ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 4 september 2009

Fake it till you make it

Van de ongeveer 15 vrienden en vriendinnen in de advocatuur kan ik er een opnoemen die het werk oprecht leuk vindt, 5 die hun bef alweer in de wilgen hebben gehangen en een die hardnekkig blijft doen alsof. Vriendin Alsof vindt ook kakkerlakken in bedompte Thaise hostals "exotisch", een boterham met pindakaas "fantastisch lekker" en haar relatie gaat altijd "helemaal goed". Laten we het percentage overtuigd togadragers op een magere 10% houden.


Vanwaar de chronische depressie van de gemiddelde togadrager op de Zuidas?
Mijns inziens niet alleen vanwege Miskend Creatief Talent. Zelfs niet vanwege de onmogelijkheid grip op je eigen agenda te houden. Die chronische lethargische en ongeïnspireerde blik in de ogen van De Advocaat komt volgens mij door de (te)vergaande professionalisering die wordt verwacht. Professionalisering is in dit geval een metafoor voor het ontkennen althans onderdrukken van menselijke emoties. Op de ZuidAs wordt je binnen de advocatuur geconditioneerd om ver van je gevoel af te staan.



Partners uitgezonderd, is het is bijna nooit verexcuseerbaar emoties te laten zien. Geen onzekerheid of angst in het geval je in je eentje een deal moet uitonderhandelen met een partner aan de andere kant van de onderhandelingstafel. Bah, zo onvolwassen. Ook niet algehele depressie indien je met wat probleempjes kampt in de privé stiuatie. Gewoon doorwerken aan dat processtuk op zondagochtend op kantoor als je wordt gebeld met heftig nieuws over je ouders. “Dat stuk moet morgen wel ingediend. Loop maar een rondje door het Vondelpark.” Een kantoorgenoot van mij werd gebrek aan juridische belangstelling verweten in de maand dat ze haar relatie van zes jaar beëindigde , verhuisde naar een andere stad, een huis verbouwde en kampte met een uit de hand gelopen longonstekening.

Geen smoesjes, luidt vaak het devies. Nobody needs a negative Nancy.

Dat klinkt bikkelhard en dat is het ook.

In de advocatuur wordt dit soort kritiek vaak gepareerd met een verwijzing naar de incapabiliteit van de stagiair in kwestie. Slim, want door dergelijke sadistische kritiek doe je als stagiair nog harder je best om alles “stronger, better, faster” te doen zonder je montere mentale zelf te bewaken. Niet waar bovendien: een medestagiair vertrouwde me kort geleden toe een jaar lang niet te zijn uitgeweest wegens hyperventilatie problemen vanwege stress. Medestagiair X vindt het moeilijk haar masker op te houden. Medestagiair x wil modeontwerpster worden. Maar Medestagiair X wordt wel degelijk gezien als de belofte van haar sectie.

Ver van je gevoel af staan veroorzaakt stress en ongeluksgevoelens. Als stagiair is het dan vaak: huilen, huilen, huilen. De vraag is, hoe je jouw Zen mode weer terug krijgt.

Maak in ieder geval NOOIT de kapitale fout om te denken dat het louterend werk je hart te luchten bij een vertrouwd Medewerker en daarmee begrip te kweken voor jouw groeistuipjes. NOOIT DOEN! Dergelijk gedrag breekt de ongeschreven regels van de Zuidas en je wordt er wel degelijk op afgerekend. Een consultant die ik ken wordt ondanks onveranderlijk goede inhoudelijke beoordelingen alsnog ontslagen omdat die heeft aangegeven te willen praten met een coach.

Mijn BFF F kwam onlangs met het beste advies ooit: begin met baby steps. Ga naar de WC, snuit je neus neem een koffietje en doe in ieder geval alsof je lacht. Gewoon die mondhoeken omhoog krullen en aardig en beleefd blijven. Trek in ieder geval elke dag iets gezelligs aan. Blijf make up op doen. Juist als alles in duigen valt: play by the rules en fake it till you make it. Daarbij gaat ZZA je helpen. Hoe langer ik meedraai op de ZuidAs, hoe beter ik de spelregels van het werkethos op de ZuidAs weet te doorgronden. Negen van de tien keer hebben die niet met de inhoud van je werk te maken, maar met de vorm. Daarom in de volgende weken de serie: Hoe word ik een succesvol stagiair?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen