Doorgaan naar hoofdcontent

Zuidas vrouwen - De controlfreak

Veel vrouwen zijn gek op lijstjes. Een to do lijstje op werk, een boodschappenlijstje voor thuis, een bezienswaardigheden lijstje op vakantie en een “wat wil ik bereikt hebben op mijn 35ste” lijst voor het leven in het algemeen.

En het allerliefst werken we de lijstjes van boven naar beneden af, zodat we achter ieder item op het lijstje een vink kunnen zetten. Dat geeft een heerlijk bevrijdend gevoel, ook al is het maar voor even. Daarna staart het volgende to-do-puntje op het lijstje ons alweer aan en gaan we hard aan de slag om dat korte bevrijdende vink gevoel weer te krijgen. Als een junk, die zijn shot nodig heeft.
Mannen zie je veel minder vaak met lijstjes (uitzonderingen daargelaten). Als je een man in de AH met een boodschappenlijst ziet kun je er vergif op innemen dat hij deze van zijn vrouw/vriendin heeft meegekregen. Deze verwacht zij afgevinkt thuis weer terug te zien. Mannen hebben grosso modo in hun hoofd zitten wat ze willen hebben en komen vanzelf wel dingen tegen die ze misschien ook nog nodig hebben. Ze zijn minder bang om dingen te vergeten en hebben minder behoefte aan het artificiële gevoel van controle dat een lijstje geeft.

Er zijn vrouwen die de vink exercitie naar de next level tillen. Zij vinken om het vinken en zetten stiekem gedane items op het lijstje om daar dan alvast een vink achter te kunnen zetten. Je hebt ook vrouwen die het vinken mee naar de werkvloer nemen. Die het vinken tot een kunst hebben verheven. Zo ook vriendin A. Vriendin A is een vinker pur sang. Zij weet dit van zichzelf. Ook weet ze dat andere mensen, meer specifiek haar werknemers, dit weten en er achter haar rug om moeten gniffelen. But she just can’t help herself. A is 32 en heeft twee leuke kids en een man met een topbaan. Maar A is een verbeten controlfreak op de werkvloer. Ze geeft leiding door haar werknemers dagelijks te voorzien van to-do-lijstjes. Deze werknemers zijn zelf ook hoogopgeleide mensen (er zitten zelfs twee promovendi tussen). Je kunt je dus afvragen of deze kleuterjuf methode het gewenste effect heeft.

Een gesprek met A. leert dat A. de zaken eigenlijk helemaal niet zo onder controle heeft. ’s Ochtends rent ze de deur uit om op tijd op werk te zijn, nadat ze de kinderen eten heeft gegeven. Om vijf uur snelt ze de deur uit om de kinderen weer op te halen. Eenmaal thuis kookt ze, doet ze de was, maakt ze schoon, geeft ze de kinderen te eten en brengt ze naar bed. Haar man komt thuis als de kids al in bed liggen. In de rustmomenten van de avond maalt het door haar hoofd wat ze allemaal nog moet doen die avond, de volgende dag, deze week of de rest van de maand.
Om haar hoofd te legen, maakt ze lijstjes. Lijstje met gedetailleerde beschrijvingen van wat er allemaal moet gebeuren en wie wat moet doen. Deze lijstjes legt ze op haar nachtkastje en ’s nachts als ze van de druk niet kan slapen schrijft ze er wat puntjes bij.

Deze lijstjes distribueert ze onder haar werknemers, zo heeft ze het gevoel controle te houden. Ook haar eigen lijstje werkt ze netjes af. Kinderen aankleden. Vink! Kinderen naar creche. Vink! Lijstjes distribueren. Vink!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …