ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







zondag 13 december 2009

Oud en Nieuw

In de wereld van ruzies en overnames bestaat er geen ergere maand dan de maand December. De maand December is als het perron naar een trein die op het punt staat te vertrekken. Toen je je huis verliet begreep je al dat de planning ambitieus was, maar pas bij de eerste trede op het perron begin je te rennen. Had je thuis rennend je boterham opgegeten, je tanden gepoetst, sprintend met jas in de hand je richting station begeven, dan had je die trein waarschijnlijk gehaald. Maar dat heb je dus niet gedaan. En pas nu, bij het betreden van het perron met de trein nog in zicht, zet je het op een rennen.

De maand December heeft een zelfde effect op het bedrijfsleven.

Als een soldaat in de loopgraven tegen het einde van de eerste wereldoorlog, zwoeg ik mij door de laatste maand van het jaar heen. D-day nadert: 1 januari 2010. Mayday mayday, gaarne nog een akte passeren hier, overname doen daar en zorg dat die Closing nog mee kan in de boeken van 2009. Het ene na het andere advies schiet ik uit mijn memomitrailleur aka COMPAQ 668-5 XC. Alleen deze maand heb ik meer hits op Kluwer dan op Facebook.

Gecombineerd met een schamele 6 uur daglicht door glas is dat gegarandeerd recept voor een depressie. Denk je dat die jongens zaten te lachen te midden van de met gifgas bedompte aardwallen? Er is dan ook maar een schijnend licht aan de horizon dat je door deze dagen heen sleept: Kerstmis, Oud en Nieuw en mogelijk verlof tussendoor.

Maar waar blijft de bevrijding? Goddomme, de geallieerden in mijn persoonlijke oorlog gooien alleen maar vragen voor nieuwe adviezen over het Kanaal.

Vorige week had ik bedacht onder te duiken in la douce France. Ik kon de raclette kaas al bijna ruiken en had voorzichtig een huisje bevestigd. Om het cliché maar even te vervolmaken kreeg ik afgelopen vrijdagmiddag om half 6 een mail uit Londen. Dat er voor het einde van het jaar op 29 december een uitspraak wordt verwacht. Dat we dan meteen in actie moeten komen tegen dat oordeel. Wat onze beschikbaarheid is in die week? Dat, ook al is het (a) een aanname dat er die dag echt een verhaal wordt afgeleverd en (b) zeer de vraag of we daar stante pede tegen in actie moeten komen, het toch beter is om zekerheidshalve op afroep beschikbaar te zijn tussen Kerst & Oud en Nieuw.

Dat je als dokter of begrafenisondernemer onverhoopt moet werken tussen oud en nieuw ligt voor de hand. Het is lastig plannen wanneer iemand het loodje legt en zo iemand kan je moeilijk een weekje laten liggen. Denk je dat een deal bederft? Denk je dat de termijn voor het instellen van hoger beroep niet gewoon drie maanden is? Denk je dat de medewerkers van de rechtbank – let wel, gerechtelijk Ambtenaren – bereikbaar zijn tussen Kerst & Oud en nieuw? Nee, nee, nee!!

Tenzij er iemand overleden is ga ik daarom gewoon weg tussen Oud & Nieuw, zei ik stellig tegen mijn dokterzus. Moet ik alleen wel nog even vrij vragen, wapperend met mijn laatste memo als witte vlag.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen