Doorgaan naar hoofdcontent

Inspiratie

Ik heb net 175 g roomboter amandelspeculaasjes gegeten. Alsof het het minder erg maakt om dit hier zo op te schrijven. Dat is ongeveer 800 Kcal ofwel 3500 Kj ofwel 45% van de dagelijks aanbevolen hoeveelheid. Op zoek naar inspiratie.

Met een mengeling van afgunst en bewondering lees ik hoe nrc next columniste Aaf haar inspiratie overdag struinend in de Hema vindt en die voor collega Saskia de Coster op klaarlichte dag uit de lucht komt vallen terwijl ze de uitreiking van de Nederlandse literatuurprijs bijwoont. Ik zou ook graag professioneel werkloos zijn en de hele dag rondhangen in het café om daar de inspiratie voor een kinderboek te vinden in een cappuccino, zoals Prinses Laurentien.

Ik zit niet in een café, maar in een kantoortoren. Ik ben geen journalist maar advocaat.

Ik tuur in mijn senseo koffie. Op mijn scherm een Deskundige Juridische Opinie. Probeert u maar eens een stukje inspiratie te wringen uit een stuk droger dan een plakje 20+ kaas. Deskundige Juridische Opinie. De naam alleen al doet je grijpen naar een familieverpakking speculaas. Nog een koekje dan maar.

Het werk van een advocaat en journalist ontloopt elkaar niet zo gek veel: je schrijft wat woorden voor wat geld. Waar een journalist wordt begrensd door de marges van zijn papier is de advocaat beperkt in stijl en onderwerp. Een juridisch stuk is idealiter zo droog dat je er stilistisch afgeschilferd uit komt. Weg hyperbolen, metaforen en bijvoeglijk naamwoorden. Een papieren zee aan mathematische analyses en feitelijke bekvechterij. Geen verlossende horizon van 330 woorden in zicht. Misschien ook nog een glas rode wijn.

De enige reden waarom je als advocaat wel goed verdient is dat je over onderwerpen moet schrijven waar echt helemaal niemand zich voor interesseert. De advocaten zijn de vuilnismannen van het schrijversgilde. Eventjes op Facebook. Ik wist niet dat de vrouw van de buurman van het neefje van mijn laatste scharrel op dezelfde school heeft gezeten als de studiegenoot van mijn oud-klasgenoot! Nog een koekje dan maar.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …