Doorgaan naar hoofdcontent

Quotum of niet?

Het nieuws staat er vol mee. Het topvrouwen quotum. De discussie is grofweg te verdelen in twee kampen. Aan de ene kant van de arena staan de 200 topvrouwen die pleiten voor quotering, gesteund door PvdA’er Kalma. Aan de andere kant staan de vrouwen die een quotum onzin vinden. Volgens deze groep is de vrouw blij met haar deeltijd baan en ambieert zij geen topfunctie met bijbehorende uren.

De discussie heeft mij slapeloze nachten bezorgd. Bij welk kamp moet ik mij aansluiten?
. Tot nu toe heb ik drie leidinggevenden gehad. Alledrie waren dit mannen. Deze mannen hebben mij geen strobreed in de weg gelegd en ik heb net zo hard als mijn mannelijke collega’s kunnen groeien.

Als ik naar boven kijk zie ik geen glazen plafond, maar iets anders. Als ik naar boven kijk zie ik een gebrek aan rolmodellen en inspiratie. Ik zie een grijs plafond.

Dit grijze plafond weerhoudt mij ervan een topfunctie te bereiken en/of te ambiƫren, domweg omdat ik niet zie hoe ik dat zou moeten doen zonder kleur van mijzelf in te leveren.

Ik mis een inspirerend voorbeeld. Ik mis iemand die laat zien dat het leuk is om in de boardroom te zitten. Dat het gaaf is een commissariaat te vervullen. Dat je ook op je rode pumps die vergadering kan voorzitten.

Voor mannen zijn deze inspirerende voorbeelden er in overvloed. Inspirerende vrouwen zijn onvindbaar, gewoonweg omdat er een gebrek aan is.
Iedere jonge vrouw zoekt haar eigen rolmodel. De een is op zoek naar een Anouk op hakken, de ander naar een Ilse in kostuum en weer een ander heeft een Edsilia in mantelpak nodig.

Een verhoging van het aantal vrouwen aan de top zal het makkelijker maken iemand te vinden waaruit inspiratie geput kan worden. Inspiratie die broodnodig is om die top niet alleen te kunnen, maar ook te willen bereiken.

En hoe verhogen we dit aantal zo snel mogelijk? Juist ja... Ik kan weer rustig slapen. Mijn keuze is gemaakt.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …