Doorgaan naar hoofdcontent

Tussenjaar


Er is een interessant fenomeen gaande onder het vrouwelijk deel van de ZoZa scene. Het is vergelijkbaar met het jaar tussen middelbare school en studeren in. De Amerikanen noemen dat een "gap jear". Tussenjaar dus, dat wordt ingevuld met backpacken in Australie, lesgeven aan arme kindertjes in Peru, of met een ordinaire talencursus in Barcelona. Onze lieve ouders zijn groot voorstander van dit tussenjaar, omdat ze denken dat je er zelfstandiger van wordt, een wereldburger zelfs, en omdat je er "levenservaring" van opdoet. De enige belangrijkste vaardigheden die wij opdeden waren een straffe alcoholtolerantie en een indrukwekkend partyvocabulaire in het Engels/Spaans.
Enfin, het tussenjaar beleeft momenteel een revival in Zozaland, gewoon op Nederlandse bodem. Strikt genomen is het tussenjaar ditmaal niet beperkt tot een jaar, maar kan het uitlopen tot twee, en in sommige sneue gevallen tot drie jaar. De deelnemers aan het tussenjaar zijn niet 17, maar 27, en het zijn voornamelijk vrouwen. Dames die rond hun 22 een vaste relatie kregen en vervolgens gingen samenwonen. Terwijl hun vriendinnetjes nog laveloos in het Feest van Joop hingen, stonden zij op zaterdagochtend kastjes te schilderen. Vers uit hun studentenhuis en "echt klaar met dat gefeest", begonnen zij aan een grote mensen leven in hun eerste appartement.
Vijf jaar lang kijken deze vrouwen meewarig naar hun single en doorfeestende vriendinnetjes, blij dat ze al dat dating gezeik "achter zich hadden gelaten". Zij hadden hem al gevonden, hoefden niet meer verder te kijken.Totdat de premature relatie na vijf jaar kroelen op de bank eindigt. En dat gaat meestal zo. Relatie kakt na drie jaar volledig in. Vrouw heeft interessante collega op werk. Vrouw snuffelt aan collega. Vriend komt erachter. Relatie uit. Vrouw slaapt drie weken op bank bij voorheen verguisde single vriendin en vindt schmutzig appartementje in hippe buurt Amsterdam.
Dit is het begin van het tussenjaar op je 27e. Waar de single vriendinnen inmiddels voorzichtig aan de eerste serieuze relatie beginnen, komt deze voormalige Bree van de Kamp op de keiharde Amsterdamse datingmarkt. Ze regelt al snel een rebound, waarvan ze zelf denkt dat het de ware is. Vervolgens wordt ze na drie maanden gedumpt door rebound man ("Hij belde opeens niet meer!"), en is haar prinsessenego aan shreds. En dat is maar goed ook, want dit is het startsein van een lange, met alcohol overgoten, trektocht, langs mannen van allerlei gading. Kerels die ze voorheen met geen stok zou aanraken, zijn nu opeens volledig haar type. Schimmige kunstenaars, zelfstandig ondernemers zonder noemenswaardige onderneming, portiers en Zumba leraren. Werkelijk alles passeert de revue. Ondertussen is Bree verandert van mollige huismus in een ragdunne party girl, die leeft op cola light, witte wijn en Marlboro Lights. Wees niet bang, deze fase komt vanzelf weer tot een eind, Bree komt er na een jaar achter dat ze geen Kate Moss/ Mary Kate Olsen/Sienna Miller II is, en dat ze heus wel gewoon moet eten, dat roken vies is en dat je op louter witte wijn niet zo lekker presteert. En waarempel, aan het einde van het tussenjaar komt er na een stoet nepperds de Real Deal binnenlopen. Een geschikte kerel die waanzinnig lief, leuk en bovenal echt is.
En Bree, inmiddels ouder en wijzer, zeker zelfstandiger en met een tas vol met levenservaring, is klaar voor de volgende fase.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …