Doorgaan naar hoofdcontent

Minachting

Mijn collega vindt zichzelf ge-wel-dig. Dit komt vooral tot uiting in de minachting naar anderen toe. Door die minachting klopt hij zichzelf indirect op zijn iele borstkast. Mijn collega staat in zijn minachting naar anderen toe niet alleen. De Zuidas is gevuld met deze minachters.
Wat wordt er zoal geminacht. Te beginnen wordt er cross functioneel geminacht. Bankiers zijn arrogant en kunnen niet communiceren. De consultants komen altijd met kant en klare oplossingen die ze op elk scenario toepassen. Advocaten kunnen nog geen 1 + 1 verwerken en van excel hebben ze nog nooit gehoord .
Maar in dezelfde sector wordt er ook geminacht. Iedere bankier werkt bij de beste bank en ook iedere consultant heeft het toch goed gedaan door bij een top firm te gaan werken. Er wordt steevast gescholden op de concurrent. Ze zijn arrogant of het zijn losers. De lijsten van overfusies.nl is een belangrijke bal in het spel der minachting. Maar ook andere lijsten worden in de strijd meegenomen.
Als we zijn uitgescholden buiten ons eigen kantoor wordt er binnen het gebouw geminacht. Die kneuters van risk management zijn echt zeikerds, die hebben nog nooit een klant aan de telefoon gehad. En de relatiemanagers zitten de hele dag maar te lunchen, brunchen en dineren en te borrelen en weten van de producten niks af.
En als we daarmee klaar zijn, dalen we af naar microniveau, naar je eigen afdeling. Jij doet het sowieso beter dan je collega’s. Je werkt veel harder en vooral Carolijn is altijd heel vroeg weg en copy/paste al haar teksten uit oude memo’s. De enige reden dat zij zover is gekomen, is omdat ze de vriendin van een vriend van je manager’s manager is.
Volgens mijn minachtende collega doet iedereen zijn werk zo ontzettend slecht! God, het is maar goed dat hij op deze wereld is, want anders zou het totaal mis gaan. Wat voedt die neiging tot het verbaal neerhalen van andere co(ncu)llega’s?
Iedereen doet het. Dat zou betekenen, dat het gezeur geen waarde heeft. Waarom doen we dit dan? Waarom is het zo fijn om anderen te minachten? Om anderen als incompetent te zien? Maskeren we daarmee onze eigen onzekerheid? Als je maar hard schreeuwt dat anderen totaal incompetent zijn, wordt jij dan automatisch als uitermate competent gezien? Misschien wel door de groentjes, de mensen die dit gezeur nog niet vaker hebben gehoord, die nog onder de indruk raken van een dergelijke tirade. De doorgewinterde ZZA’er echter heeft al zo vaak grote woorden gehoord dat hij dit gezeur op waarde weet te schappen (op een schaal van 0 tot 10, wordt het een -1). Ik hoor mijn collega rustig aan, gelukkig werk ik al een poosje op de Zuidas.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …