Doorgaan naar hoofdcontent

Fake it till you make it

Van de ongeveer 15 vrienden en vriendinnen in de advocatuur kan ik er een opnoemen die het werk oprecht leuk vindt, 5 die hun bef alweer in de wilgen hebben gehangen en een die hardnekkig blijft doen alsof. Vriendin Alsof vindt ook kakkerlakken in bedompte Thaise hostals "exotisch", een boterham met pindakaas "fantastisch lekker" en haar relatie gaat altijd "helemaal goed". Laten we het percentage overtuigd togadragers op een magere 10% houden.


Vanwaar de chronische depressie van de gemiddelde togadrager op de Zuidas?
Mijns inziens niet alleen vanwege Miskend Creatief Talent. Zelfs niet vanwege de onmogelijkheid grip op je eigen agenda te houden. Die chronische lethargische en ongeïnspireerde blik in de ogen van De Advocaat komt volgens mij door de (te)vergaande professionalisering die wordt verwacht. Professionalisering is in dit geval een metafoor voor het ontkennen althans onderdrukken van menselijke emoties. Op de ZuidAs wordt je binnen de advocatuur geconditioneerd om ver van je gevoel af te staan.



Partners uitgezonderd, is het is bijna nooit verexcuseerbaar emoties te laten zien. Geen onzekerheid of angst in het geval je in je eentje een deal moet uitonderhandelen met een partner aan de andere kant van de onderhandelingstafel. Bah, zo onvolwassen. Ook niet algehele depressie indien je met wat probleempjes kampt in de privé stiuatie. Gewoon doorwerken aan dat processtuk op zondagochtend op kantoor als je wordt gebeld met heftig nieuws over je ouders. “Dat stuk moet morgen wel ingediend. Loop maar een rondje door het Vondelpark.” Een kantoorgenoot van mij werd gebrek aan juridische belangstelling verweten in de maand dat ze haar relatie van zes jaar beëindigde , verhuisde naar een andere stad, een huis verbouwde en kampte met een uit de hand gelopen longonstekening.

Geen smoesjes, luidt vaak het devies. Nobody needs a negative Nancy.

Dat klinkt bikkelhard en dat is het ook.

In de advocatuur wordt dit soort kritiek vaak gepareerd met een verwijzing naar de incapabiliteit van de stagiair in kwestie. Slim, want door dergelijke sadistische kritiek doe je als stagiair nog harder je best om alles “stronger, better, faster” te doen zonder je montere mentale zelf te bewaken. Niet waar bovendien: een medestagiair vertrouwde me kort geleden toe een jaar lang niet te zijn uitgeweest wegens hyperventilatie problemen vanwege stress. Medestagiair X vindt het moeilijk haar masker op te houden. Medestagiair x wil modeontwerpster worden. Maar Medestagiair X wordt wel degelijk gezien als de belofte van haar sectie.

Ver van je gevoel af staan veroorzaakt stress en ongeluksgevoelens. Als stagiair is het dan vaak: huilen, huilen, huilen. De vraag is, hoe je jouw Zen mode weer terug krijgt.

Maak in ieder geval NOOIT de kapitale fout om te denken dat het louterend werk je hart te luchten bij een vertrouwd Medewerker en daarmee begrip te kweken voor jouw groeistuipjes. NOOIT DOEN! Dergelijk gedrag breekt de ongeschreven regels van de Zuidas en je wordt er wel degelijk op afgerekend. Een consultant die ik ken wordt ondanks onveranderlijk goede inhoudelijke beoordelingen alsnog ontslagen omdat die heeft aangegeven te willen praten met een coach.

Mijn BFF F kwam onlangs met het beste advies ooit: begin met baby steps. Ga naar de WC, snuit je neus neem een koffietje en doe in ieder geval alsof je lacht. Gewoon die mondhoeken omhoog krullen en aardig en beleefd blijven. Trek in ieder geval elke dag iets gezelligs aan. Blijf make up op doen. Juist als alles in duigen valt: play by the rules en fake it till you make it. Daarbij gaat ZZA je helpen. Hoe langer ik meedraai op de ZuidAs, hoe beter ik de spelregels van het werkethos op de ZuidAs weet te doorgronden. Negen van de tien keer hebben die niet met de inhoud van je werk te maken, maar met de vorm. Daarom in de volgende weken de serie: Hoe word ik een succesvol stagiair?

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Advocatuurlijke aanspreekvormen

Als beginnend stagiaire heb ik wel eens een uur gedaan over het opstellen van een emailtje. En dat was alleen nog maar de aanhef. Advocaten hebben namelijk een uitgebreid arsenaal aan begroetingen en het selectieproces van de Juiste Aanspreekvorm is er een om serieus te nemen. Al vroeg heb ik geleerd dat een verkeerd aangeheven bericht kwaad bloed kan zetten bij de ontvanger. En als beginnend stagiaire wil je geen kwaad bloed zetten. De Juiste Aanspreekvorm kiezen is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Het is afhankelijk van verschillende factoren, en altijd moeten alle omstandigheden van het geval worden meegewogen. De keuze is veruit het makkelijkste bij de bij jou onbekende advocaat van de wederpartij. Deze wordt vrijwel zonder uitzondering aangesproken met geachte confrère of geachte collega (of in voorkomend geval: confrater).De enige variabele factor is het geslacht: zorg dus wel dat je dat goed hebt! Klassieke beginnersfout, die voorkomen kan worden door even de profile pic v…