Doorgaan naar hoofdcontent

De matelozen


Toen Karst T zijn zwarte Suzuki Swift in de haag van toeschouwers rond de Koninginnedagfestiviteiten te Apeldoorn boorde, was dat een daad van machteloosheid. Sommige burgers vinden in Vadertje Staat of de Here een geruststellende dirigent des levens. Als die dirigent de leiding klaarblijkelijk kwijt raakt, zijn de machtelozen overgeleverd aan Het Onbekende. Dat levert paranoia op. De paranoia van de machtelozen, aldus hoogleraar Manfred Schneider aan het woord in NRC.
Karst zou paranoia zijn geweest als gevolg van depressiviteit: “De man had zijn baan verloren en was zijn huis kwijtgeraakt; dit dreef de anders zo goed aangepaste en beslist niet gestoorde man ertoe zijn auto als moordwapen te gebruiken en zich als ongeleid projectiel op de koningin te storten.”
Laat dit even bezinken.

Bekruipt jou nu ook een ongemakkelijk gevoel van herkenning? Hoeveel van dit soort lijpe ongeleide projectielen in de dop lopen er rond op de ZuidAs? Menigeen is drie jaar geleden vol enthousiasme en overgave begonnen op de ZuidAs. De kantoorcultuur was verworden tot leefstijl. Sushi tussendoor en ´s avonds met elkaar uit. Volledige overgave werd gepropageerd. Work Hard Play Hard. De Doorsnee ZA´er was Mateloos Ambitieus. Die ambities ziet menig ZA´er nu machteloos verdampen. Wat als de matelozen machteloos worden?

Afgelopen vrijdag hebben enkele gemaskerde mannen een gewapende overval gepleegd op de Bank of Tokyo, gevestigd in het WTC. De overvallers zijn er met een nog onbekende buit vandoor en nog voortvluchtig.

Wie heeft het nu weer niet tot medewerker geschopt? Welke VP is gekort op zijn bonus?

Volgens de Duitse hoogleraar in NRC zijn de daders van ongerijmde antisociale bloedbaden “depressieve wanhopige, bijzonder eenzame mensen.”
Getsie. Jullie zijn gewaarschuwd. Ik kom mijn toren niet meer uit.

xoxo.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …