ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 27 augustus 2009

City Girl

Ik was haar kwijt. En dus een beetje verdrietig. Trouw surfde ik iedere maandag naar haar site om met een besmuikte glimlach mee te lezen over de schouder van City Girl, “a saucy young investment banker, trading and dating in the heart of the Square Mile” met “a brutal Starbucks habit”. Wekelijks stak ze me een hart onder de riem en schetste ze in een paar alinea´s een herkenbaar beeld van “what it’s like being a woman in a man’s World”. Op een goede maandag, een paar weken geleden, was ze verdwenen. Mijn virtuele BFF was Lost in Cyberspace. Na een half decennium numbers crunchen blijkt City Girl haar blackberry te hebben verruild voor een laptop met fatsoenlijk toetsenbord. Als een van de weinige in de financiële wereld maakt zij daarmee daadwerkelijk de overstap naar ´iets creatiefs´. Vergis je niet, daar zijn heel wat uurtjes bloed, zweet, tranen en anoniem en waarschijnlijk gratis publiceren in gaan zitten.

City Girl geeft vorm aan het alternatief voor wat wij de grijze muis zouden noemen. City Girl heeft het gemaakt als bankier in de City zonder daarbij haar cool noch vrouwelijkheid te verliezen. Daarom is City Girl een heldin. One of the guys, but always a lady.


Volgens coach Johannes Boelens, vandaag aan het woord in het FD, moeten vrouwen die het ook willen maken in de zakenwereld leren “hoe ze zich zichtbaarder in de organisatie kunnen bewegen.” Vrouwen verschuilen zich teveel achter “wij” waar we de nadruk zouden moeten leggen op “ik”. Ik denk niet dat vrouwen zichzelf, al dan niet gekleed in jaren ´80 uniform, “met een duidelijke doe” moeten neerzetten. Niet in de laatste plaats omdat ik walg van deze term, afkomstig van een partner van PWC aan het woord in hetzelfde artikel, maar ook omdat ik juist geloof in de kracht van de vrouwelijke subtiliteit.

Volgens mij is de belangrijkste eigenschap die vrouwen toevoegen aan de werkvloer namelijk empathie. Empathie kan je opbrengen als je even niet met jezelf bezig bent. Dat is het cruciale punt waar veel mannen de mist ingaan. Omdat ze meer testosteron hebben en omdat ze nooit zo zijn geconditioneerd.


Die empathie hoef je niet kantoorbreed te gaan etaleren om jezelf daarmee als emotioneel incontinente stoplap op de kaart te zetten, nee, die pas je subtiel toe op micro niveau. Door bijvoorbeeld op te vangen als Partner X tegen je zegt “wat zijn die stapels daar, er moet hier hoognodig gefiled”, dat de man in kwestie in een opruimbui is. Dat het daarom zaak is prioriteit te geven aan het opruimen van je burea boven jouw Hoogbelangrijkst Juridsch Roman, al moet die volgende week bij de rechtbank worden ingediend. Of, als Partner X geagiteerd binnen komt met donderwolkgezicht over dreigend kort geding, niet zelf in de stress schieten maar begrip te veinzen door een welgemeend “Jeetje” of zelfs “Hoera” te uiten, zonder je eigen evidente ongenoegen over deze naderende werklast te laten blijken.

Dezelfde partner van PWC geeft overigens verderop in het artikel toe zelfs een cursus te hebben gevolgd om feminiene waarden te leren herkennen. Om vervolgens schaamteloos te vervolgen: “Er was meer geloof in de alwetende leider in die tijd. Dat zie ik aan mezelf”. Jeetje, jeetje. Gelukkig dreunt de beste man uiteindelijk ook braaf het voorgekauwde ideale quota van 25% vrouw in de maatschap op.

Het is natuurlijk heel leuk dat ze elkaar allemaal zo solidair bij de hand nemen bij PWC, maar ik weet niet of ze daarmee de recessie gaan overleven. Ik heb wel eens samen gewerkt met PWC in een deal en mij is het beeld bijgebleven van een club buttondowndragende-dassenklemmende-oerend-saaie number crunchers – overigens typerend voor de beroepsgroep. Wat ze volgens mij bij PWC nodig hebben is een beetje joie de vivre. Stuur de dames bij PWC op een rustig middagje gewoon een keer naar de Beethovenstraat of de PC (zonder W). Where´s the City Girl?!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen