Doorgaan naar hoofdcontent

Sneeuw op de Zuidas


De banken en kantoren zijn bedekt met een wit dekentje. Eén nachtje sneeuw en het financiële centrum van Nederland is veranderd in het decor van Oliver Twist. De Roemenen voor station Zuid WTC spelen de hysterische extended version van Jingle Bells. Ik smijt mijn fiets in het rek en schuifel als een bejaarde richting kantoor.



Daar komt de enge partner van mijn sectie aangewaggeld in een gewatteerd jack met een frivool rood mutsje. Met zijn dikke buik en rode drankneus heeft hij iets weg van een olijke Kerstman. Alsof ie elk moment een bel uit zijn aktetas kan trekken en uitbarsten in een “Ho ho ho!”. Je zou kunnen zeggen dat ie er, ja hij heeft bijna iets, aardigs over zich. Het is een griezelig plaatje en ik loop snel weer door.



Santa-partner is zonder kleerscheuren gepasseerd. Nu het groepje mannelijke medewerkers nog. Ze staan op 5 meter afstand, schuin voor de ingang. Ze zijn ze nou sneeuwballen aan het gooien? Deze mannen van rond de dertig jaar, richting middle age, die elkaar inpeperen, zoals dat heet. Ongelofelijk.

Het is maar een beetje sneeuw, maar de Zuidas en haar bitter gemene bewoners lijken collectief auditie te doen voor Kerstfilm van het jaar.



Ben. Bijna. Binnen. Twee stappen en daar ga ik. Althans, daar glij ik. Benen in de lucht. Blackberry in de sneeuw.

Terwijl ik de inhoud van mijn tas bij elkaar zoek, passeert Santa partner me, met in zijn kielzog de medewerkers Dasher, Dancer, Prancer en Rudolph.

“Als je klaar bent met dat memo mag je weer verder in de sneeuw spelen, maar voor nu is het speelkwartie over", snauwt evil Santa. Zijn knechtjes lachen hard mee.

Ah, fijn. Alles is weer terug bij het oude. Geen laagje sneeuw kan het venijn van de Zuidas helemaal verbergen.

Merry Christmas vanuit het financiële hart!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …