Doorgaan naar hoofdcontent

Ja ik wil... (je geld/status/achternaam)


Wie denkt dat verstandshuwelijken alleen in Christen Unie propaganda en hardcore reli-milieus voorkomen, think again.
Ook op de Zuidas date en trouwt men met minder zuivere motieven dan de pure Liefde alleen.
Het leven is geen romcom. En als jij op maandagochtend op het Strawinskyplein onhandig struikelt over een tegel, lig je gewoon op de grond. Je valt niet tegen een toevallig voorbijlopende Matthew McConaughey aan (de ontmoeting tussen de hoofdpersonen in zo’n film gebeurt om onduidelijke redenen altijd via een botsing, valpartij of stapel papieren die wegwaait).

In hetzelfde kader komt de gemiddelde straatprosituee in het dagelijks leven ook niet vaak een rijke zakenman tegen die haar een creditcard geeft waarmee ze Rodeo Drive kan leegshoppen om vervolgens samen in een Porsche de zon tegemoet te rijden (zoals in de ultieme romcom Pretty Woman).

Als dat zo zou zijn dan zouden de ZoZagirls wel een paar ZuidAs vriendinnetjes weten die hun geluk vermoedelijk op straat zouden beproeven.

De ZoZagirls hebben namelijk genoeg vriendinnetjes die niet per sé verliefd zijn op hun rijke en ambitieuze verloofden. Luchtig vertelt zo’n vriendinnetje dat ze geen “fysieke klik” heeft met haar aanstaande, maar dat ze “ontzettend bij elkaar passen” en het “verder zo gezellig hebben”.

Wat eigenlijk betekent: "Nee ik hou niet van hem, maar deze kerel kan ik binnen twee jaar naar het Gooi lokken om een kleine Julia/Storm/Milo te baren en a la Maria Kooistra in zigeunerjurken de Boho mama uit te hangen".

Fair enough. Misschien heeft zo’n dame het op het eerste gezicht goed bekeken, maar jarenlange indoctrinatie door Hollywood is ons toch niet in de koude kleren gaan zitten.

Als op kantoor het liftbelletje gaat, kijken de ZoZagirls altijd even naar wie er uit de lift stapt. Wie weet heeft Hugh Grant een carriereswitch naar de advocatuur gemaakt.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …