Doorgaan naar hoofdcontent

Time management

Kan jij hier heel even naar kijken? Maar besteed er niet te lang aan, hè?” Voor iedere advocaat-stagiair is dit gesneden koek. Het intro naar een onmogelijke zoektocht en een matige avond.

Vorige week stelde mijn partner mij die vraag [red. als ik het over mijn partner heb, praat ik over mijn werkgever want helaas zie ik de beste man vaker dan welke man dan ook]. Na het poneren van bovenstaande vraag met indringende haviksblik, werpt partner in kwestie een memo op je bureau met de achteloosheid van een afdwarrelend herfstblad. Nog voor het op je bureau is geland, is de vogel al gevlogen. Het is ook in het geheel niet de bedoeling dat jij antwoordt op deze vraag. Als je ontdooit uit je door RSI geteisterde verstijfde postuur, hoor je zijn Brogues nog net wegsloffen op de gang.


Als beginnend stagiair tenminste. Als doorgewinterd stagiair weet je wat je te doen staat: tegengas geven, doorvragen, tijd afbakenen. 1. Wat wil je precies dat ik bekijk?, 2. Wanneer moet het af?, 3. Op het moment (altijd) ben ik bezig met memo x en y voor partner A en B, dus ik kan er [dan en dan] naar kijken. Dit is het Boom-Roos-Miep van iedere stagiair. Heb je deze regels nog niet onder de knie, dan kom je echt helemaal nergens.


Reden is dat jij als junior verantwoordelijk wordt gesteld voor het inschatten en beheren van je eigen tijd en daarmee voor de agenda van je baas. Lieve leute, leer een ding, time management is 1000 x belangrijker dan content. En daarmee valkuil nummer 1, zeker voor het type Young Eager Beaver dat op de Zuidas begint. Te ambitieus, te plichtsgetrouw, te veel willen pleasen. Stop daar. Begroot conservatiever dan de voedselbank in de winter van ‘ 44 en baken van te voren af wat je gaat doen.


Ook dan kan het namelijk misgaan. Met name wanneer De Medewerker in het spel komt. Three is a crowd, maar dat geldt vooral voor de benadeelde partij. Jij dus.


Nadat Partner X is terug geklommen op zijn troon, stuurt hij waarschijnlijk een opzichter naar je toe in de vorm van Medewerker Y. Terwijl Partner X nog een bordje bij Vis aan de Schelde besteld op kosten van de cliënt en daarvoor EUR 600 per uur in rekening brengt, instrueert hij medewerker Y per blackberry het vuile werk op te knappen. Medewerker Y gaat al heel wat jaartjes langer mee dan jij en heeft de opéénnabelangrijkste ZA-vaardigheid ook onder de knie: aardig onaardig zijn. Flemend vraagt medewerker Y (óf een verzuurde taart met overspannen eierstokken, óf een gefrustreerde kwezel zonder eigen praktijk) of je jouw commentaar ook kan uiteenzetten in een memo en daarbij ook vooral even “dit en dit punt wil meenemen”. Let op, dat wordt vaak ingeleid met de woorden “Zoals ik met Parter X besprak”. Dit is de regelrechte time management fuik! Zoals het een frust/taart betaamt , verschuilt Medewerker Y zich achter Partner X om al zijn/haar werk te delegeren alsof zijn/haar sluitspier is opengezet na een family pack Norit.


Terwijl je door Partner X chronisch onderschatte werklast (let op , dit is ook gewoon een smerige management truuk ) zojuist is verdubbeld, staat de deadline nog steeds op morgenochtend 11u. Partner X is inmiddels billable aan het golfen, Mewerker Y speelt met zijn 1,2,3 jarige kinderen in de achtertuin van zijn benedenwoning in oud-Zuid. En jij? Jij ziet de zon langzaam onder gaan achter de ABN toren op de Zuidas (tenminste, als je je in het Frustfields mortuarium of de Ellende en Overwerk tempel bevindt). Matig advocatig… [wordt vervolgd]

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …