Bezuinigen, hoe moet dat dan wel?

De ergste dip lijken we te hebben gehad. De economie krimpt nu minder snel dan eind vorige jaar en ook de werkloosheid stijgt 75% minder hard dan verwacht. De voorpagina’s worden niet langer uitsluitend gedomineerd door ineenschrompelende beurskoersen. De varkensgriep in Mexico of een judoka met bloemkooloren zijn ook best interessant.

Maar goed, overbelaste overheidsbalansen bieden uitzicht op jaren van torenhoge belastingen en een trage economische groei. We zijn er nog niet. Hand op de knip! Bezuinigen blijft hot.

Als het gaat om bezuinigingen gaan sommige kantoren wel ver.. Ik begreep van een confrère dat ze bij zijn kantoor geen centen meer over hebben om het hardloopteam van subsidie te voorzien. Op eigen kosten meerennen met de Dam tot Damloop zou goedkoper zijn dan meedoen via kantoor. De eigen bijdrage om met kantoor mee te rennen was namelijk hoger dan het inschrijven op individuele basis. Ik heb het even opgezocht, maar het inschrijfgeld voor de dam tot dam loop is EUR 26. Lieve maatschap, waar zijn wij nou helemaal mee bezig?

Bij accountancykantoor Ernst & Young werd het aantal toegestane drankjes tijdens het kerstdiner terug gebracht tot twee. Op een werkfeestje! Dan moet je echt vrolijker dan Frans Bauer zijn wil je daar nog een leuke avond van maken.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Bij het kantoor van vriendin A zijn de pepermuntjes weggehaald bij de receptie omdat die schijnbaar goed waren voor een slordige EUR 20.000 aan kosten per maand. Gelukkig worden ook borrels en diners waarbij alleen kantoorgenoten aanwezig zijn, niet meer gesubsidieerd door het kantoor van A. Dubbele winst! Werknemers met een droge mond die extra uit hun straatje meuren.

Hoe moet dat dan wel, bezuinigen?

Kantoren die er prat op gaan de meest creatieve juridische hoogvliegers van het land in huis te hebben grijpen en masse terug op de meest voor de hand liggende maatregel: ontslag. Of de salarissen van werknemers worden bevroren (als partner heb je gelukkig alleen een winstdeel en geen salaris). Ga je nog maar een paar tientjes omhoog als je medewerker wordt. Als inderdaad. Kan dat niet anders? Ja, dat kan.

Bij het Amerikaanse kantoor Skadden, Arps, Slate, Meagher & Flom kregen alle 1300 associates het aanbod om een jaar met verlof te gaan met behoud van een derde deel van het salaris. Van de 1300 jonge advocaten hebben 125 het aanbod geaccepteerd. Ook bij Nortern Rose kon je kiezen tussen onbetaald verlof of minder dagen werken in ruil voor salariskorting. Bij Allen & Overy in Londen kon je je vrijwillig aanmelden voor een flinke oprotpremie. Binnen een dag waren er meer aanmeldingen dan het aantal te ruimen plekken. Geld voor tijd! Heerlijk. Wanneer ben je als M&A’er nou nog in staat 3 maanden op wereldreis te gaan? Of gewoon dagelijks thuis het vlees te snijden? En de huismerken in de supermarkten zijn ook nog goedkoper geworden. Hoezee. Bezuinigen. Zit t m dan toch in de bonus. Lees meer!

When the shit hits the fan..

Wat ben ik blij dat Hoogervorst niks meer te zeggen heeft over de dingen die er echt toe doen. Financiering van ‘kosten koper’ afschaffen. Hoe komt die man erbij!
Hoe moeten we dan in godesnaam onze prinsengrachtpaleisjes nog financieren? De ‘kosten koper’ alleen al zijn ongeveer een jaarsalaris (dat is exclusief bonus, voor de mensen die dit nog steeds krijgen). En met ons uitgavenpatroon is dat in nog geen 15 jaar bijeengespaard. Tot die tijd in een huurhuis vertoeven? De maandlasten die je daarvoor moet opbrengen zijn nog hoger dan je rentelasten plus aflossing. Bovendien was investeren in bricks toch altijd zo verstandig?
Als de ‘kosten koper’ niet gefinancierd kunnen worden, dan zijn er nog minder mensen die een huis gaan kopen (en het aantal was al dramatisch gedaald), dat komt de prijs van je paleisje absoluut niet ten goede.
Nu eenmaal alles toch al een zooi is, kunnen we er net zo goed nog meer ellende tegenaan gooien dacht Hoogervorst. Gelukkig heeft ons aller Wouter daar een stokje voor gestoken. Want sparen voor een huis is echt totaal middeleeuws! Toch?

Lees meer!

Liefde in tijden van crisis

Economische crisis of niet, er is een ding waar zelfs de meest cynische ZAer onder ons niet op gaat bezuinigen: de Liefde, l'Amour, Liebe! Elke ZoZagirl hoopt op een luisterend oor en een warm, liefst afgetraind, lichaam om bij in bed te kruipen na een afmatsessie op kantoor. Met de crisis als bezem door uitgavenpatroon en carriereperspectief, vragen deze ZoZa-girls zich af: Noopt de crisis ons tot veilig investeren in de Liefde?
Met andere woorden: welke kerel is in deze tijden een safe bet?. Er lopen in ZoZaland globaal gezien drie type mannen rond waarop gewed kan worden:

1. Betrouwbaar
Deze lieverd duikel je op in de kantoorsferen, is een vriend van een vriendin, broer of clubgenoot. Hij is net als jij advocaat-stagiaire of doet een traineeship bij (ooit) De Bank. Hij blijft begripvol wanneer je de vierde date op rij een kwartier van te voren afsmst omdat je die avond toch moet doorwerken. Jullie gezamenlijke missie is een gerenoveerd 120 m2-tje in de Museumpleinbuurt. Je deelt dezelfde vrienden, dus sociale verplichtingen kunnen efficient worden afgewerkt. Hierdoor houden jullie tijd over om samen rondjes Amstel te rennen ter voorbereiding van de Dam tot Dam/NYM die jullie natuurlijk ook samen gaan finishen. Gezellie! En veilig.

2. The Money Ship
Toet toet, daar komt het schip met geld. Deze man is investment banker, hedgefund manager, was partner in M&A, makelaar in de gouden tijden (2005-2008), of heeft een vette familiebuffer.
Geld maakt niet gelukkig. Nee, niet alleen. Maar zit er aan die zak geld ook een leuke kerel vastgeplakt, dan hoor je ons niet klagen. Het nadeel van deze investering is dat ie wat onzeker is geworden. Grote kans dat die eens rijke en machtige Alphaman met de crisis een deukje in zijn ego heeft opgelopen. Die bonus of dat winstdeel kan ie wel vergeten dit jaar. En met het opdrogen van de geldstroom is zijn tomeloze zelfvertrouwen (en libido) ook verdwenen. Rest jou de taak om zijn gewonde ziel avond na avond te troosten, thuis, op de bank. Want aan fijne dinertjes in George of andere verwennerij doet ie allang niet meer. Hier heb jij dus niet voor getekend.

3. Euro Playboy
Foei! Fout! OK, deze kerel heeft een genetische code die zelfs de meest ingeslapen eierstokken op de ZA wakker kan pompen. Dit is de man die op het eerste gezicht de juiste papieren heeft. Hij sluipt rond op de Zuidas als advocaat, banker of aanverwant. Maar wees gewaarschuwd! Hij doet alsof. In tegenstelling tot type 1 hierboven is deze soort totaal niet bezig met billables, de beurs of belang van de client. Zijn primaire focus ligt bij: (a) zijn proteine intake (shakes, gegrilde kip), (b) zijn spierdefinitie (lage gewichten, repetitie) en (c) zijn manen (tot in de nek, geen inhammen). Hij staat op alle goeie feestjes te shinen, Carnivale, OHAF, Valtifest. En jij bent als een bakvis zo blij dat je tijdelijk aan zijn arm mag meestralen. Je moeder had gelijk. Een mooie man heb je nooit alleen. Geniet ervan, maar met deze man ga jij geen huizen bouwen.

Ach ZoZagirl, jij kan je keuze heus zelf wel maken. Daar heb je ons niet voor nodig. Het duurt misschien even. Een jaar of twee misschien, met slechte dates, of juist goeie, waarna je je afvraagt waarom hij nou toch niets van zich laat horen. Het fijne van een laagconjunctuur is dat er maar een beweging mogelijk is: the only way is up!

Lees meer!

Wat is iedereen toch boos!

Ik was dit weekend op een verjaardag in het oosten van het land. En god wat was iedereen boos! Boos op het ministerie van Financiën, boos op hun werkgever, maar vooral heeeel erg boos op bankiers. En iedereen die bij een bank werkt of iets in de financiële sector doet is een bankier. Zo ook ik.
Ook al breng je de koffie rond, zit je achter de balie of ben je een doodgewone floormanager. Jij werkt bij een bank en jullie hebben het gedaan! Maar wat hebben 'wij' dan eigenlijk gedaan? Volgens de boze mensen zijn de bankiers heel erg rijk geworden van het geld van anderen. - Mijn bankrekening kent alleen maar rode cijfers... en dan laat ik de hypotheekschuld nog buiten beschouwing -.
Bankiers verkopen producten waar alleen zij beter van worden en die niemand verder begrijpt. Ja, mee eens. Maar wie koopt er dan ook zulke producten?
Bankiers zijn graaizuchtige en hebberige werknemers die in champagne baden en in lamborgini's rijden. Ook mee eens, maar dat is een gedateerd beeld. Deze mensen zitten allang thuis op de bank of ergens in de Bahama's en werken echt niet meer hier op de Zuidas of in the City. Die zijn al binnen en lachen de 'nieuwe generatie bankiers' hard uit, omdat die door het stof moeten voor iets waar ze noch kennis van hebben noch van geprofiteerd hebben.
Kortom, zo erg zijn de bankiers van tegenwoordig nu ook weer niet... Maar leg dat maar uit aan je oudtante die bij elke slok jenever onduidelijker begint te praten en van boosheid rood aanloopt.
De bonus bonanza bij ING heeft uiteraard ook niet echt geholpen. Een kleine rekensom leert ons dat 40.000 mensen daar gemiddeld 7500 uitgekeerd krijgen. Toegegeven, dat is voor veel mensen veel geld. Maar de helft ervan vloeit weer terug in de staatskas en de andere helft in de economie van de Zuidas (ik noem een Blauwe Engel en een Oliver's). Waardoor het Zuidas project misschien weer wat meer private investeerders weet aan te trekken en dat scheelt de belastingbetalers ook weer... Dus dat is eigenlijk alleen maar goed!
Naarmate de middag vorderde en de rode wangen roder werden van de alcohol en de boosheid was er geen woord meer tegenin te brengen. Oh! Wat zijn ze boos.
Gaan zo de komende tijd mijn feesten en partijen buiten de Zuidas eruit zien? Boos word ik ervan. En terwijl ik in de trein zit op weg naar mijn veilige Amsterdam word ik bozer en bozer. Uit frustatie heb ik Michel Tilmant als straf zijn excuses aan zijn moeder laten aanbieden op shootabanker.com. Weet hij ook hoe het voelt het uitschot van een familiefeestje te zijn.

Ik verwacht deze vrijdag zijn excuses, hopelijk voel ik me dan iets beter.

Lees meer!

Zingeving op de Zuidas

Collega G vertrouwde me laatst toe dat hij niet begreep waar hij mee bezig was. Het ging niet om een geestelijk mindervalide stagiair, G is een medewerker met vijf jaar ervaring.

“Een timmerman maakt een tafel, een bakker een brood, maar ik snap niet wat ik doe. ..Ik begrijp deze wereld niet….Ik snap gewoon niet waar het geld vandaan komt!!”

Toegegeven, je bent advocaat, geen macro-econoom. En niemand beweert dat de werking van de CDO markten ABCD is. Een vriendin die bankier is vertelde mij dat "een te hoge omloopsnelheid van het geld de oorzaak is". Ik begreep daar niets van, maar knikte instemmend.

Terug bij collega G heb ik het als volgt uitgelegd: bankiers schuiven met biljetten, advocaten met papier. Als de bankiers te hard wapperen en geld uitgeven voordat ze weten waar het vandaan komt, slaat de overnametrein op hol. Als laatste wagon denderden wij advocaten dan vrolijk mee. Wij hebben gewoon als een malle getypt. Veel typen is veel verdienen. Dat vond ik vrij duidelijk.

Ik bleek het weer niet te hebben begrepen. Collega G zocht niet de oorzaak van de kredietcrisis, collega G zocht de zin van het advocatenbestaan. Oh God, het Mieke-Telkamp –gesprek. Waar dit normaliter beperkt blijft tot de relationele sfeer, wilde mijn collega nu ook een stukje professionele zingeving bespreken.

G was zijn intrinsieke motivatie kwijt. Hij kon niet meer achter het werk staan wat hij deed, omdat het doel van zijn handelingen hem niet meer duidelijk was. Doel, doel? Dat je geen tafels in elkaar ging zetten, wist je ook al aan het begin van de rit. Wat heeft ons dan gaande gehouden al die jaren? Het geloof in… ja waarin precies?

Op kantoor maak ik altijd een onderscheid tussen ‘believers’ en ‘non-believers’. Als believer geloof je in “the Firm”, heb je nog het (wankele) vertrouwen dat kantoor je gelukkig gaat maken. Vrijwel iedere sollicitant is een believer. Om je motivatie terug te vinden moet je terug naar dat moment waarop je nog wel geloofde. Waar geloofde je toen nog in? Waarom dacht je toen dat het werk je gelukkig ging maken? De kantoorcultus? Of hield je na je scriptie gewoon heel veel van typen?

Religie is de opium van het (werk)volk. We zijn aan boord gestapt van een sneltrein en te lang blijven zitten, bestemming onbekend. We dachten niet zo goed na over wat we gingen typen maar waren vooral blij dat we zo hard konden typen. Het was gewoon veel typen en veel verdienen.

Maar net zoals opeisbare vorderingen nodig zijn voor het verhandelen van geld, is oprechte interesse nodig voor gemotiveerd werkvolk. Tekorten op de balans worden nu aangevuld door staatssteun. Hoe vullen wij werknemers het tekort aan op de mentale balans? De Thomaskerk beleeft tegenwoordig hoogtijdagen onder het mom van “zingeving op de zuidas”. Misschien een idee?

Lees meer!

Het is lente! Of toch niet?

Al twee weken lang worden in de pauze de dassen voor een half uurtje afgedaan, de jasjes uitgedaan en de mouwen opgestroopt. Het is lente en de Zuidas komt naar buiten. De AH to Go kent lange rijen, omdat iedereen zijn broodje buiten op de bloembakken op wil peuzelen. De terrasjes voor Dicky’s en de Blauwe Engel zijn bomvol en er zijn dit jaar zelfs lounge banken bijgekomen in de hippe kleuren roze en groen.

Heerlijk. Het is echt even genieten deze paar weken. Na een half uurtje in de zon is iedereen weer opgeladen om de tweede helft van de dag er tegen aan te gaan.

De vergelijkingen met het weer in de aandelenhandel en de economie zijn niet van de lucht. ‘Het is lente, maar de beurs is niet fleurig’ ‘De lente is in aantocht’ ‘ Een nieuwe lente een nieuwe index’. De afgelopen weken zijn de markten, na een dipje onder de 200, alleen maar gestegen. Voorzichtig juichende geluiden waren er te horen op de terrasjes in de zon. Niet alleen de AEX kende deze rally, ook de Dow Jones en andere indices waren positief. Hoeft de crisis toch niet zo lang te duren, las je op de hoopvolle smoelen.

Niets is minder waar blijkt deze week al weer. Maandag zakte de AEX met meer dan 4%. Het zonnetje schijnt dus nog zeker niet overal. Wat wel weer blijkt uit deze rally is dat mensen wanhopig op zoek zijn naar lichtpuntjes, verbeteringen en positief nieuws. Is dit slecht? Nee ik denk het niet, de mens is kennelijk positief van aard.

Ik volg de laatste tijd voornamelijk de pessimisten op deze aardbol.
Maandag kwam ook het nieuws via ‘Turner Radio Network.Blogspot’ uit dat uit de stresstesten in de VS is gekomen dat 16 van de 19 participerende banken technisch insolvent zijn. Insolvent! Hij eindigt zijn post met ‘Put bluntly, the entire US Banking System is in complete and total collapse’. De US overheid ontkent de feiten die op de blog zijn gepost. Als pessimist ga ik ervan uit dat er in ieder geval iets van waarheid in zit. En ook al is slechts een klein deel ervan waar, het betekent in ieder geval het einde van de lente.
Lees meer!

De VSO - van recipiëren naar confereren

Het is conferentietijd op Ernst Sillem Hoeve. En getver, wifi ligt er hier alweer af. Moet dat nou nog anno 2009, afgezonderd in een strafkamp op de Veluwe gaan zitten om kennis tot ons te nemen? Mij doet een plek “verscholen in de Koninklijke bossen” die “de grandeur uit het verleden combineert met de moderne faciliteiten van nu” vooral denken aan een gesloten inrichting voor geestelijk minderbedeelden of serieus gestoorde criminelen (het een sluit het ander vaak niet uit). Kwettert en twittert de generatie X en Y er niet kwistig op los via internet? Wij zijn toch de eerste generatie studenten die is grootgebracht met Blackbord op de uni: opdrachten ‘downloaden’ en ‘assignments posten’? Zou het in het kader van de bezuinigingsmaatregelen niet ook wat zijn om dit door te voeren in het opleidingspakket van de jonge advocaat?

No need to leave de ZuidAs. Of toch wel?

Vroeger was het grote voordeel van een cursus in het kader van de Voortgezette Stagiaire Opleiding (de VSO) dat je als advocaat stagiair twee dagen buiten schot bleef voor gillend vervelende en onverwachte klusjes. Doorgaans werden die door een drie jaar jongere bankier uit Londen rond een uur of 17h op je bord gedumpt, "replies greatly appreciated before 9 AM tomorrow CET." Stagiair zijn op een M&A sectie is in feite toch een potje trefbal en jij bent de buutvrij voor iedereen boven je. Maar goed. Het gros van mijn collega’s maakt tegenwoordig hele normale uren. Geen reden meer om je daarom schuil te houden in een gesloten inrichting op de Veluwe.

Andere voordelen? Je hotelkamer. Terwijl ik de gangen doortrollyde achter een mede cursist aan met Orlando Bloom-achtige trekjes, bedacht ik me dat dit een uitgelezen kans zou kunnen zijn die te delen met een medecursist. Toch nog wat leven in de brouwerij. En recessieproof bovendien. Tot ik iets anders ontdekte in zijn broek: een bandplooi. Een dubbele wel te verstaan. Toegegeven, op sneakers naar cursus is ook op het gefrustreerde af in de contramine, maar een bandplooi…. Het alternatief was stoffige ambtenaren en een AOW club op vakantie. Toch maar niet.

De echte kadetjes waren daarentegen wel weer heerlijk. De hoeve had Randstedelijke normen aan de dag gelegd als het ging om de lunch. Het versgeklopte melkschuim tierde welig over het onbeperkt aantal koffie’s (met versnaperingen) dat je de hele dag door mocht verorberen. Zo krijg je ze bij Dickies niet.

En zo zit je dan als een lege spons, suikerdippend na de vele koffiebreaks, met een lui oog het verhaal van deze of gene te absorberen. Ene oor in, andere oor uit. Rustig achterover geleund met je blik op oneindig en je gedachten overal. En dat is toch wel het mooiste van een VSO. Heerlijk in de bossen.
Lees meer!

Dertigersdillema

Ik ben jarig. En hoe je het ook wendt of keert de 30 komt steeds dichterbij. Waar een paar jaar geleden de 30 nog een klein stipje aan de horizon was en het af te leggen pad nog lang en kleurrijk leek, zijn het nu twee grote zwarte cijfers die klaar staan mij te vermorzelen, waarna ik gehavend mijn pad verder kan vervolgen. Okay, misschien enigszins dramatisch geschetst, maar zo voel ik me toch echt. Toen ik net begon met werken was de overal opdoemende rotvraag. ‘Waar zie jij jezelf over 3, 5 of 10 jaar?’ Totaal geen idee. Maar daar kon je niet mee aankomen bij een recruiter.
Dus bleef je vaak in algemeenheden hangen. ‘ Ik zie mijzelf in een aantal jaar leidinggeven aan een groep professionals’ of ‘ Over 5 jaar denk ik in het MT te zitten’. Die vijf jaar zijn inmiddels bijna om. Had ik er nu al moeten zijn? En zo ja? Waar dan precies? Heb ik bereikt wat ik wilde bereiken? Of had ik toch al verder moeten zijn met mijn carrière. Daar komen dan ook nog eens heel andere vragen bij. Wanneer is het tijd voor kinderen? Past dat wel in het carrièrepad. Wil ik überhaupt wel kinderen? Had ik daar niet al lang uit moeten zijn?
Als klap op de vuurpijl zag ik gister een commercial van Tena Lady, waar ze zich richten op dertigers. ‘Ik ben dan wel in de dertig, maar zou ik daarom serieus moeten zijn?’. Incontinent op je dertigste. Man, wat voel ik me oud. Kan iemand die reclame van de buis halen. Alsjeblieft!
Kortom Dertigers Dilemma. Vermoeiend.
Dus na een nacht niet geslapen te hebben belde ik hysterisch mijn moeder om haar te vertellen, dat ik voor het eerst niet blij was met mijn verjaardag. Mijn moeder – wars van alle soorten dilemma’s - liet mij het nummer ‘meisjes van 30’ horen. Geweldig nummer! ‘Meisjes van dertig, maak d'r wat van want 't leuke van dertig, dat alles nog kan’.
Later op de dag werd ik door een vriendin die inmiddels de 30 al gepasseerd is geïntroduceerde in de wereld die threenagers heet. Nederland blijkt de grootste groep van deze threenagers te hebben Een groep van dertigers die niet oud willen worden. Enigszins treurig als je er wat langer bij stil staat, maar ook heel fijn om te weten dat je je altijd nog ergens bij aan kan sluiten.
En het werd nog leuker. Terwijl ik al surfend achter mijn computer zat te bedenken wat ik eigenlijk bereikt had willen hebben op mijn dertigste. Kwam ik op de site van Intermediair terecht. ‘Starter krijgt het moeilijk op de arbeidsmarkt.’ Zij raden de starters aan toch vooral veel te netwerken en niet dat ene jaartje naar het buitenland te gaan. Leuren met jezelf langs beurzen en congressen, dat is wat de starter tegenwoordig moet doen. Heerlijk dat dat een gepasseerd station is. Wordt het toch nog een geslaagde verjaardag.
Lees meer!

Het nut van netwerken (In de bonus deel 2)

Ik was laatst met vriendin A mee naar een feestje. Een netwerkfeestje van het kantoor van A voor Young Urban Professionals welteverstaan. Economic downturn of niet, ook als hyvende M&Aer bleek ik nog steeds onder die definitie te vallen. Naast mijn stralende aanwezigheid had A vriendin F meegetroond. F en ik behoren tot A’s sociale erfenis, hoofdstuk studententijd. F en ik waren in het kielzog van A opgenomen als ‘potentiële cliënten’. Ha! Net als je denkt dat de tijd van Masterclasses en Snoepreisjes voorbij is volgt hier niveau 2 van Het Grote Recruitment spel. Oudhollandsch netwerken. Van student naar potentiële cliënt. Slap lullen level 2.
Ik heb niemand goed gesproken maar ik was dan ook weer als vanouds Laura-Alberts-Lam. Het voelde als walking down memory lane. Het hele concept van een afgekocht feestje is natuurlijk een blast from the past an sich. Het resulteerde dan ook in veel dubbele tongen in een mond of in twee. Persoonlijk was ik mijn telefoon al kwijt – wat heet, zijn bestaan vergeten in de peilloze diepte van mijn tas - laat staan dat het bij me opkwam mijn visitekaartjes op te diepen.

Mijn ‘potentiele cliënten’ leken daar net zo over te denken. In feite is het gewoon het old boys netwerk even doorsmeren. Zo’n netwerk heb je, dat heeft jaren van investeren in de vorm van verplicht sociaal barhangen en uiterlijk verwoestend slaaptekort gekost. Wallen onder je ogen en vet op je reet. De rest van je yuppenbestaan ben je nog bezig die investering af te betalen. Maar goed, voor diegenen die in de studententijd de boot hebben gemist volgde hier een herkansing. Volgens kantoor absoluut nuttig in tijden van massaontslag en het bevriezen van de salarissen van stagiairs.

Modellen in nietsverhullende pakjes waren ingehuurd om het geheel allure te geven. De bar was afgekocht, cocktails included, en er was zelfs een act om het publiek te vermaken. Die act was een mevrouw die 6 jurkjes over elkaar heen had getrokken en ze op onnavolgbaar snelle wijze achter een doek wist uit te trekken. Daarin herken jij misschien je ochtendritueel maar zij noemde dat goochelen. Enfin, ondanks het lamentabele niveau van deze klucht hield eenieder het eten op zijn bord, ook al steeg het promillage in de zaal als de beurs in 2003. Dat was wellicht met name het gevolg van aangeleerd sociaal geforceerd gedrag -80% van de zaal was immers corpsbal of tenminste authentiek kakker- of iedereen was gewoon de draad kwijt bij jurkje 2. In een tijd waarin zelfs bij de vriendelijker Nederlandse kantoren grote schoonmaak wordt gehouden, was er bij het kantoor van A nog wel budget voor een dergelijk prachtig evenement.

En de bonus dan? Op de Zuidas worden salarissen bevroren, de bonus moet terug en je naasten worden ontslagen. Maar dit mag dus wel. Commentaar van werkgevers op dergelijke vragen is 'pacta sunt servanda'. Oftewel, 'het was al afgesproken'. Ja mijn contract ook al in 2004. Maar goed, hoe moet het dan wel, bezuinigen?

Tijdens de G20 kletsen de wereldleiders wat af en komen met een flink aantal open deuren: "er komen Internationale boekhoudregels, er wordt verder gewerkt aan het toezicht op wereldwijd opererende banken en strengere regels voor andere financiële instellingen, zoals hedgefondsen."

Volgens Balkenende is het in de polder tijd voor het nieuwe neocalvinisme:

“We zien dag in, dag uit kortetermijnhebzucht. We zijn verplicht aan de mensen die daarvoor nu de prijs betalen en aan onze kinderen om het anders te doen.”

Dat geeft de brave burger weer moed. Terug naar de 50’s.

Maar niet op de zuidas. Want ondanks het feit dat vooral de kleine man, nu met zijn bureaulainhoud op straat staat of de broekriem tenminste moet aantrekken, blijft er wel budget voor een dergelijk prachtig evenement. Ook de Internationale Masterclass bij het kantoor van A gaat gewoon door wist ze me te vertellen. Weliswaar van Azie terug naar Europa, maar nieuwe mensen heb je nodig. Balkenende zou er boos van worden.

Gelukkig hebben we allemaal heel nuttig genetwerkt. Ik had zeker 5 smsjes in mijn telefoon van vage oude bekenden die nacht. Of dat nou niet was gebeurd als ik op een willekeurige vrijdagavond de walk of shame had afgelegd in de Lange Leidse is een andere vraag. Net zoals de vraag of die smsjes het resultaat waren van dat ene netwerkevenement of het jarenlang gezamenlijk feestjes aflopen. Enfin. Heel gezellig. En vast ook nuttig, dat netwerken. Lees meer!

Shopalicious

Samen met vriendin F voor het eerst naar een sample sale gegaan. We leven in een recessie, "minder besteden meer besparen" en "less is more" zijn dus veel gehoorde tantras. Verplicht consuminderen is geen lolletje en een sample sale biedt uitkomst. Voor hetzelfde bedrag meer kopen. Geniaal! Totaal onbevangen en gezellig kletsend wandelden wij niets vermoedend een groot pakhuis in de buurt van station Lelylaan binnen. Eenmaal binnen troffen we een slagveld aan.
Verhitte gezichten en zwetende koppen die naar de mooie jurken met fijne stoffen graaiden. Door het gemis aan pashokjes, waren in de hoeken achter de rekken vrouwen in witte hema-onderbroeken en sportbeha’s te vinden, die hysterisch de kleding aan het passen waren. Dikke bleke lichamen die zich in veel te kleine jurkjes wurmden en na een lauw enthousiaste reactie van vriendinnen weer op de grond gooiden. De jurkjes uitgerekt en vormeloos achterlatend.
Wat later op de avond, was alle gene verdwenen. De vrouwen kwamen in hun onderbroek als schuchtere (dikke) eekhoorns achter de rekken vandaan en begonnen nu in witte onderbroek (soms nog een 15 dernier panty eroverheen) riemen, t-shirts en zelfs laarzen te passen. Genant, maar ook wij konden ons niet bedwingen. Afgepeigerd en met lamme armen van het sjouwen stonden we te wachten in de rij om te betalen. ‘Geen creditcard’ stond er groot boven de kassa. Ik zag de paniek in de ogen van een aantal van mijn medeconsumenten. "Shit geen creditcard, voor hoeveel heb ik eigenlijk in mijn plastic zak zitten, hoeveel heb ik in godesnaam op mijn rekening staan, is de gasrekening al betaald, en de vorige creditcard rekening?"
Less is more? Door de wc gespoeld als het aankomt op de keuze tussen dat ene leuke rode jurkje met pofmouwtjes of toch de zwarte kokerrok (goed voor werk).
Stiekem hebben we allemaal een Shopaholic's Becky Bloomwood in ons. Momenteel staat er 27 miljard in nederland aan consumptief krediet uit. Zeven-en-Twintig miljard... Dat is zo ontzettend veel geld.
De volgende crisis wordt de creditcard crunch. Dit is Shopaholic in real life. Alleen is het echte leven nog slechter dan de film. Lees meer!

Nog steeds boos

Donderdag had ik een cursus ‘Accounting’ ergens op de hei. Een mooie locatie tussen de geiten en de schapen (doet me trouwens aan een grapje denken, maar dat later). Het was een cursus voor mensen werkzaam in de financiële wereld. Aangezien je nooit weet wie je daar tegen komt is de first impression erg belangrijk. Het werden dus hakken van Shoebaloo en een jurk van Raak. Ik was een van de laatsten die de cursuszaal in kwam lopen en terwijl ik mij voorstelde aan de cursusleider zag ik al dat ik niet al te veel spannende dingen kon verwachten deze dag.
Een half uur nadat de cursus was begonnen, kwam er toch nog een verrassing binnen wandelen. Een Italiaan met donkere krullen, mooi maatpak en arrogante glimlach.
Heerlijk hoe de Italianen zich weten te dragen. Hij kwam naast me zitten en nam gelijk de ruimte in beslag. Het was hem vergeven.
In spaghetti engels vertelde hij over zijn verschrikkelijk belangrijke baan als Finance man bij een zakenbank. Het was zijn job om het management te informeren over het wel en wee van de bedrijfsvoering. Het was vaak weekenden doorwerken en ’s avonds was hij niet eerder thuis dan 22:30h. Vond zijn vrouw/vriendin dat niet vervelend, vroeg ik nog. Maar hij lachte wat geheimzinnig en gaf er verder geen antwoord op. De spanning was voelbaar. De cursus ving aan en de cursusleider legde gepassioneerd de valkuilen in een balans uit. Terwijl ik ijverig de red flags noteerde in mijn notitieboekje, was de Italiaan bezig met zijn uiterst belangrijke baan. Zijn blackberry leek zijn beste vriend. Tijdens de lunch kwam hij naast mij zitten en ging hij ongevraagd verder over zijn topbaan. Tegenover mij zat een Kredietenman (Nederlander) en een Bankier (Engelsman) aan tafel. God, wat hadden ze allemaal een zware baan. Vandaar ook het constante ge-blackberry tijdens de cursus, de valkuilen waren ze misgelopen. Naast de drukke banendiscussie, gingen de gesprekken over (hoe kan het ook anders) de misgelopen bonussen. Woedend waren ze daarover. De Italiaan had toch zeker wel weekenden doorgewerkt en hij had de correcte informatie aan het management verstrekt, het was toch zeker niet zijn probleem dat andere (minder competente) mensen het verkloot (fucked up) hadden. De Kredietenman en Bankier waren het roerend met hem eens. Hoewel ik normaliter toch wel enige sympathie kan opbrengen voor de misgelopen bonussen, schoot dit toch totaal in het verkeerde keelgat.
Ik begon een tirade over de hebberigheid van bankiers, dat we het nu nog steeds niet geleerd hadden, wat moest de samenleving wel niet van ons denken, en andere oneliners uit de ingezonden woedende brieven die dagelijks in de krant te lezen zijn.
Ik werd aangekeken alsof ik een doorgedraaide feminist was die de ‘boys’ hun dikverdiende bonus misgunde. Dat maakte mijn nog kwader en roodaanlopend ging ik de discussie verder aan. Ze gingen alledrie ‘nog wat salade’ pakken en liepen weg. Terug in de cursuszaal was de stoel naast mij leeg. De Italiaan had zich verplaatst naar de stoel naast de blonde Portugese juriste. Lees meer!