Doorgaan naar hoofdcontent

Nooit te oud om te leren - I'm in Miami bitch!


Toen ik net begon met werken werd ik uitgenodigd voor de verjaardag van een collega. De beste man werd 30. Dat vond ik toen onvoorstelbaar oud en bij de gedachte aan rondhopsende benevelde dertigers, sloeg ik de uitnodiging indertijd beleefd af.

Inmiddels ben ik bijna 28. Stilte. Ik zie u fronsen. Of u denkt: “Ah gut wat sneu.” Of: “Dat valt toch best mee?” Ik troost mezelf met de gedachte dat ik nog niet op de mediaan van de nationale bevolking zit en u daarom vast het laatste denkt. De wens is de moeder van de gedachte.

Om mij heen zie ik andere Meisjes van 30 druk worstelen met de angst om ouder te worden. Wij veranderen van baan en kopen en masse zelfhulpboeken waarin open deuren als “de kracht van het nu” in telkens anders verpakte weeĆ« bewoordingen worden herhaald. Dertigers proberen door bewust te leven weer onbewust in het leven te staan. Dat kan niet. Een jongere denkt er immers juist niet bewust over na of het handig is om het aanbreken van de dag consequent uit te stellen tot het eerste biertje tijdens De Wereld Draait Door. Onbewust leven is het voorrecht van de jeugd.

Daarom geloven wij ZoZa girls eerder in blote ontkenning dan het rationaliseren van deze angst: wij gingen met vakantie naar Huskiaanse bestemming Miami.

Toen wij vriend en vijand vertelden dat we onze zuurverdiende centjes en kostbare vakantiedagen gingen opsouperen in Miami vielen ons meewarige blikken ten deel. Ordinair, oppervlakkig, te oud. Hadden wij onze kans gemist in Salou tien jaar geleden? En groupe seksegenoten rondrijden in een jeep met de ramen naar beneden en de bas omhoog, klinkt als Costa 2001. En zelfs Daan Schuurmans is inmiddels volwassen geworden.

In Florida, home to the old en restless, leerden wij echter een belangrijke levensles: dronken en 53, dat mag, dat kan. Na een uitstapje in de provincie concludeerden wij tevreden dat je hier nooit te oud bent om te leren dat de kater later komt. Dronken, 53 en Meisjes van 30 versieren was ons echter een brug te ver. Na de twaalfde encounter met een lallende vijftiger in bermuda keerden wij weer gerustgesteld richting hoofdstad.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …