ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carriĆØre begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







zaterdag 5 december 2009

Irritaties

Mijn kamergenootje, laten we haar Brillie noemen, heeft twee irritante eigenschappen.
Eigenschap 1: ze woont op kantoor. Hoe vroeg ik op mijn meest ijverige dagen ook op kantoor verschijn, zij zit er altijd net een half uur eerder, “om in alle rust aan mijn publicatie te werken” slist deze overachiever dan. Het maakt niet uit hoe laat ik ‘s avonds naar huis ga, zij blijft altijd langer om nog wat af te maken. Als een bebrilde memomachine ramt ze dertien uur per dag de ene na de andere briljant juridische notitie uit de printer. Dit tot grote tevredenheid van de partner van onze sectie, die in zijn handjes wrijft met zo’n gouden combinatie van juridisch brille, werklust en de volledige afwezigheid van een eigen leven. Eigenschap 2: ze eet aan haar bureau. Brillie’s lunchkeuze beperkt zich in de regel tot boterhammen met pindakaas. Met uitzondering van vrijdag, want dan staat er haring op het menu. Omdat ze verkleefd is met haar toetsenbord en in beginsel alleen opstaat voor urgente wc breaks, sprint ze elke dag om half een naar de lunchruimte en weer terug naar haar bureau. Zo kan ze met haar rechterhand meteen op inkomende cliĆ«ntverzoeken reageren, terwijl ze met haar linkerhand haar broodje haring naar binnen drukt. Het hele proces duurt vier momenten tops, maar de pindakaas/vis lucht walmt nog de hele dag na.
Op kantoor worden kleine ergerlijke eigenschappen van collega’s al snel tergende irritaties van het kaliber "nagels over schoolbord krassend". De gedwongen aardigheid en tolerantie die je voor je kantoorgenoten moet opbrengen maakt zulke frustraties alleen maar groter. De truc is om temidden van zulke ergernis een glimlachende Zen-yogi te blijven.

Dus als ik tegenwoordig bij aanblik van Brillie en haar broodjes pindakaas buitenproportionele haat op voel borrelen, probeer ik me net als mijn beeldige en serene yogalerares op mijn ademhaling te richten. Adem in, hmmm, en houd die pindakaaslucht vast, en adem uit, pfffff.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen