Doorgaan naar hoofdcontent

Huis te koop

Na de aankoop van een nieuw paar schoenen heb ik de neurotische gewoonte alsnog de rest van de winkelstraat af te werken. Enkel ter bevestiging dat ik De Beste Keuze heb gemaakt. In de wereld heb je optimizers en minimalizers; helaas behoor ik tot de eerste categorie. Dit volstrekt onhebbelijke en overigens ook nutteloze gedrag kan het begeleidend winkel gezelschap tot schuimwolkjes van woede brengen.  Ik voorzie grote problemen voor de toekomst, mocht ik mijn neuroses voortzetten in gezinsverband.

Gelukkig heb ik nu een meer individuele vorm van zelfkastijding ontdekt: de rubriek “Huis te Koop” op de laatste pagina van FD Weekend.  Sinds kort scoop ik iedere vrijdag de FD van de leestafel op onze sectie.  Om vervolgens koortsachtig door te bladeren naar de laatste pagina en onder begeleiding van kleine kreetjes de schade te taxeren.

Voor de crisis kon ik dan steeds tevreden terugblikken op mijn investering in een van de meest waardevaste beleggingen van ons land: de hoofdstedelijke grachtengordel.

Met de komst van de crisis is deze verkapte makelaarsadvertentie een steeds dieper pokende doorn in mijn oog. Afgelopen weekend las ik er een alarmerend bericht: “Huis te koop in het tuindorp van Stork”. Dat is journalistiek voor “Boerderij te koop onder de rook van Hengelo.” Het betrof een villa, met zeven slaapkamers, een zwemvijver en een enorme tuin. Kosten? Nog geen vijf ton. Nu moet u weten, de kosten voor mijn uit de hand gelopen bezemkast zonder buiten of uitzicht op de gracht bedroegen indertijd nog gewoon drie ton.  Dat vond iedereen toen heel normaal, atlhans, zo hield ik mijzelf voor. Alsof ik mijn vriend probeerde uit te leggen dat ik die Louboutins nodig had voor mijn werk.

Enfin, Louboutins blijven Louboutins en in mijn immer charmante pijpenla heb ik het best naar mijn zin. Toch keert die welbekende onrust steeds vaker terug naarmate ik wekelijks lees hoe de klusjesman, fietsenmaker of kunstenaar enthousiast vertelt over zijn vrijstaande villa langs de A28. Gelukkig heb ik nog geen rijbewijs, anders had ik heel wat kilometers moeten maken deze dagen..

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …