Doorgaan naar hoofdcontent

Vakantie - Deel 1

Ibiza, maak plaats voor de wadden. De Friese Antillen vormen een recessieproof alternatief voor onze vakantiebestemming van vorig jaar, zo verzekerde vriendin F mij. Bij mij schoten flarden van jaren 70 foto’s voorbij met mijn vader in “Wees wijs me de Waddenzee” badstof hotpants op een schelpenpad en mijn moeder die vals lachend mijn zus in de afwasteil probeerde te proppen. Ik was weer blij dat ik niet de oudste was en vroeg me af waar de parallel met Ibiza dan wel precies lag? Feest versus wadlopen, bronzen versus afzien in de nimmer aflatende regen, Leo & Marco, Syl & Raf versus sokken in open Teva’s dragende groen links stemmers. De parallel ging aanvankelijk volledig aan me voorbij, maar ook de zin om met een beter alternatief op de proppen te komen. . Totdat de dag voor de vakantie aanbrak. Toen ik daadwerkelijk een matje en een slaapzak uit de berging moest opdiepen en mijn regenjas van de vierde –klas-survivalkamp-ardennen over mijn capuchontrui aantrok begon de realiteit te dagen. In vertwijfeling belde ik vriendin F: “F, wij zitten toch niet in de bijstand? Wie gaat er nou in godsnaam als DINK, YUP of wat voor 20er dan ook vrijwillig een week kamperen op Terschelling?” De rest zat er al en het was heerlijk weer wist ze me te verzekeren. Ze zaten met ze allen bij een strandtent met “van die loungebanken net als bij de Republiek”. Lekker chillen op de Friese Antillen. Mijn wolkenkrabber backpack met mossig bedauwd matje deed me eerder denken aan de ontgroening dan een exotische zomervakantie. Maar goed. Daar ging ik.

Nadat ik met een uit de kluiten gewassen – bijna mondaine – speedboot – de overtocht had gemaakt, kwam ik aan op de kade van Terschelling. In de stromende regen. Er stond een degelijke Gazlle model je moeder voor me klaar. Onder de berg kittige truitjes wist ik gelukkig meteen mijn oude regenjas op te diepen. Als een sherpa uit de polder trapte ik met mijn bagagetoren op mijn rug tegen de wind in richting tenten. Vergeldingsacties tegen F en de rest te bedenken. Die hadden zich bedwelmd in camping cafe de Kooi met vele tripple malt bieren en bittergarnituur. Ik begreep die reactie en sloot me maar aan. Ik vroeg me wel af of dit nou gezonder was dan een week met bubbles en vitamientjes op Ibiza. Mijn slaapzak was van mossig bedauwd doorweekt geworden. Mijn regenjas heb ik de rest van de week niet meer uitgetrokken. Wouter Bos kon trots op ons zijn.. [wordt vervolgd]

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …