Doorgaan naar hoofdcontent

Oud en Nieuw

In de wereld van ruzies en overnames bestaat er geen ergere maand dan de maand December. De maand December is als het perron naar een trein die op het punt staat te vertrekken. Toen je je huis verliet begreep je al dat de planning ambitieus was, maar pas bij de eerste trede op het perron begin je te rennen. Had je thuis rennend je boterham opgegeten, je tanden gepoetst, sprintend met jas in de hand je richting station begeven, dan had je die trein waarschijnlijk gehaald. Maar dat heb je dus niet gedaan. En pas nu, bij het betreden van het perron met de trein nog in zicht, zet je het op een rennen.

De maand December heeft een zelfde effect op het bedrijfsleven.

Als een soldaat in de loopgraven tegen het einde van de eerste wereldoorlog, zwoeg ik mij door de laatste maand van het jaar heen. D-day nadert: 1 januari 2010. Mayday mayday, gaarne nog een akte passeren hier, overname doen daar en zorg dat die Closing nog mee kan in de boeken van 2009. Het ene na het andere advies schiet ik uit mijn memomitrailleur aka COMPAQ 668-5 XC. Alleen deze maand heb ik meer hits op Kluwer dan op Facebook.

Gecombineerd met een schamele 6 uur daglicht door glas is dat gegarandeerd recept voor een depressie. Denk je dat die jongens zaten te lachen te midden van de met gifgas bedompte aardwallen? Er is dan ook maar een schijnend licht aan de horizon dat je door deze dagen heen sleept: Kerstmis, Oud en Nieuw en mogelijk verlof tussendoor.

Maar waar blijft de bevrijding? Goddomme, de geallieerden in mijn persoonlijke oorlog gooien alleen maar vragen voor nieuwe adviezen over het Kanaal.

Vorige week had ik bedacht onder te duiken in la douce France. Ik kon de raclette kaas al bijna ruiken en had voorzichtig een huisje bevestigd. Om het cliché maar even te vervolmaken kreeg ik afgelopen vrijdagmiddag om half 6 een mail uit Londen. Dat er voor het einde van het jaar op 29 december een uitspraak wordt verwacht. Dat we dan meteen in actie moeten komen tegen dat oordeel. Wat onze beschikbaarheid is in die week? Dat, ook al is het (a) een aanname dat er die dag echt een verhaal wordt afgeleverd en (b) zeer de vraag of we daar stante pede tegen in actie moeten komen, het toch beter is om zekerheidshalve op afroep beschikbaar te zijn tussen Kerst & Oud en Nieuw.

Dat je als dokter of begrafenisondernemer onverhoopt moet werken tussen oud en nieuw ligt voor de hand. Het is lastig plannen wanneer iemand het loodje legt en zo iemand kan je moeilijk een weekje laten liggen. Denk je dat een deal bederft? Denk je dat de termijn voor het instellen van hoger beroep niet gewoon drie maanden is? Denk je dat de medewerkers van de rechtbank – let wel, gerechtelijk Ambtenaren – bereikbaar zijn tussen Kerst & Oud en nieuw? Nee, nee, nee!!

Tenzij er iemand overleden is ga ik daarom gewoon weg tussen Oud & Nieuw, zei ik stellig tegen mijn dokterzus. Moet ik alleen wel nog even vrij vragen, wapperend met mijn laatste memo als witte vlag.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …