Doorgaan naar hoofdcontent

Nieuwe baan, nieuwe liefde?


De eerste dag van je nieuwe baan. De enige dag dat je niet snoozt maar voor de wekker wakker wordt. Je zowaar op tijd, of zelfs te vroeg bent. Zit je kokerrok niet te strak? Een eerste werkdag lijkt niet alleen op de eerste schooldag, maar ook op een eerste date. Kan je jouw nieuwe baas mailen, of toch maar gewoon even binnenlopen? Moet je wachten tot hij contact opneemt, of houdt hij wel van een pro-actieve stagiair? Dezelfde zenuwen, dezelfde onzekerheid, maar vooral dezelfde torenhoge verwachtingen van het onbekende en de potentiële belofte van een picture perfect in het onontgonnen werkveld dat voor je open ligt.


Net als bij het gros van de scharrels worden de eerste scheurtjes helaas al snel zichtbaar. Je ontdekt dat je baas je consequent volstopt (met werk), niet reageert als je hem nodig hebt en zelf iedere verantwoordelijkheid afschuift. Nadat het laagje HR leugens is afgebladderd, rest bovendien slechts rammend saai werk. Voor je het weet zit je weer hele dagen op facebook, dabagirls en zza. You’re just not that into it. Je dream job is not the one.


Hoeveel mensen ken jij die bevestigend zouden antwoorden op de vraag of ze hun droombaan hebben gevonden? Ik schat nog niet eens een derde van mijn vriendenkring en als ik eens goed zou doorvragen misschien een vijfde. Waar je een persoon zelden zal horen bekennen dat zijn betere helft niet zijn droompartner is, blijkt hier qua werk geen taboe op te rusten. Komt dit omdat je in persoonlijke relaties beter kiest, of omdat het maatschappelijk niet geaccepteerd is om je betere helft te kwalificeren als “ het beste wat ik in de herfst van mijn leven kon vinden en een goede basis voor de toekomst”?


Ik gok een combinatie van beide. Een reden waarom men doorgaans beter persoonlijke dan professionele relaties weet of durft te kiezen, is wellicht dat men op privé dating gebied vaak beter heeft rondgekeken. Na een periode als “swingle” (red. swinging single, aldus mijn Amerikaanse collega E) op de Amsterdamse datingmarkt heb je immers meer dan genoeg vergelijkingsmateriaal om te bepalen of je uiteindelijke de juiste kiest. Bij je zoektocht naar de ware is serial dating inmiddels algemeen geaccepteerd. Scharrelen kan ook voor langere periodes heel vrijblijvend. Blijkt meneer X te lange teennagels te hebben of zich na een date of 5 graag te willen verkleden in jouw ondergoed, dan smoor je de ontluikende romance in de kiem.


Zo niet op de arbeidsmakt. Men wisselt doorgaans minder vaak van baan dan van scharrel. Bij professioneel daten wordt minder vaak en minder vrijblijvend gekozen. Op de professionele datingmarkt vinden parshipachtige praktijken plaats. Als jij een mogelijke arbeidsrelatie aftast stuur je een potentiële werkgever eerst je CV en heb je verkennende gesprekken . Die gedegen voorbereiding rechtvaardigt meer commitment aan je nieuwe relatie. Op de arbeidsmarkt teken je veel sneller voor een huwelijk met je werkgever. Je gaat misschien eerst nog even samenwonen in je proeftijd,maar al snel gaan die contractsvoorwaarden onvoorwaardelijk en bindend in. De luxe van een stage is vaak eenmalig en voorbehouden aan een student.


De serial sollicitant wordt maatschappelijk minder geaccepteerd. “Even volhouden” luidt vaak het devies. Waar je je scharrel inmiddels al zou hebben gedumpt voordat die tot vriend werd gepromoveerd, is de kans groot dat je voorlopig nog wel even in deze baan blijft hangen.


Door de vorige crisis getergd, proberen onze ouders ons er veelal van te weerhouden om te veel van baan te wisselen. Zij strooien daarbij te pas en te onpas met allerlei conservatief liberale argumenten als ‘staat niet goed op je cv en ‘gegardeerd gapende financiële afgrond’. Jaren vijftig argumenten op basis waarvan diezelfde ouders, geboren en getogen in het Gerard-Reve-De-Avonden-milieu , te lang zijn blijven hangen in een huwelijk of baan. Veel van die argumenten zijn ingegeven door angst, wat altijd een slechte raadgever is.


Nu er, fingers crossed en volgens mijn bescheiden mening, nog geen vierde wereldoorlog op de loer lijkt te liggen en de economie ongetwijfeld weer aantrekt, zijn de basisbehoeften van veiligheid en stabiliteit minder urgent. Anno 2009 date iedereen maar door. Dus waarom niet dezelfde vrijheid blijheid strategie toepassen in je professionele leven? Wie weet ga je een keer meer onderuit, loop je een blauwtje, maar vind je uiteindelijk die droombaan.


xoxo

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …