ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 7 december 2009

Revolutie


Als ik een horige was geweest, met lijf en goed verbonden aan de palts van mijn heer, was ik vanochtend bij het krieken van de dag in mijn leren slofjes geschoten om mij op een sukkeldraf richting akker te reppen, alwaar ik mij had gebogen over het lot van een kweepeer. Met ongekende vlijt had ik de koude wintergrond met blote handen omgeruld. Zou mijn heer in zijn koets zijn langsgereden, dan had ik mij sidderend van eerbied en angst door de bevroren aardkloten gerold.
Waar ging het mis met de heren van de feodale samenleving? Wanneer gooiden de horigen het bijltje erbij neer?
Dat vraag ik mij dan wel eens af als ik op pumps in lange zwartje jas door de regen fiets naar kantoor. Als ik mij buig over de centrale controle verordening, belastingaangifte en fruitsalade van mijn baas, na daartoe impliciet te zijn aangestuurd door een CC. Als ik op zondag naar kantoor moet komen om de opmaak van een document te controleren. Als ik Sinterklaas moet afzeggen omdat de cliënt twee dagen tevoren een irreële deadline is beloofd. Als er niet wordt gereageerd op mijn mails en niet tegen mij wordt gepraat omdat het teveel tijd kost rechtstreeks te communiceren met een junior. Als ik niet word ingekopieerd op mails. Als ik mijn moeder moet uitleggen dat ik tot een dag van tevoren niet met zekerheid kan zeggen of we echt kunnen gaan lunchen omdat die toegezegde vrije dag morgen zo weer kan worden ingetrokken.
Dan vraag ik me dat dus wel eens af.
Hoe werd de horige keuterboer? Hoe zat dat ook alweer met die revolutie? Ik geloof iets met opleiding en sociale mobiliteit. Ik heb een academische titel en vier jaar werkervaring. Ergens is er iets misgegaan.
Advocaten zijn vergeten in de vaart der volkeren, achtergebleven in de agrarische samenleving. Hoeveel is een stukje zelfbeschikkingsrecht waard op de arbeidsmarkt van 2010? Een euro’ tje of vijfhonderd minder per maand? Het is tijd voor een revolutie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen