ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 1 september 2009

Minachting

Mijn collega vindt zichzelf ge-wel-dig. Dit komt vooral tot uiting in de minachting naar anderen toe. Door die minachting klopt hij zichzelf indirect op zijn iele borstkast. Mijn collega staat in zijn minachting naar anderen toe niet alleen. De Zuidas is gevuld met deze minachters.
Wat wordt er zoal geminacht. Te beginnen wordt er cross functioneel geminacht. Bankiers zijn arrogant en kunnen niet communiceren. De consultants komen altijd met kant en klare oplossingen die ze op elk scenario toepassen. Advocaten kunnen nog geen 1 + 1 verwerken en van excel hebben ze nog nooit gehoord .
Maar in dezelfde sector wordt er ook geminacht. Iedere bankier werkt bij de beste bank en ook iedere consultant heeft het toch goed gedaan door bij een top firm te gaan werken. Er wordt steevast gescholden op de concurrent. Ze zijn arrogant of het zijn losers. De lijsten van overfusies.nl is een belangrijke bal in het spel der minachting. Maar ook andere lijsten worden in de strijd meegenomen.
Als we zijn uitgescholden buiten ons eigen kantoor wordt er binnen het gebouw geminacht. Die kneuters van risk management zijn echt zeikerds, die hebben nog nooit een klant aan de telefoon gehad. En de relatiemanagers zitten de hele dag maar te lunchen, brunchen en dineren en te borrelen en weten van de producten niks af.
En als we daarmee klaar zijn, dalen we af naar microniveau, naar je eigen afdeling. Jij doet het sowieso beter dan je collega’s. Je werkt veel harder en vooral Carolijn is altijd heel vroeg weg en copy/paste al haar teksten uit oude memo’s. De enige reden dat zij zover is gekomen, is omdat ze de vriendin van een vriend van je manager’s manager is.
Volgens mijn minachtende collega doet iedereen zijn werk zo ontzettend slecht! God, het is maar goed dat hij op deze wereld is, want anders zou het totaal mis gaan. Wat voedt die neiging tot het verbaal neerhalen van andere co(ncu)llega’s?
Iedereen doet het. Dat zou betekenen, dat het gezeur geen waarde heeft. Waarom doen we dit dan? Waarom is het zo fijn om anderen te minachten? Om anderen als incompetent te zien? Maskeren we daarmee onze eigen onzekerheid? Als je maar hard schreeuwt dat anderen totaal incompetent zijn, wordt jij dan automatisch als uitermate competent gezien? Misschien wel door de groentjes, de mensen die dit gezeur nog niet vaker hebben gehoord, die nog onder de indruk raken van een dergelijke tirade. De doorgewinterde ZZA’er echter heeft al zo vaak grote woorden gehoord dat hij dit gezeur op waarde weet te schappen (op een schaal van 0 tot 10, wordt het een -1). Ik hoor mijn collega rustig aan, gelukkig werk ik al een poosje op de Zuidas.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen