ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 18 december 2009

Sneeuw op de Zuidas


De banken en kantoren zijn bedekt met een wit dekentje. Eén nachtje sneeuw en het financiële centrum van Nederland is veranderd in het decor van Oliver Twist. De Roemenen voor station Zuid WTC spelen de hysterische extended version van Jingle Bells. Ik smijt mijn fiets in het rek en schuifel als een bejaarde richting kantoor.



Daar komt de enge partner van mijn sectie aangewaggeld in een gewatteerd jack met een frivool rood mutsje. Met zijn dikke buik en rode drankneus heeft hij iets weg van een olijke Kerstman. Alsof ie elk moment een bel uit zijn aktetas kan trekken en uitbarsten in een “Ho ho ho!”. Je zou kunnen zeggen dat ie er, ja hij heeft bijna iets, aardigs over zich. Het is een griezelig plaatje en ik loop snel weer door.



Santa-partner is zonder kleerscheuren gepasseerd. Nu het groepje mannelijke medewerkers nog. Ze staan op 5 meter afstand, schuin voor de ingang. Ze zijn ze nou sneeuwballen aan het gooien? Deze mannen van rond de dertig jaar, richting middle age, die elkaar inpeperen, zoals dat heet. Ongelofelijk.

Het is maar een beetje sneeuw, maar de Zuidas en haar bitter gemene bewoners lijken collectief auditie te doen voor Kerstfilm van het jaar.



Ben. Bijna. Binnen. Twee stappen en daar ga ik. Althans, daar glij ik. Benen in de lucht. Blackberry in de sneeuw.

Terwijl ik de inhoud van mijn tas bij elkaar zoek, passeert Santa partner me, met in zijn kielzog de medewerkers Dasher, Dancer, Prancer en Rudolph.

“Als je klaar bent met dat memo mag je weer verder in de sneeuw spelen, maar voor nu is het speelkwartie over", snauwt evil Santa. Zijn knechtjes lachen hard mee.

Ah, fijn. Alles is weer terug bij het oude. Geen laagje sneeuw kan het venijn van de Zuidas helemaal verbergen.

Merry Christmas vanuit het financiële hart!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen