Doorgaan naar hoofdcontent

Nieuwe Baan

De eerste schooldag na de zomervakantie met je nieuwe o'Neill schriften, vers aangeschaft op de V&D schoolcampus. Dit jaar ga je het echt anders aanpakken. Niet meer twee dagen voor proefwerkweek aanpappen met de klassenerd om alle gemiste aantekeningen te kopieren. Jij gaat braaf met je nieuwe roze met bont bekleedde pen aantekeningen maken. Die eerste schoolweek lukt het nog om het toonbeeld van ijver te veinzen. Maar in week twee hangt je lethargische puberzelf weer lekker ongeinteresseerd in de schoolbank. Je nieuwe schriften, gescheurd en volgekrabbeld met talloze onzinconversaties met je BFF die tijdens de les schriftelijk werden voortgezet.

Jaren later, als je groot bent, gebeurt hetzelfde als je van baan wisselt. Op je oude werk trok je hele dagen uit om je administratie te doen, vakanties tot in 2011 te plannen en Yolanthe vs Jan op nu.nl/achterklap te volgen. Zo stoer ben je niet die eerste weken op je nieuwe werk. Met een frisse start sta je 's ochtends als eerste in de lift en maak je outlook mapjes met titels als "Administratie"en "Prive". Ook doe je heel aardig tegen alle nieuwe collega's. Zo sta je op donderdagavond op de borrel te doen alsof je iets gemeen hebt met met Bert van IT en Barry van de Payroll.

Gelukkig verschijnen na twee weken de eerste barstjes in je imago als employee of the month.
Dat is geruststellend, wat het is erg vermoeiend om het braafste meisje van de klas te spelen. Een ommetje tijdens de lunch wordt weer een hardcore shopsessie en die ranzige meuk uit de koffie automaat wordt ingewisseld voor clientencappucino uit de ontvangstkamer. Inmiddels heb je ook een sneue maar geniale studentstagiaire gevonden die als een dankbare memomachine functioneert, en voila, alles is weer bij het oude. Eigenlijk verandert er niets na klas 3 VWO.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …