Doorgaan naar hoofdcontent

Zelfreflectie


De sneeuw vertraagt je tred. Op Uggs in plaats van pumps schuifel je gehuld in dekbed door de straten. De takken gebogen onder hun dikke vacht, rijp dampt onder je capuchon vandaan. Het heeft iets surrealistisch. Afgezonderd in een donzen cocon met grote capuchon is een ieder met zichzelf onderweg. Noodgedwongen sta je eens wat vaker stil. En je weet “It’ s that time of year again”. Oud & Nieuw. Stilstaan, terugkijken, verder gaan.

Het surrealistische landschap past bij de tijd van het jaar. De tijd van lijstjes en jaaroverzichten, de tijd van zelfreflectie en goede voornemens.

Stilstaan is zo niet ZuidAs. ZuidAs is met name vooruit, liefst volle vaart vooruit met drieletterige emails, een hoge urennorm of omzettarget en zondagen op kantoor. Tegen elkaar opboksen en naar buiten laten blijken hoe druk en belangrijk je bent.

Naar binnen kijken past eigenlijk niet bij de ZuidAs. Het gros van de ZuidAs werkt om van buiten de bevestiging krijgen die van binnen ontbreekt.

Werkbijen op de ZuidAs werken niet alleen hard omdat dat moet. Vaak ook omdat ze niet zo goed weten hoe dat anders moet. Get, je zou een keer onverwacht een dag vrij krijgen of het een tijd minder druk. Dan kom je misschien een keer tot jezelf en dat willen we toch liever vermijden.

Volgens de ongeschreven ZuidAs codes zijn zelfrelativering en zelfspot taboe. Zeg nou zelf, is niet een van de eerste dingen die je leert dat je nooit een mail met excuses mag beginnen? Advocaten hebben hun vak gemaakt van het doorschuiven van verantwoordelijkheden. Bijkomend manco is het vermogen de hand in eigen boezem te steken.

Daarom hulde aan de Partner van (letterlijk) een ZuidAs reus die onlangs wel besloot lang en diep naar binnen te kijken. En daarvoor uit te komen. Zichzelf heeft gevonden, ofwel opnieuw uitgevonden en het nieuwe jaar ingaat als zijn vrouwelijke equivalent. Is even wennen voor een cliƫnt, maar wel verdomd oprecht. Van binnen naar buiten. Het goede voornemen voor 2010.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …