Doorgaan naar hoofdcontent

Mad men

Ik ben tijdelijk verhuisd naar Madison Avenue, NY, 1960.
Zoals bij elke op dvd gekochte serie heb ik me me in een weken durende t.v. sessie gestort, slechts onderbroken door werk en wc bezoek. Daarbij ontwikkel ik meestal ook een korte, maar hevige verliefdheid op het hoofdpersonage, in dit geval ladies man Don Draper. Hij is niet de eerste. Medio 2007 had ik een bakviswaardige obsessie voor Tony Soprano, de obese kalende maffia baas uit The Soprano's.
Ook Jack Bauer heeft me gedurende de 24 marathon in 2008 niet onberoerd gelaten. Het moment dat Jack tot me sprak "I'm federal agent Jack Bauer. This is the longest day of my life", zat ik op mijn veilige bank te hopen op een ontvoering door een onduidelijke Tjetjeense splintergroepering.

Maar
met Mad Men is het anders. Deze serie is geen crush. Het is ware liefde.
Dat komt door de onbeschaamde
politieke incorrectheid van de serie: Don Draper: "Let me ask you something, what do women want?
Roger Sterling: "Who cares."

Maar met name aan de formidabele kleding die in de serie wordt gedragen heb ik mijn hart verloren.


Waarom kunnen we vanaf maandag niet allemaal in Mad Men stijl naar ons eigen Sterling Cooper (ZZA: het reclame bureau dat centraal staat in de serie)?

Een stijl waarin mannen eruit zagen alsof ze ook echt alleen op zondag het vlees kwamen snijden. Permanent een sigaret in de mondhoek en al voor de lunch aan de Scotch.

Onze mannelijke Zuidasgenoten doe de Don""door te kiezen voor 60's corporate chic, met manchetknopen en een Kennedy stijl pochet (plat gevouwen).

Mad Men vrouwen dragen kokerrokken, chique chiffon blousjes en en broches. De ZoZadames strijken hun bewerkte nylon kousen nog eens glad en toasten met een apple martini op de Mad Men van de Zuidas!
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …