Doorgaan naar hoofdcontent

Telekids


Opeens ruik je het in de lucht. Herfst going on Winter. En met de Uggsjes die weer uit de kast worden getrokken, dringen weemoedige gedachten zich aan je op.

Wat een vreemd jaar is het geweest voor de jongens en meisje die opgroeiden in de saaie, maar o zo veilige jaren 90. De jaren 70 draaiden om de oliecrisis, in de jaren 80 waren de twintigers en dertigers massaal werkloos en bang voor de Bom.

Maar wij zaten in de jaren 90 onbezorgd op zaterdagochtend voor de MegaBlubberPowerRace, of de Drie dikke dames, als je ouders intellectueel waren.

De Telekidskindertjes maakten dit jaar voor het eerst een spannende nieuwsgebeurtenis van dichtbij mee: de kredietcrisis. Geen verwegprobleem in een obscuur Afrikaans land, maar iets ongrijpbaars dat mogelijk ook ons zou raken op een plek die voorheen veilig en onuitputtelijk was, onze portemonnee. Het zou erger zijn dan de crisis in de jaren 30, en we weten allemaal waar die toe leidde.


Inmiddels zijn we tientallen aangekondigde rampscenario's verder, en de ZoZagirls maken de balans op na een jaar doemdenken. Was het echt zo erg? Hebben we op de Zuidas een cent minder uitgegeven? Of is de voorspelde ellende voor de Zuidas net zo'n luchtbel gebleken als de CDO's die iets meer dan een jaar geleden Lehman deden omvallen?

De momenten waarop de ZoZagirls de crisis voelden was toen we links en rechts collega's geen medewerker zagen worden in de M&A kolossen van de Zuidas. Of toen we oude vriendjes terug zagen keren uit London, nadat ze een jaar geleden met veel bombarie naar de City waren vertrokken. Oh, en er zijn ook een aantal rimpels op onze voorhoofden gesetteld toen de huizenmarkt niet meer deed wat we van hem verwachtten, lekker stijgen.

Nu wordt het winter, en hopelijk gaat het sneeuwen. Dan kruipen de Telekidskindertjes van toen in hun gedevalueerde huizen net als vroeger voor de televisie. Misschien zenden ze in de laatste maanden van het jaar nog een keer zo'n fijne Telekids special uit.

En dan Giegel en Googelen we onze economie gewoon weer terug naar de veilige en voorspoedige jaren 90.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …