Vakantiegeld

Het is half tien en ik heb net op internet mijn bankrekening bekeken. Het vakantiegeld is binnen. Eindelijk weer een keer in de zwarte cijfers. Heerlijk, wat een geld. Wat een mogelijkheden. Wat een vrijheid. Ik kijk naar buiten, waar de WTC letters twinkelen in de zon. Wat is een World Trade Centre eigenlijk? Je hebt ze overal ter wereld en de naam doet kosmopolitisch aan, maar eigenlijk is het een doodgewoon saai kantorencomplex. Straks even googlen.
Het is half één. Schafttijd voor de zuidassers. De meeste van hen zullen nu ook het vakantiegeld op hun rekening hebben staan. Hebben meer mensen net verlekkerd naar hun account zitten kijken?
Ik zie de mensen bij eetwinkel de Zwaan de Bretonse vissoep bestellen. De crisis lijkt voor even voorbij. Zal ik een nieuwe tas kopen? Of mooie schoenen? Wat kost een macbook pro eigenlijk? Straks ook maar even googlen.
Het is drie uur en het is nog steeds druk bij eetwinkel de Zwaan. Wat zouden al deze mensen gaan doen met hun vakantiegeld? Door een overschot aan onderzoekers en wetenschappers wordt overal onderzoek naar gedaan. Het vreemdste onderzoek ooit, ging over necrofilie in het dierenrijk. Een ander, minder vreemd, onderzoek is de jaarlijkse vakantiegeldenquête van het Nibud. Volgens het Nibud geeft ongeveer de helft van de ondervraagden het vakantiegeld daadwerkelijk uit aan vakantie (1x per jaar). Een derde spaart het en 10% lost de roodstand af. Zonde.
Het is vijf uur. Zo kijkend naar buiten, denk ik dat de gemiddelde Zuidasser wel wat vaker dan 1 x per jaar op vakantie gaat. Met alle stress die het werken op de Zuidas met zich meebrengt is het ook wel nodig om er wat vaker tussen uit te gaan. Come to think of it, ik ben ook wel aan vakantie toe.
Het WTC is trouwens een sociëteit van bedrijven en een mac book pro kost 2399 euro. Eens even kijken wat een vakantie naar Bali kost.

Lees meer!

Zuidas vrouwen - Het werkpaard

Het werkpaard is terug te vinden in iedere financiële instelling, consultancy firm, advocatenkantoor en al wat er nog meer aan bedrijven op de Zuidas te vinden is. Opvallend is dat er beduidend meer vrouwelijk werkpaarden te vinden zijn dan mannelijke. Het werkpaard werkt hard. Heel erg hard. Ze wil alles onder controle houden en weigert te delegeren. Zittend op het terras van de Blauwe Engel vertelde vriendin F. tijdens lunch over haar nieuwe manager. Haar manager kwam van een ander kantoor en was weggegaan bij haar vorige baan, omdat ze daar te weinig waardering kreeg voor wat ze deed. Bovendien kon ze bij F op kantoor een leidinggevende functie krijgen. Een uitgelezen kans dus voor de manager, maar voor F een regelrechte hel. Haar manager weigerde haar verantwoordelijkheden te geven en wilde alles, maar dan ook alles wat ze deed controleren. In ieder mailtje moest ze ge-cced worden. En aan het einde van iedere week moest er een verslag op haar bureau liggen om uit te leggen wat F. had uitgespookt die week. Niemand deed het goed als het niet precies op haar manier ging en zelfs dan had ze er wat op aan te merken.

De manager was na de eerste maand dan ook het gesprek van de dag op F’s afdeling. Internet werd afgezocht op zoek naar belastend materiaal. Maar er was niks te vinden; geen facebookprofiel, geen hyvesprofiel, zelfs geen linkedinprofiel. Deze ochtend werd relatieplanet als mogelijk onderzoeksmateriaal aangeboord. Een collega die al maanden ingeschreven stond op relatieplanet en zo aan makkelijke dates kwam logde aan en zocht de database af. En ja hoor, daar stond ze. Met haar 40 something jaar en haar kapsel dat haar kapper volgens eigen zeggen, maar niet goed wist te knippen. Op zoek naar een intelligente partner, die van reizen en koken hield. Volgens F keek ze nogal ongelukkig op de foto. Even hadden ze medelijden met deze vrouw, die zichzelf een burn-out in werkte en overal altijd over zat te klagen.
Even maar, tot ze via mail het verzoek kregen om voortaan iedere dag een update van hun werkzaamheden te geven. Op de terugweg naar kantoor zat F te bedenken hoe ze de uren relatieplanet en de anderhalf uur durende lunch op het terras kon verantwoorden.

Lees meer!

Schaamteloos ambitieloos

Deze week racete ik tijdens mijn lunchpauze over de grachten heen naar huis. Mijn jurk fladderdend halverwege split en decolleté slalomde ik vloekend om de loodgietsersbusjes en gemeentelijke reinigingswagentjes heen. Getsie. Afspraken onder werktijd met Kees de Klusser of zijn Poolse equivalent geven doorgaans meer stress dan de gemiddelde closing. Dat heeft alles te maken met een te ambitieuze planning mijnerzijds, maar ook met het onwaarschijnlijke gebrek aan ambitie wat Kees of Dimitri aan de dag legt. Die laat zich echt niet gek maken door zo’n juffertje.

Het teveel aan ambitie aan mijn kant begint al met de aanschaf van een Boretti afzuigkap in plaats van het doorsnee Ikea model. Dan sus je jezelf nog met de gedachte dat de kwaliteit beter is en er twee jaar garantie op zit. Dat eerste is niet waar. Het tweede betekent dat je een speciaal daarvoor opgeleid monteur de lampjes moet laten vervangen. Onder werktijd! De gemiddelde ZA'er beschikt over een ongezonde dosis ambitie en een overvolle planning. Dus denk je dit soort huishoudelijke aangelegenheden wel even tussen de bedrijven door te managen.

Kees zou een half uur van tevoren bellen had de mevrouw van Boretti mij verzekerd. Tot mijn grote ongenoegen was “ het helaas niet mogelijk een nader dagdeel te bepalen”waarop Kees op de stoep zou staan. Als de kern van je werk procesmanagement is, wordt je hier waarschijnlijk redelijk onrustig van. Zo ook ik. De onnavolgbare planning van Kees dicteerde vervolgens mijn agenda en het verdere verloop van mijn Zeer Belangrijke Zaak. Als jij dealmanager bent en pakweg tussen 08 en 22 uur door alle betrokken partijen van het kastje naar de muur wordt gestuurd , kan je geen dissidenten gebruiken die zich niets van jouw instructies of tijdslijnen aantrekken. Maar leg dat Kees of Dimitri maar eens uit.

Om 11.38 zag ik een gemiste oproep van een onbekend nummer. Het zou toch niet Kees de klusser zijn die daar een voice mailtje had achtergelaten zonder terugbelmogelijkheid? Hoe sneaky. Lichte paniekgevoelens kwamen boven. Mijn voicemail: “Goedemiddag mevrouwtje. Ik zou even bellen als ik onderweg was. Ik sta over vijf minuutjes voor de deur. Tot zo”. Nu raakte ik echt gealarmeerd. Stress, stress, stress!! Oneerlijk, oneerlijk, oneerlijk, 30 minuten had Boretti mij gegeven!

Halverwege de race tegen de klok richting huis belde het onbekende nummer weer. Tegen de verwachting in was Kees nog niet onverricht terzake naar huis vertrokken. "Mevrouwtje, ik sta voor de deur". Inmiddels licht hysterisch lispelde ik in mijn headset tussen de windflarden door: "Twaalf uur drie! Ik heb nog tot 12.03. Uw voice mail kwam binnen om 32 en.. " "Mevrouwtje, wat zegt u nu, nummer 30? Ik sta bij 42. Maar ik gaan zo weer, want ik moet nog langus meer adressies" Noem het beroepsdeformatie maar ik gilde "Nee, nee, nee! Ik heb nog 18 minuten".

Met verhitte boei en geladderde panty kwam ik 1 minuut voor de deadline bij mijn voordeur aan. Kees wierp mij een blik toe die het midden hield tussen medeleven en minachting. Op zijn dooie akkertje pakte hij zijn gereedschap uit en ging aan de slag. Ik zette het obligate kopje koffie en kwam langzaam weer een beetje tot rust. Zeg nou zelf: heb jij ooit een klusser met een burn out gezien? Een stukadoor die in zeven sloten tegelijk loopt? Volgens mij zijn de cyclische cortisolpieken waar ik mee kamp voorbehouden aan yuppen en huismoeders met deeltijdbanen. Zwijgend dronk ik mijn bakkie leeg aan de keukentafel naast Kees. Klusser. Helemaal zo gek nog niet. Lees meer!

Survival of the fittest

Arme vriendin A., werd ze drie jaar geleden met veel bombarie horizontaal van een ander advocatenkantoor ingevlogen, vorige week kreeg ze de zak.
En de manier waarop, verdient zeker niet de schoonheidsprijs. Aan het einde van haar werkdag stond plots een afspraak voor een evaluatiegesprek in haar outlook agenda. Let wel, een gesprek met een partner waar ze nog nooit voor gewerkt had. Tijdens het gesprek werd A. de volgende evaluatie gegeven: "Geen partner material, geen toekomst hier, zou maar eens gaan rondkijken bij een ander kantoor." Na amper tien minuten werd A. het kantoor van de partner uitgezet met de mededeling "Meeting met client. Nu. Bel HR maar voor de details." Goeiemorgen! Van hoor en wederhoor was geen sprake. Een dag nadat het uur U voor A. geslagen had was heel kantoor op de hoogte van haar onvrijwillig vertrek. Ze had het ongetwijfeld nog een tijdje stil willen houden om haar opties te overwegen.
Helaas, advocaten staan ondanks hun geheimhoudingsplicht niet bekend om discretie waar het hun kantoorgenoten betreft. Binnen een half uur had A. vier amices en amica's aan de lijn. Onder het mom van "Jee, wat rot voor je" kwamen de zich verkneukelende advocaten verhaal halen. Blij dat er weer een concullega was uitgeschakeld.

Ontslagen worden is niet langer alleen het lot van de losers. Dat is nu ook tot de Zuidas doorgedrongen.
Voor een generatie young professionals die met masterclasses in New York en Hong Kong de Zuidas zijn binnengehaald is dat nogal zuur. Want hoewel de angst voor werkloosheid reëel is, lijkt het statusverlies er nog harder in te hakken bij de ZA-ers. Er voor een Zuidas advocaat of bankier niets erger dan het opgeven van de Zuidas status, bijbehorend huis, gelijkgestemde vrienden en borrels. Dus wordt op de kantoren angstvallig naar peers gekeken, hoeveel billable uren draaide zij vorig jaar, ligt hij lekker bij de partners, hoe kan ik die mooie zaak bij mijn collega weghalen?

Het jaar 2009 staat in het teken van Darwin, die 200 jaar geleden is geboren. Als ik A. mag geloven zijn de huidige onslagrondes bij de advocatenkantoren niet minder dan een survival of the fittest. En wie zijn gezicht wil redden op de Zuidas moet sluw zijn.

Lees meer!

Astronomische Bedragen

• 320,806,000,000 euro is verdampt op de AEX van maart 2008 tot maart 2009.
• 1,800,000,000,000 dollar is de schuld van de VS
• 75,000,000,000 dollar is wat banken in de VS extra nodig hebben om de crisis door te kunnen komen volgens de stresstest
• 50,000,000,000 is wat Madoff in zijn broekzak heeft gestoken

Ik ben murw geslagen door de vele miljarden die de dagelijkse berichten in de krant over alle reddingsacties en schulden domineren. Bij de kapitaalinjecties in de VS en de verdamping van de waarde op de AEX lijkt de fraude van SocGen’s Jerome peanuts. Zelfs de verdonkeremaning van ons aller Rene van den Berg is een fractie van alles wat we kwijt zijn geraakt aan beurswaarde in het afgelopen jaar. Mij zeggen al die bedragen niet zo veel meer. Om de bedragen wat concreter te maken hebben we gekeken wat dat geld nu waard is. Die 320 miljard euro beurswaarde die verdampt is in het afgelopen jaar bijvoorbeeld, wat zou je daar nu van kunnen kopen?

. Wij hebben uitgerekend dat je daar zeker wel een land of twee van zou kunnen kopen. Maar welk land? Kijkend naar de BBP van een aantal Aziatische en Afrikaanse landen, zijn we tot de conclusie gekomen dat er toch wel een aardig aantal landen in aanmerking komen. Bijna alle Afrikaanse landen hebben een BBP onder dit bedrag en ook in Azië zijn er genoeg landen waar we terecht kunnen met ons geld.
Maar als je een bedrijf koopt, dan kijk je niet echt naar de totale uitgaven die je hebt gedaan om de eindgoederen te produceren. De toekomstige waarde is belangrijk. De net present value. Wat zou bijvoorbeeld volgens deze methode de Seychellen waard zijn? De Seychellen heeft een BBP van 1,2 miljard en volgens de Wereldbank de hoogste schulden per capita ter wereld. Dit is voor ons erg gunstig. Hoe meer schulden, hoe hoger de rentelasten, hoe minder er onder aan de streep staat. En hoe minder wij er dus voor hoeven te betalen. Als je de NPV van de Seychellen berekent kom je uit op een koopje!
De Seychellen is een paradijs. Laten we nu met z’n allen afspreken dat we, bij de volgende keer dat de AEX de 500 raakt, het geld wat we hebben verdiend gebruiken om de Seychellen te kopen. Dan kunnen we een zelfvoorzienende eco hippie community beginnen met alle AEX aandeelhouders. Lekker aan het strand en in de zon. Weg das, weg mantelpak en weg stress over werk en je aandelenportefeuille. We kopen gewoon dat land en bedruipen onszelf. En het mooiste is; Zo weten we dit keer in ieder geval wel wat er met ons geld is gebeurd. Wie doet er mee?
. Lees meer!

Aardig Onaardig

De grootste misvatting over de financiële wereld is dat je over een goed stel hersens moet beschikken om daarin succesvol te zijn. Lieve mensen, de ervaring leert, slim staat niet gelijk aan succesvol. Wat je voornamelijk moet kunnen als je het ver wil brengen in de wereld van ruzies en overnames is aardig onaardig zijn. Letterlijk en figuurlijk dus. Jan Nooitgedagt is er naar eigen zeggen de nieuwe CFO van AEGON mee geworden, zo vertelt hij dit weekend in NRC.

De truuk is om grove beledigingen, dreigementen en andere schofferende mededelingen waar een ander het schaamrood van op de kaken zou krijgen, met droge ogen en een tandpasta glimlach te brengen. Nooit vervallen in gefrons, gefrummel of boosheid – bah zo banaal. Ook niet, nee juist niet, als je gesprekspartner terecht ontzet reageert. Gewoon blijven lachen alsof je een zonovergoten Koninginnedag in hogere sferen beleeft of een extra lange Zonnatura reclame naspeelt in je eentje. Kan je dat zonder kunstmatige stemmingmakers, dan kom je er wel op de Zuidas. Zo niet, breid de kantoorapotheek in je bovenste bureaula dan uit met wat uppers en tranquilizers.

De truuk van het aardig onaardig zijn wordt niet alleen toepast tijdens onderhandelingen ( Engelsen gebruiken veelvuldig het nietszeggende “I appreciate your point” – beleefde glimlach), maar ook in de interne kantoorcommunicatie. C’est le ton qui fait la musique. Zo bereikte deze week een email die aan elkaar hing van malafide metaforen mijn inbox:

"Beste X. In aanvulling op mijn eerdere mail stuur ik je bijgaand de herziene versie. [Ik ben een lakse hond en heb de deadline niet gehaald.] Gezien het tijdstip van jouw eerdere mail was het niet mogelijk je deze aanvullingen eerder te sturen. [Ook was ik gemakshalve vergeten mijn verhaal langs de partner te sturen. Die heeft mijn concept nagekeken en er geen letter van heel gelaten. Dus nu stuur ik je wat het wel had moeten zijn. Een dag te laat.] Ik ga er vanuit dat je vraag hiermee beantwoord is.[Ik heb geen zin/tijd in follow up vragen] Laat het graag weten indien ik verder nog iets kan doen. [Succes ermee]"

Als jij op dat moment het complete verhaal inclusief prutswerk van je collega naar een cliënt hebt gestuurd, vind je dit niet zo aardig. Grote kans dat je nekaders zich verwijderen en je wenkbrauwen samentrekken. Niet doen. Dit veroorzaakt rimpels en het werkt niet.

Er is maar een gepaste reactie op dergelijk onaangepast gedrag: nog veel meer villeine vriendelijkheid. Dat heet passief agressief gedrag en wij vrouwen beheersen deze kunst doorgaans als geen ander. We passen het namelijk veelvuldig toe in de relationele sfeer. Je vriend noemt het dan zaniken, zeuren of zagen en verwijt je steken onder water. Dat mogen je collega's gelukkig niet zeggen –niet professioneel- dus doe er je voordeel mee. Denk aan roze honingbijtjes, strikjes, je poëzie album uit groep 3 en dien de afzender dan onverdroten blijmoedig van repliek:

" Hi M, wat attent dat je je druk maakt om mijn werktijden. Het is inderdaad een hoop werk om alles op tijd af te krijgen. Begrijp dat het je niet is gelukt het commentaar van R te verwerken in de versie van gister. Helaas is het advies net naar de cliënt gestuurd. Daarom kan je het beste je input naar de cliënt doorsturen met mij en R in de CC. Ik kopieer R hierbij ook even in zodat hij weet hoe we dit verder oppakken. Super veel dank voor je input. Mochten er vragen van de cliënt komen, dan stuur ik jouw contactgegevens door. Dankjewel!"

Of beter nog, bel even. Wel altijd even glimlachen voor je de telefoon oppakt.

Lees meer!

Conference callen

“If you are the moderator please press #, if you are a participant, please wait until the moderator activates the call. ‘PIEP”. “Hello? This is Deepak from India, who is in the call? Hello? Hello?” “Hi Deepak this is Scott, from London, I think Singapore and Moscow are in as well.” “PIEP.” “Hello? “Hello?” This is Jan from Amsterdam, who is all in the call?.... Na een half uur is het eindelijk duidelijk wie er allemaal aan de lijn hangen. De pret kon beginnen. Met acht keurig in pak of mantelpak gestoken collega’s zitten we nu al twee uur richting de zwarte luidsprekers op de tafel te praten. De chaos is compleet. Langzaam articulerend, zodat ook de andere kant van de wereld begrijpt waar ze naar toe wilt, probeert de voorzitter van de call er nog wat van te maken. Het wil niet baten. De meeste conference callers waren na een uur al de draad kwijt en de verveling is toegeslagen. In London is iemand zijn teennagels aan het lakken, in Mumbai zijn ze curry aan het eten en in NY worden de facebook foto’s van de collega’s bekeken.
Alleen Singapore doet nog mee. “Yes, hello, this is Lillian from Singapore, I agree we should take a more careful approach to this” I think..’PIEP”. Voor de niet conference callers onder ons; een piep tijdens de meeting betekent dat iemand de call verlaat. In dit geval was dat zomaar. Onaangekondigd. Wat doe je dan als voorzitter? Vragen wie er weg is gegaan? Of gewoon maar doorgaan en doen alsof er niets is gebeurd? Mijn voorzitter koos voor het laatste. “Yes Lillian, please contin.. ‘PIEP’. Weer iemand weg. ‘PIEP’. Nog eentje. De paniek was te lezen op het gezicht van de voorzitter. Ik had een beetje medelijden met haar. Toch lullig. En hoe los je dit op? “Okay, to summarize: We are on the verge of making some difficult decisions. Let’s think about the issues discussed and try to discuss them further tomorrow in another conference call. Have a nice day! I will send you the renewed action list. PIEP.”
Morgen bel ik gewoon in en zit ik aan de andere kant van de lijn, mijn hyves profiel kan wel een update gebruiken. Lees meer!

Girls on Top!

Mijn onderbuik vertelt me dat we het wel bijna hebben gehad, die crisis. Dit weekend wist een niet onaantrekkelijke investment banker me dat te bevestigen tijdens een etentje. Ik weet niet of hij mij simpelweg naar de mond -of de onderbuik- probeerde te praten, maar hij was het in ieder geval roerend met me eens.

Bovendien blijken vrouwen minder hard te zijn getroffen door deze crisis. Ten opzichten van vorig jaar is de werkloosheid onder mannen gestegen met 15%, terwijl de werkloosheid onder vrouwen is gedaald met 10%. Hoera, evolutie!

Zoals voor de meeste ogenschijnlijk opzienbarende feiten, bestaat hiervoor een heel logische verklaring: mannen zijn oververtegenwoordigd in de sectoren die het hardst door de crisis zijn getroffen.

Bankier G - bèta of niet – was zijn vermogen tot logisch redeneren na een prosecco of 3 wel kwijt en kwam dan ook met een hele andere verklaring. Uitgerekend aan mij vertelde G dat vrouwen in feite onmisbaar waren in de wereld van ruzies en overnames. Wat bleek, de 3 vrouwen op de 70 koppen tellende M&A afdeling van de grote Nederlandse bank waar G werkzaam is, werden eigenlijk onvoldoende gewaardeerd.

Tegen de achtergrond van een date en een goed glas wijn begint dit verdacht veel te lijken op schaamteloze sweet talkerij. Maar goed, ook zonder alcohol en glijerij blijft over dat deze Europlayboy wel van mening was dat vrouwen een bijzondere functie hebben in onze sector. De dries musketettes verzorgden volgens G het mentale management binnen zijn afdeling. Vrouwen vroegen om feedback na een deal. Een vrouwelijke collega ging in tegen een managing director die schaamteloos een stagiair verantwoordelijk wilde stellen voor het mislopen van een miljoenendeal. Omdat meneer MD zelf de bewuste avond naar een concert was gegaan en de stagiair berekeningen had had laten narekenen en daarna zelf die informatie had laten uitsturen. Volgens G waren zijn vrouwelijke collega's verantwoordelijk voor het wat menselijker maken van een bedrijfscultuur waar het ieder voor zich is.

Waarom nemen vrouwen die verantwoordelijkheid wel? Volgens mij omdat vrouwen beter in staat zijn hun werk te relativeren. Het zal jullie niet verrassen – G was het nog steeds met me eens. Volgens G -afkomstig uit het Gooi- was werken voor vrouwen slechts een bijzaak.

Tjonge, besteed ik wel veel uur in de week aan een hobby, dacht ik nog.

Rabiaat rechts of niet, G had wel een punt. Gelukkig nemen vrouwen hun werk vaak wat minder serieus. Of zijn ze niet bang anderszins op hun bek te gaan. Kiezen ze in tijden van crisis een ander pad. Neem bijvoorbeeld de Londense "Amazing Grace". Banker turned stripper. Van de Lehman Brothers naar een London Brothel. Werk is gewoon werk en brood moet op de plank. Verkoopt haar verhaal, zet haar raunchy mannelijke collega's te kakken en is weer back on track. Zo overleven we de crisis wel. Girls on Top!

xoxo

Lees meer!

Ongemakkelijke gesprekken

Een functioneringsgesprek is misschien het meest ongemakkelijke gesprek dat je als ZZA-er met je werkgever voert. Al viel dat in de afgelopen jaren best mee.
Werkgever: “Gaat eigenlijk heel positief toch? Project X heb je goed opgepakt. Tijdslijnen goed bewaakt, etc. Oh ja, zorg je wel dat je genoeg vakantie opneemt?” En dat was dat. Appeltje eitje, meer een formaliteit dus.
Als het economisch gezien niet op kan wordt bij de meeste werkgevers niets aan serieuze carrière begeleiding gedaan. Extreme disfunctioneringsgevallen daargelaten. Nu gaan de functioneringsgesprekken iets anders. In de huidige tijden zal de ZZA-er merken dat er wat meer aandacht wordt besteed aan de periodieke evaluatie. Dat wordt in arbeidsrechtland dossieropbouw genoemd.

Vergeleken met andere Europese landen of Amerika, heeft de Nederlandse werknemer het goed voor elkaar. Als een werkgever een werknemer zonder al te veel kosten wil ontslaan, heeft hij een dossier nodig. Uit dat dossier moet blijken dat de werknemer in kwestie herhaaldelijk slecht functioneert, instructies of kritiek van zijn werkgever negeert, cliënten beledigt, nalatig is of een moeilijk mens is. Het belangrijkste onderdeel van het dossier is dat de werkgever deze rotte appel er al veelvuldig op heeft gewezen welke punten in het functioneren moeten worden aangepakt. Die kritiek is dan liefst in een zalvende boodschap in verschillende gespreksverslagen gedocumenteerd. Denk dan aan: “Gerard, we maken ons zorgen over de manier waarop je project X oppakt.” En dan de HR klassieker: “Hoe vind je zelf dat het gaat?”.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Geen enkele werkgever maakt zich zorgen om jouw welbevinden op het werk. De gouden tip van onze bevriende arbeidsrechtadvocaat is dan ook dat je in het gesprek heel duidelijk doorvraagt naar de aard van de kritiek. Laat je werkgever met concrete voorbeelden komen. Daarnaast, blijf beschaafd. Wees roomser dan de Paus, en herhaal met je meest oprechte blik het volgende mantra: ik neem de gestelde kritiek serieus, ik wil daar heel graag aan gaan werken, ik wil graag begeleiding bij het optimaliseren van mijn functioneren.

Geloof ons je bent de pain in the ass van je ontslaghongerige werkgever. You can thank us later.

Lees meer!