Doorgaan naar hoofdcontent

Waarom Oud en Nieuw altijd tegenvalt

Het eerste mailtje met als subject ‘O&N’ verschijnt ieder jaar steeds iets vroeger in mijn inbox. Op de verzendlijst staan 14 vriendinnen. De grote vraag’ Wat gaan we doen met Oud en Nieuw’ is reden tot ellenlange mailwisselingen, die tot eind december voortduren.
De reacties volgen al snel en variëren van ‘Ik wil in ieder geval niet meer naar zo’n stom huisfeest’ tot ‘Ik blijf dit jaar thuis met een goed boek’ en ‘Ik bemoei er niet mee, vechten jullie het maar uit, ik sluit wel aan.”
Het grootste gedeelte van mijn vriendinnen heeft echter wel een mening. De één wil naar een veel te duur Amsterdams feest en de ander weet nog wel een leuk huisfeest.
Alle mails eindigen met een ‘sense of urgency’ . Ieder voorgesteld feest is in November volgens de mails al bijna uitverkocht en ook voor de huisfeesten moet je tegenwoordig één van de schaarse kaartjes kopen.
Naast de mailwisseling wordt er onderling gebeld en samengespannen, wat de hysterie tot grote hoogte opvoert.
Bijna iedereen heeft wel een dubbele agenda. Vriendin K wil haar jaar goed afsluiten door naar Amadeus te gaan waar haar nog-net-niet-vaste verkering rondloopt om de deal rond te maken.
Vriendin B. wil naar een feest in Club NL waar haar vriend rondloopt met zijn vrienden en (naar verluidt) veel te veel mooie vrouwen.
Maar vanwege het rampfeest vorig jaar is vriendin B. haar stemrecht ontzegd. Op aandringen van vriendin B. hadden wij vorig jaar in November al 15 kaarten gehaald voor een ‘vreselijk, leuk en gezellig huisfeest’. Het was rampzalig. Slechte muziek, vervelende mensen en te weinig alcohol.
Maar in mijn O&N geschiedenis heb ik meerdere rampzalige jaren gekend. Te drukke kroegen, te dure feesten, te veel alcohol, te weinig alcohol, slapende vriend in de garderobe, vlamgevatte haren, wildplassende vriendinnen bij gebrek aan toiletten. En dit alles in glamourouze outfits waar weken voorbereiding aan vooraf is gegaan.

Een optelsom van factoren zorgt ervoor dat de kans dat O&N tot een teleurstelling leidt vele malen groter is dan de kans op succes. Allereerst is er de anticipatie dat dit feest het jaar nog goed kan maken, nog één avond om 2009 het topjaar te laten worden, wat het had moeten zijn.
Dan is er de angst. De angst om het feest te missen waar iedereen het nog jaren over heeft. Verder is er de spanningsboog die ergens medio november wordt ingezet, gepaard gaande met keuzestress en lichte hysterie. Deze spanningsboog bereikt haar hoogtepunt de dagen tussen kerst en oud & nieuw wanneer moet worden bedacht welke outfits en schoenen gedragen gaan worden. En deze boog eindigt in haar dieptepunt op 31 december rond half drie ’s nachts als blijkt dat het een feest als alle andere feesten is, alleen een stuk duurder. Dat dit niet het feest is dat het jaar goed gaat maken. Dat alle andere mensen het veel leuker te lijken hebben dan jij.
Tel hierbij tenslotte de vele glazen champagne en slechte kroegwijn bij en de kater is compleet.
Toch is de kans op een succesavond er ieder jaar weer. Dus ook dit jaar proberen we het, misschien wordt dit een nacht om nooit te vergeten. Krasnapolsky, here we come.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …