Doorgaan naar hoofdcontent

City Girl

Ik was haar kwijt. En dus een beetje verdrietig. Trouw surfde ik iedere maandag naar haar site om met een besmuikte glimlach mee te lezen over de schouder van City Girl, “a saucy young investment banker, trading and dating in the heart of the Square Mile” met “a brutal Starbucks habit”. Wekelijks stak ze me een hart onder de riem en schetste ze in een paar alinea´s een herkenbaar beeld van “what it’s like being a woman in a man’s World”. Op een goede maandag, een paar weken geleden, was ze verdwenen. Mijn virtuele BFF was Lost in Cyberspace. Na een half decennium numbers crunchen blijkt City Girl haar blackberry te hebben verruild voor een laptop met fatsoenlijk toetsenbord. Als een van de weinige in de financiĆ«le wereld maakt zij daarmee daadwerkelijk de overstap naar ´iets creatiefs´. Vergis je niet, daar zijn heel wat uurtjes bloed, zweet, tranen en anoniem en waarschijnlijk gratis publiceren in gaan zitten.

City Girl geeft vorm aan het alternatief voor wat wij de grijze muis zouden noemen. City Girl heeft het gemaakt als bankier in de City zonder daarbij haar cool noch vrouwelijkheid te verliezen. Daarom is City Girl een heldin. One of the guys, but always a lady.


Volgens coach Johannes Boelens, vandaag aan het woord in het FD, moeten vrouwen die het ook willen maken in de zakenwereld leren “hoe ze zich zichtbaarder in de organisatie kunnen bewegen.” Vrouwen verschuilen zich teveel achter “wij” waar we de nadruk zouden moeten leggen op “ik”. Ik denk niet dat vrouwen zichzelf, al dan niet gekleed in jaren ´80 uniform, “met een duidelijke doe” moeten neerzetten. Niet in de laatste plaats omdat ik walg van deze term, afkomstig van een partner van PWC aan het woord in hetzelfde artikel, maar ook omdat ik juist geloof in de kracht van de vrouwelijke subtiliteit.

Volgens mij is de belangrijkste eigenschap die vrouwen toevoegen aan de werkvloer namelijk empathie. Empathie kan je opbrengen als je even niet met jezelf bezig bent. Dat is het cruciale punt waar veel mannen de mist ingaan. Omdat ze meer testosteron hebben en omdat ze nooit zo zijn geconditioneerd.


Die empathie hoef je niet kantoorbreed te gaan etaleren om jezelf daarmee als emotioneel incontinente stoplap op de kaart te zetten, nee, die pas je subtiel toe op micro niveau. Door bijvoorbeeld op te vangen als Partner X tegen je zegt “wat zijn die stapels daar, er moet hier hoognodig gefiled”, dat de man in kwestie in een opruimbui is. Dat het daarom zaak is prioriteit te geven aan het opruimen van je burea boven jouw Hoogbelangrijkst Juridsch Roman, al moet die volgende week bij de rechtbank worden ingediend. Of, als Partner X geagiteerd binnen komt met donderwolkgezicht over dreigend kort geding, niet zelf in de stress schieten maar begrip te veinzen door een welgemeend “Jeetje” of zelfs “Hoera” te uiten, zonder je eigen evidente ongenoegen over deze naderende werklast te laten blijken.

Dezelfde partner van PWC geeft overigens verderop in het artikel toe zelfs een cursus te hebben gevolgd om feminiene waarden te leren herkennen. Om vervolgens schaamteloos te vervolgen: “Er was meer geloof in de alwetende leider in die tijd. Dat zie ik aan mezelf”. Jeetje, jeetje. Gelukkig dreunt de beste man uiteindelijk ook braaf het voorgekauwde ideale quota van 25% vrouw in de maatschap op.

Het is natuurlijk heel leuk dat ze elkaar allemaal zo solidair bij de hand nemen bij PWC, maar ik weet niet of ze daarmee de recessie gaan overleven. Ik heb wel eens samen gewerkt met PWC in een deal en mij is het beeld bijgebleven van een club buttondowndragende-dassenklemmende-oerend-saaie number crunchers – overigens typerend voor de beroepsgroep. Wat ze volgens mij bij PWC nodig hebben is een beetje joie de vivre. Stuur de dames bij PWC op een rustig middagje gewoon een keer naar de Beethovenstraat of de PC (zonder W). Where´s the City Girl?!


Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …