Doorgaan naar hoofdcontent

Professioneel afwijzen

Op de Zuidas werken veel mannen en relatief weinig vrouwen. En net als op een zaterdagnacht wanneer er nog slechts één vriendinnengroepje op de dansvloer staat en daaromheen een veelvoud aan mannen circuleert, schept dit een zekere dynamiek.

Zo zat ik afgelopen maandag met mijn manager in een meeting met een afgevaardigde (type Zuidas)van een belangrijke klant. Aangezien dit niet vaak voorkomt, had ik mijn meest professionele houding, kapsel en outfit uit de kast getrokken. . Mijn manager voerde het woord en de tegenpartij beantwoorde alle vragen terwijl hij niet mijn manager, maar mij strak bleef aankijken. Zowel ik als mijn manager schuifelden zenuwachtig met onze stoel om deze toch wel vreemde vertoning.

Bij terugkomst op kantoor zat er direct een zakelijke mail van de afgevaardigde (type onbeschofte Zuidasser) in mijn inbox. Ik beantwoord de vraag zakelijk en professioneel. Een minuut later zoeft een andere vraag mijn mailbox in. De klant is koning, dus ook deze wordt netjes beantwoord. Na wat over en weer gemail komt hij dan eindelijk ‘down to serious business’. Of ik deze week een kop koffie wil drinken. Hoe kun je hier nu professioneel op reageren?

1. Afwijzen, zoals je op zaterdagnacht in de Jimmy zou doen? – niet heel klantvriendelijk en waarschijnlijk ook niet erg professioneel.
2. Gewoon een kop koffie doen? – ‘Wat is er mis met een kop koffie?’ vraagt een mannelijke collega
3. Niet reageren.

Ik krijg een hekel aan de man die mij voor dit dilemma plaatst.

Na allerlei goedbedoelde adviezen van mannelijke collega’s (optie b). Ben ik er einde dag nog niet uit. Ik spreek mijzelf vermanend toe. ‘Je bent bijna 30, stel je niet zo aan.’ Ik stuur hem een mail:’Sorry, Ik heb het erg druk deze week’. Vijf seconden later knippert mijn inbox. ‘Yeah, right’..

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …