ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 24 juli 2009

Nieuwe baan, nieuwe liefde?


De eerste dag van je nieuwe baan. De enige dag dat je niet snoozt maar voor de wekker wakker wordt. Je zowaar op tijd, of zelfs te vroeg bent. Zit je kokerrok niet te strak? Een eerste werkdag lijkt niet alleen op de eerste schooldag, maar ook op een eerste date. Kan je jouw nieuwe baas mailen, of toch maar gewoon even binnenlopen? Moet je wachten tot hij contact opneemt, of houdt hij wel van een pro-actieve stagiair? Dezelfde zenuwen, dezelfde onzekerheid, maar vooral dezelfde torenhoge verwachtingen van het onbekende en de potentiële belofte van een picture perfect in het onontgonnen werkveld dat voor je open ligt.


Net als bij het gros van de scharrels worden de eerste scheurtjes helaas al snel zichtbaar. Je ontdekt dat je baas je consequent volstopt (met werk), niet reageert als je hem nodig hebt en zelf iedere verantwoordelijkheid afschuift. Nadat het laagje HR leugens is afgebladderd, rest bovendien slechts rammend saai werk. Voor je het weet zit je weer hele dagen op facebook, dabagirls en zza. You’re just not that into it. Je dream job is not the one.


Hoeveel mensen ken jij die bevestigend zouden antwoorden op de vraag of ze hun droombaan hebben gevonden? Ik schat nog niet eens een derde van mijn vriendenkring en als ik eens goed zou doorvragen misschien een vijfde. Waar je een persoon zelden zal horen bekennen dat zijn betere helft niet zijn droompartner is, blijkt hier qua werk geen taboe op te rusten. Komt dit omdat je in persoonlijke relaties beter kiest, of omdat het maatschappelijk niet geaccepteerd is om je betere helft te kwalificeren als “ het beste wat ik in de herfst van mijn leven kon vinden en een goede basis voor de toekomst”?


Ik gok een combinatie van beide. Een reden waarom men doorgaans beter persoonlijke dan professionele relaties weet of durft te kiezen, is wellicht dat men op privé dating gebied vaak beter heeft rondgekeken. Na een periode als “swingle” (red. swinging single, aldus mijn Amerikaanse collega E) op de Amsterdamse datingmarkt heb je immers meer dan genoeg vergelijkingsmateriaal om te bepalen of je uiteindelijke de juiste kiest. Bij je zoektocht naar de ware is serial dating inmiddels algemeen geaccepteerd. Scharrelen kan ook voor langere periodes heel vrijblijvend. Blijkt meneer X te lange teennagels te hebben of zich na een date of 5 graag te willen verkleden in jouw ondergoed, dan smoor je de ontluikende romance in de kiem.


Zo niet op de arbeidsmakt. Men wisselt doorgaans minder vaak van baan dan van scharrel. Bij professioneel daten wordt minder vaak en minder vrijblijvend gekozen. Op de professionele datingmarkt vinden parshipachtige praktijken plaats. Als jij een mogelijke arbeidsrelatie aftast stuur je een potentiële werkgever eerst je CV en heb je verkennende gesprekken . Die gedegen voorbereiding rechtvaardigt meer commitment aan je nieuwe relatie. Op de arbeidsmarkt teken je veel sneller voor een huwelijk met je werkgever. Je gaat misschien eerst nog even samenwonen in je proeftijd,maar al snel gaan die contractsvoorwaarden onvoorwaardelijk en bindend in. De luxe van een stage is vaak eenmalig en voorbehouden aan een student.


De serial sollicitant wordt maatschappelijk minder geaccepteerd. “Even volhouden” luidt vaak het devies. Waar je je scharrel inmiddels al zou hebben gedumpt voordat die tot vriend werd gepromoveerd, is de kans groot dat je voorlopig nog wel even in deze baan blijft hangen.


Door de vorige crisis getergd, proberen onze ouders ons er veelal van te weerhouden om te veel van baan te wisselen. Zij strooien daarbij te pas en te onpas met allerlei conservatief liberale argumenten als ‘staat niet goed op je cv en ‘gegardeerd gapende financiële afgrond’. Jaren vijftig argumenten op basis waarvan diezelfde ouders, geboren en getogen in het Gerard-Reve-De-Avonden-milieu , te lang zijn blijven hangen in een huwelijk of baan. Veel van die argumenten zijn ingegeven door angst, wat altijd een slechte raadgever is.


Nu er, fingers crossed en volgens mijn bescheiden mening, nog geen vierde wereldoorlog op de loer lijkt te liggen en de economie ongetwijfeld weer aantrekt, zijn de basisbehoeften van veiligheid en stabiliteit minder urgent. Anno 2009 date iedereen maar door. Dus waarom niet dezelfde vrijheid blijheid strategie toepassen in je professionele leven? Wie weet ga je een keer meer onderuit, loop je een blauwtje, maar vind je uiteindelijk die droombaan.


xoxo

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen