Doorgaan naar hoofdcontent

Katerig

Waar in de zomer de gezelligheid vaak op zaterdag (festivals) plaatsvindt, is er in de winter een plek ingeruimd voor de zondagmiddagen.

Zondag einde dag zitten de kroegen in Amsterdam vol met mensen die het weekend nog wat langer willen laten duren. Iedereen heeft een haastig gevoel (we moeten niet te laat naar huis) en daardoor wordt die winterdip er sneller dan normaal uit gedronken.

Gezellig, maar ook desastreus voor je concentratievermogen de volgende dag. Zondag was het zo'n dag. De maandagochtend viel dan ook niet goed. Nu valt deze ochtend zelden goed, maar in een geval als deze was het helemaal dramatisch.

Ik heb mijzelf naar werk gesleept en met bloeddoorlopen ogen verkondig ik dat ik gister rillerig de hele nacht wakker heb gelegen, ‘misschien wel opkomend mexicaans griepje.’

Door mijn ervaringen met katers op het werk, weet ik dat mijn hersenen nog prima functioneren, terwijl mijn lever overuren maakt. Maar waar ik normaal al telefonerend mijn mail kan lezen en mijn to do list kan maken, kunnen mijn lamgeslagen hersenen op een dag als deze slechts 1 taak aan. Dit is dus een goede dag om de al weken vooruitgeschoven vervelende geestdodende klusjes te doen. Die mij deze dag dan ook verdomd goed af gaan, al zeg ik het zelf.

Nog voor de lunch smeekt mijn lichaam om een vette hap. Als de lunchtijd is aangebroken ren ik dan ook als eerste naar de ‘snackhoek’ van ons restaurant. Kroket en kipcorn staan op het menu. Heerlijk!

Voldaan maar met een after lunch dip waar je u tegen zegt vervolg ik mijn geestdodende werk. Rond 15:00h vallen mijn ogen al kijkend naar het scherm dicht. Bang dat mijn collega’s dit opvalt vlucht ik naar de wc waar ik serieus overweeg om even zittend een powernap te doen. Nee, dat is te erg. Voor je het weet word je niet meer wakker en word je om 20:00h ’s avonds door de schoonmaker uit de w.c. ‘gered’. Met moeite sleep ik mijzelf dus weer naar mijn werkplek terug. Nog maar een paar uurtjes. Geheel tegen de anti-kater regels in drink ik toch maar een kop koffie.

De tijd tikt voorbij. Een stuk eerder dan normaal glip ik als niemand kijkt, naar buiten.

Op de fiets naar huis beloof ik mijzelf om de zondagen lekker thuis op de bank met een glas melk door te brengen. Ik ga nooit meer drinken.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …