ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 24 november 2009

Sinterklaas geeft ballen de zak


Je kent ze wel; die mannen van vijftig die je nog steeds op ieder moment van de dag naar hun jaarlied kan vragen. Die nog steeds prat gaan op het feit dat ze in 1981 in clubje 1 zaten. En die de afgelopen 30 jaar geen enkel lustrumfeestje hebben gemist.
Deze mannen zie je veel op de Zuidas. Te veel als je het mij vraagt.
Dit verschijnsel heeft de Zozagirls aan het denken gezet; Wanneer ben je te oud om te geloven in het instituut dat Het Corps heet?.

Je hele studentenperiode geloof je heilig dat jij bij de gaafste studentenvereniging van Nederland zit. Okay, je zit misschien niet aan tafel 1, maar toch, jouw club is een goede tweede. Je hebt in de senaat gezeten en je huis was tof. Al je vrienden zijn lid en de rest zijn knorren.
Maar net als bij het geloof in Sinterklaas begint er op een gegeven moment toch iets te dagen. Zo rond je zevende beginnen jij en je vriendjes openlijk te twijfelen aan de echtheid van Sinterklaas. Voor de zekerheid echter, ben je toch maar extra lief in de winterperiode en zet je toch je schoen, just in case.
In je vijfde studiejaar zie je toch ook wel in dat er andere zaken belangrijker zijn. Eenmaal afgestudeerd ga je werken en daar kom je erachter dat niet iedereen bij een studentenvereniging heeft gezeten. In de eerste drie jaren van je werkende leven vraag je nog regelmatig aan nieuwe collega’s of ze toevallig lid zijn geweest. Eerst openlijk, daarna tussen neus en lippen door.
En net zoals je te oud bent om na je achtste nog je schoen te zetten, ook al wil je dit zo graag, ben je na je eerste drie werkjaren toch ecth te oud om het nog belangrijk te vinden of iemand lid is geweest, ook al is dit stiekem wel zo....

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen