Doorgaan naar hoofdcontent

Revolutie


Als ik een horige was geweest, met lijf en goed verbonden aan de palts van mijn heer, was ik vanochtend bij het krieken van de dag in mijn leren slofjes geschoten om mij op een sukkeldraf richting akker te reppen, alwaar ik mij had gebogen over het lot van een kweepeer. Met ongekende vlijt had ik de koude wintergrond met blote handen omgeruld. Zou mijn heer in zijn koets zijn langsgereden, dan had ik mij sidderend van eerbied en angst door de bevroren aardkloten gerold.
Waar ging het mis met de heren van de feodale samenleving? Wanneer gooiden de horigen het bijltje erbij neer?
Dat vraag ik mij dan wel eens af als ik op pumps in lange zwartje jas door de regen fiets naar kantoor. Als ik mij buig over de centrale controle verordening, belastingaangifte en fruitsalade van mijn baas, na daartoe impliciet te zijn aangestuurd door een CC. Als ik op zondag naar kantoor moet komen om de opmaak van een document te controleren. Als ik Sinterklaas moet afzeggen omdat de cliënt twee dagen tevoren een irreële deadline is beloofd. Als er niet wordt gereageerd op mijn mails en niet tegen mij wordt gepraat omdat het teveel tijd kost rechtstreeks te communiceren met een junior. Als ik niet word ingekopieerd op mails. Als ik mijn moeder moet uitleggen dat ik tot een dag van tevoren niet met zekerheid kan zeggen of we echt kunnen gaan lunchen omdat die toegezegde vrije dag morgen zo weer kan worden ingetrokken.
Dan vraag ik me dat dus wel eens af.
Hoe werd de horige keuterboer? Hoe zat dat ook alweer met die revolutie? Ik geloof iets met opleiding en sociale mobiliteit. Ik heb een academische titel en vier jaar werkervaring. Ergens is er iets misgegaan.
Advocaten zijn vergeten in de vaart der volkeren, achtergebleven in de agrarische samenleving. Hoeveel is een stukje zelfbeschikkingsrecht waard op de arbeidsmarkt van 2010? Een euro’ tje of vijfhonderd minder per maand? Het is tijd voor een revolutie.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …