeld. Met het verkeerde toetsenbord, 2 weken te laat. Sociaal uitgedroogd vroeg ik hoopvol wat de toegangscode en het telefoonnummer was. Geen idee, anders moest ik de telefoonmaatschappij maar even bellen. Waarmee? Met mijn telefoon natuurlijk! Was die al geactiveerd dan? Nee, maar dat wist zij ook niet allemaal. Ze ging naar huis.. In de advocatuur wordt binnen het werkvolk onderscheid gemaakt tussen fee earners en fee burners. Fee-earners – what’s in a name – verdienen knaken voor de zaken. Uurtje factuurtje, zij vormen de core business van kantoor. Een gedeelte van die winst gaat op aan het salaris van de fee burners, ook wel “support staff”. Dat zorgt voor een aan apartheid grenzende tweedeling binnen kantoor. Ooit een partner schouder aan schouder zien lunchen met de afdeling IT of secretaresses? Niet in de dagelijkse high school arena bij mijn oude kantoor: secretaresses bij secretaresses, partners lunchen apart. En denk maar niet dat jij als secretaresse de regels van de apenrots gaat trotseren door met je melkkartonnetje aan de primus inter pares tafel aan te schuiven. Wij stagiaires zitten als jonge bavianen aan een tafel ergens in het midden. Aan de ene tafel laten we onze billen zien, aan de andere onze tanden.
Als fee-earner moet ik tot mijn grote schaamt bekennen dat deze natuurlijke tweedeling voor veel van mijn soortgenoten een vrijbrief is voor onvervalst onbeschoft gedrag tegen laatstgenoemde groep. Tot mijn nog grotere schaamte begin ik deze laatste dagen helaas wel te begrijpen waarom. De meeste “Magic Circle Firms” hanteren een bedrijfsmodel waarin de ratio FE:FB 1:1 is. Bij mijn nieuwe kantoor is die verhouding 0,5:1. Dat geeft een grotere cultuurshock dan een reis op blote voeten door de graslanden van Oezbekistan kan ik je vertellen.
Om te beginnen wordt er NIETS gearchiveerd. De stapels papier op mijn kamer vormen een natuurlijke afrastering van de rest van kantoor: wie heeft er nog een archiefkast nodig? Om nog maar te zwijgen van de jongen van IT. Ik heb vijf niet declarabele uren nodige gehad om deze sleets scheelziende knaap ervan te overtuigen toegang te regelen tot Kluwer Portal, een noodzakelijk kwaad. Toen ik hem een week later vroeg een tweede identieke verbinding te installeren, luidde het antwoord (denk Vlaams accent): “Elaas, dat zal ge ffkes opnieuw moeten uitleggen, want da’s veurige week geweest da’k da veur ge heb gedaan!!”. En maar blijven lachen. Afgezien van zijn onverdroten imbeciele glimlach, wegdraaiende ogen en onverstaanbare accent, maak ik met nam uit zijn goudvisgelijke geheugencapaciteit op dat we hier met een zwakbegaafde te maken hebben. Staff to be supported zou ik welhaast zeggen.
Mijn nieuwe baas geeft me de mooiste gadgets, een afgetuned appartement en een heel dik salaris. Maar ik overweeg terug te gaan. Ik overleef het namelijk niet in deze jungle zonder secretaresse. Weet iemand hoe de fax hier werkt?
.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen