Doorgaan naar hoofdcontent

Kerstpakket

Het is de rustigste decembermaand sinds de industriële revolutie. De Zuidas captains bevechten elkaar als een stel magere straathonden om elke kruimel in de vorm van een schaarse deal. Terwijl de messen op hoog niveau geslepen worden, hebben de advocaatjes en bankers op de werkvloer tijd om zich druk te maken over belangrijke zaken. Onderwerp du jour is het kerstpakket. Wat ooit werd geïntroduceerd als goodwill van de baas, die met kerst over zijn hart streek en zijn trouwe werkvolk een extraatje toestopte, wordt het kerstpakket nu met argwaan en zelfs agressie tegemoet gezien.

Bovenaan de lijst van meest gehate kerstpakket, staat het traditionele “voedselpakket”, de mand gevuld met producten uit 1950 zoals gekookte ham en vlierbessenjam, welke een lot van ongeopende beschimmeling tegemoet gaan in de voorraadkasten van Amsterdam Zuid. Thanks, but no thanks, denken de verwende Zuidassers dan.
Waar je de heren en dames advocaat ook goed kwaad mee krijgt is de optie om je kerstpakket te schenken aan het goede doel. Dan kun per e-mail aanklikken dat je in plaats van dat fijne wijnpakket met champie, je pakket aan de zeehondencrèche schenkt. Een sympathiek idee, maar come on!, wie denkt er aan het lot van de arme advocaat? Mag die ook eens aan zichzelf denken?
De hoofdprijs onder de kerstpakketten is de Bon. Een waardevoucher dat kan worden ingeruild voor een abonnement op de Elle of de Quote, een elektrische tandenborstel of een dagje sauna.

Ik vertel mijn collega’s niet dat ik stiekem hoop op de variant voedelspakket, De achtjarige in mij wordt opgewonden van de houten doos, met van dat ritselende plastic zaagsel, en volkomen nutteloze producten die als schatten op de bodem liggen, zoals een theemutswarmer, of een thermoskan.
Het is namelijk pas kerst als ik mijn collega’s met een verbeten blik die vervloekte doos op hun fiets mee zie slepen.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …