Doorgaan naar hoofdcontent

The Hills

Ohmygod. WTF! Ik zit met een kantoorvriendinnetje bij een lunchtent in Zuid, een beetje de salade op mijn bord van links naar rechts te schuiven. Terwijl ik me tegoed doe aan de carb-loze fiësta op mijn bord bespreken vriendinnetje en ik de laatste kantoorgossip.
Tot mijn blik gevangen wordt door de kantoorequivalent van Spencer Pratt, de Antichrist uit The Hills, die wat wegheeft van een kruising tussen Sadam Hussein en een blonde Hobbit.
“Hello ladiesss!” lispelt de senior advocaat aka de Spencer van mijn sectie terwijl hij naar ons tafeltje komt glibberen. “Lekker aan het lunchen? Gezellig over vrouwendingetjes praten? Ha ha.”

Een huivering trekt over onze rug.

“Iedereen zoekt jou, weet je dat wel? Ik dacht, ik zeg het maar even tegen je. Had Partner X net nog aan mijn bureau, die wilde per se weten waar je was. Ik heb hem maar gezegd dat je waarschijnlijk een lunchafspraakje had met je vriendinnetje hier. Ik zou je BB maar even checken. Ha ha. Nou veel plezier hè?” Kantoor-Spencer blijft nog een paar seconden staan om te controleren of zijn woorden het gewenste effect hebben. En glibbert daarna tevreden weer naar buiten.
Als ik uit mijn 1 minuut durende melt down wakker word heeft mijn kantoorvriendinnetje de rekening al betaald en sprint ik terug naar kantoor voor een sessie schadebeperking.
Een dag op de Zuidas verschilt soms niet veel van een aflevering van The Hills. Zo zit er op elk kantoor wel een bimbo a la Heidi. Zo’n meisje waarvan de dagelijkse werkzaamheden slechts bestaan uit over de gang draven met een dossier tussen de pronte boezem geklemd. En ieder kantoor kent een Spencer, die, wanneer je even niet oplet, de poten onder je bureaustoel vandaan zaagt.
Deze types verdienen alleen een Hills-waardige reactie: een verveelde zucht en een verontwaardigde slow motion eye roll a la Lauren.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …