Drijfveren - Van je geloof gevallen

Mijn zoektocht vervolgt zich weer op de Zuidas. Op het terras van de Blauwe Engel heb ik met een oud studiegenootje afgesproken. Hij werkt bij een internationaal advocatenkantoor, onderdeel van ‘the Magic Circle’. Hij behoorde tot een van de meest veelbelovende studenten om het te gaan maken in de corporate wereld. Juiste cijfers, juiste commissies, juiste huis en juiste vrienden. Een Rijkman Groenink in spe. Of in ieder geval partner bij een topkantoor op de Zuidas. Maar ook hij heeft zijn twijfels. Hij legt mij het verschil uit tussen wat hij noemt de ‘Believers’ en de ‘Non-believers’.

Als je begint als advocaat stagiaire ben je volgens hem een ‘Believer’. Vers uit de collegebanken ben je dolblij dat jíj als uitverkorene – je dankt god op je blote knietjes- bij dit top kantoor mag komen werken. Ja, ‘You’re the one!’ en alle losers die het niet zijn geworden, moeten naar een ‘Vogel & partners, een ‘Vos, Bosboom & Co’ of (god forbid) Das rechtsbijstand. (Waarom zijn er in de advocatuur overmatig veel bosdieren te vinden?)

Maar jij niet. Jij gaat uren draaien en het echte geld verdienen. Jij bent een ‘Believer’. En een ‘Believer’ draait zijn uren en doet dit met plezier. Want een 'Believer' heeft hart voor de zaak. Een deel van deze ‘Believers’ blijft de gehele loopbaan vasthouden aan hun geloof. Werk als religie.
Bij het merendeel echter, begint er iets te knagen. Na een paar maanden is het nog een vaag unheimisch gevoel. Het is moeilijk vast te stellen waar het gevoel vandaan komt en je gooit het op vermoeidheid. Die uren gaan je ook niet in de koude kleren zitten.

Na anderhalf jaar begin je je toch wat dingen af te vragen. Het geloof begint te wankelen. Is het wel echt zo tof om tachtig uur per week te maken? Word ik hier nu wel echt gelukkig van? Na twee jaar ben je om. Je bent geturnd. Je wordt een ‘Non-believer’. Van je geloof gevallen en dat doet pijn. Je ziet dat je die afgelopen twee jaar geestdodend werk hebt zitten doen om de zakken van de partners te vullen. Dat je een groot deel van je vrienden kwijt bent geraakt en dat je tegen een burn out aan zit. Nog een jaar en je hebt je stage in je zak en dan kan je doen wat je echt leuk vindt. Een jaar is best lang.

Mijn studiegenoot is een ‘Non-believer’. Maar wel een Non-believer die medewerker is geworden. Hij weet het spelletje te spelen. Hij heeft een manier gevonden om toch zijn werk te doen, maar niet de uren te hoeven maken. Daar gebruikt hij de ‘Believers’ voor. Hij spant ze voor zijn karretje. Deze jongen komt er wel.

Lees meer!

Gadgets

Ik heb een nieuwe werkgever en dus een nieuwe telefoon. De Mercedes tussen de Trabantjes, maar dan uit Zweden. “Een complete computer op zakformaat”, zo verzekerde mijn nieuwe baas me. Het kan aan mij liggen – onlangs heb ik nog geprobeerd een Audi met de sleutels van een BMW te openen – maar ik word niet bepaald wijs uit het indrukwekkend aantal minuscule knopjes dat met minutieuze precisie op mijn veel te kleine computer dan wel veel te grote telefoon is gezet.

Het enige valide excuus voor een dergelijk formaat telefoon is overigens een I-phone. De jaren tachtig zijn dan weer terug, als ik mijn Zweedse slagschip uit mijn Mulberry omhoog takel sta ik toch echt een beetje voor lul met mijn telefoon formaat rekenmachine. Niet ZoZa-chique. Dat leek me echter geen goed argument om op te werpen op mijn eerste werkdag.

Kijk, een computer op zakformaat is per definitie al onhandig. Waarschuw de ARBO dienst maar vast, dat betekent gegarandeerd reuma, artritis en volledige bijziendheid binnen een week.

Het ergste is nog wel dat hij een AZERTY toetsenbord heeft. Foutje van mijn secretaresse. [Voor de atechnisch gelijkgestemden: kijk even naar beneden en concludeer dat links bovenaan jouw toetsenbord een q prijkt. Bij mij zijn al die kuttig kleine knopjes gewisseld ( in ieder geval de z, w, q en f) waardoor ik frequent teksten typ als “Wqqr spreken ze qf op de wuidqs>?”. De spellingscontrole zou me nog kunnen behoeden voor het begaan van dergelijke kapitale fouten, ware het niet dat die ontbreekt.] Ik begin het donkerbruine vermoeden te krijgen dat mijn nieuwe baas me op de proef wil stellen.

Ofwel, geheel in de huidigte tijdsgeest, me aan een stresstest wil onderwerpen. Het apparaat heeft namelijk naast allerlei alarmerende piepjes voor mails, berichten, agenda en herinneringen ook nog de nare gewoonte me uit zichzelf op te bellen als ik een nieuw voicemailbericht heb. En niet 1x. Totdat ik al mijn voicemails heb afgeluisterd belt mijn telefoon zichzelf aanhoudend met tussenposen van 10 minuten. Dat brengt nare associaties met opstaan en het begin van een nieuwe werkdag met zich mee. Bovendien heb ik al sinds jaar en dag een voicemailfobie. Ik vermoed ook dat mijn nieuwe baas A deze zeer onprofessionele en onvolwassen eigenschap al tijdens het sollicitatiegesprek heeft weten af te leiden uit mijn ongeorganiseerde tasinhoud dan wel woest krullende haren. En deze alarmcentrale vervolgens expres heeft aangeschaft om me daarvan af te helpen. Aldus word ik de hele dag geacht te werken in een kakofonie van geluiden. Ik mis mijn blackberry! Wie had gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.

Toch heb ik het niet slecht getroffen. Toen ik op dag twee mee moest naar een bespreking had ik braaf mijn laptop model broodtrommel meegenomen. Mijn gadgetgeile nieuwe baas begon hartelijk te lachen. Of dit slagschip moest worden ingecheckt of meekon in de handbagage. Ik keek eerst een beetje beledigd en kleurde rood. Maar wat bleek: ik mocht meteen een nieuwe bestellen. “ Wat voor een?” vroeg deze vertwijfelde digibeet. “Eentje die tenminste in je handtas past.” Kijk dat begrijp ik. Heerlijke man.

Lees meer!

Drijfveren - Iets leuks met kinderen

Mijn zoektocht naar de drijfveren van de mens in pak vervolgt zich, ver van de Zuidas, in Rotterdam. In Hotel New York heb ik met M., een oud huisgenootje, afgesproken. M. werkt in Rotterdam bij een bank. Na het succesvol afronden van een international traineeship, waarbij ze de wereld over vloog, is ze als trader begonnen. M. kwam er al snel achter dat een handelaar in commodities of derivatives niet veel meer, misschien zelfs minder, doet dan een handelaar in koeien of auto’s. En net als bij koehandel, is er na een spelletje of drie de lol wel een beetje af. Al anderhalf jaar zit ze op haar werk starend naar de Bloomberg schermen en de vele grafieken van rentecurves heimelijk te dromen van een baan als kinderjuf. M. is gek op kinderen en van de Elsje Fiederelsjes en Berenbotjes kan ze geen genoeg krijgen.

In Hotel New York praten we over haar dromen. Als ze kinderjuf wil worden moet ze de PABO doen. Een makkie zou je denken voor iemand die na een studie bestuurskunde, econometrie heeft gestudeerd. Maar wat blijkt; hoewel de gemiddelde PABO student nog maar net kan staartdelen, moest zij de hele PABO studie vanaf scratch doen, inclusief de rekenlessen.

Daar komt ook nog eens bij dat er een verplichte (onbetaalde) stage aan vast zit, ze geen studiefinanciering meer kan krijgen en niet voldoende heeft gespaard om die periode door te kunnen komen. Hoewel het verkrijgen van een lening voor een MBA studie aan London Business School à 70,000 euro een makkie is, wordt het wat moeilijker een lening voor omscholing tot kleuterjuf te krijgen. Praktische problemen dus, die haar verhinderen haar droom waar te maken.

Wat te doen? Snel maar een man vinden en haar eigen kleuterklas beginnen.

Lees meer!

De maatschappij, dat ben jij

Vorige weekend stond ik ondanks gematigde zon, te dansen onder een tentzeil op het gras. Dat klinkt als een festival, maar was t net niet. Vanaf een zekere leeftijd brengt de zomer naast festivals namelijk ook een ander terugkerend evenement met zich mee: het huwelijk. Zeker wanneer je in t bezit bent van een betere helft, biedt dit verplichte sociale nummertje gemakkelijk agendavulling voor driekwart van jouw zomer. Als je tot de uitverkorenen behoort die zich tot de intimi van het bruidspaar mogen rekenen, consumeert zo’n evenement gerust ook nog je hele weekend. Bovendien ben je de resterende vrije dagen druk doende outfits en bijpassende schoenen te regelen.

Sterker nog, dit weekend heb ik zelfs een vrije dag moeten opnemen om een driedaagse bender in het Oosten volledig mee te kunnen beleven. Vrijdag- én zaterdagavond stond ik vervolgens op mijn gladiator heels pollen aan te staan stampen in een feesttent ergens in de Achterhoek. Pretty Woman part II.

Toen ik zondag terugkwam uit mijn –inclusief vrijgezellen- feestvierdaagse en de krant opensloeg , stond die volgeschreven over Geert. Vroeg ik de avond ervoor aan de bar “Wat vind jij van Geert?”. Dan varieerden de antwoorden onverkort van “Is dat die jongen schuin aan de overkant?”, tot het licht afkeurende “Was dat die jongen zonder das bij het burgerlijk huwelijk!?!” en het meest voorkomende “Is die nog vrijgezel?”.

Geert is door de kiezer in Nederland tot tweede partij bij de Europese verkiezingen gebombardeerd. Maurice de Hond spreekt over een situatie die vergelijkbaar is met de val van de Berlijnse muur in ’89. In vissersdorp Volendam was zelfs 50% van de stemmen voor Geert. Heb jij overigens ooit een allochtone Volendammer ontmoet? Nee. Volendam is misschien nog een beetje boos op Yolanthe.

Volgens PvdA fractievoorzitter Mariette Hamers is het een teken dat “mensen onzeker zijn en veel zorgen hebben”. In de NRC van vorige weekend komt de PvdA met nog meer smoesjes om het verlies van bijna de helft van de kiezersstemmen ten op zichte van de vorige keer te rechtvaardigen: de PvdA bestuurders zouden “te activistisch zijn” en het huidige kiezersvolk, met name jongeren en studenten, "is steeds trendgevoeliger". Jaja. Geert is namelijk heel gematigd en Volendam is door Twitter en Hyves last minute naar de stembus gelokt. De NRC kwalificeert de monumentale zege van Geert als een daad van verzet. Nederlanders zijn uit protest niet gaan stemmen afgelopen 4 juni!!

Gezien de feestvreugde en het openlijk gebrek aan enige vorm van politieke interesse constateer ik dat er onder de genodigden eerder sprake was van burgerlijke desinteresse dan van burgerlijke ongehoorzaamheid. Heeft dat dan te maken met de tunnelvisie waar mijn sociale zuil mee kampt? Een beetje ZA huwelijk gaat al snel over uitnodigingen op geschept papier en 3 dagen designeroutfits op de golf of oud familiebuiten. Zou dat nou anders zijn als ik op een links anarschistisch bolwerk een huwelijk had, vroeg ik me af? Een huwelijk in het thema ´Lord of the rings´ waar iedereen net als Daan Schuurmans in Alles is Liefde als gnoom of kobolt verkleed mag komen? Zo’n huwelijk waarbij de ringen van gevlochten hennep zijn en iedere genodigde zijn eigen onbespoten biologische tomaat moet meenemen voor het voorgerecht? Dat je niet wegkomt met wat standaard slap gebral aan de bar als je een praatje maakt?

Dat soort mensen trouwt denk ik niet, maar gaat blijkbaar ook niet naar de stembus. Of stemt stiekem toch op Geert. Uit burgerlijke ongehoorzaamheid. Links Rapalje! Misschien zou de PvdA gewoon een zomercampagne moeten inlassen. De paden op de tenten in.

Lees meer!

Zuidas uniformen

Elk afgestuurd meisje dat van de provincie naar de Zuidas trekt ambieert een carriere als Zuidas prinses. En bij die eerste schreden in de Amsterdamse City is de juiste outfit van essentieel belang. Je wil dat je kleding zegt “hallo bank/kantoor, ik ben jong, mooi en en total partner material”, niet “ik kom uit Leiden en dit synthetisch grijze pakje heb ik al sinds mijn bestuursjaar, leuk he?”Daarom gaan de Zoza-girls aandacht besteden aan het zogenoemde Zuidas uniform. Dat wil zeggen, outfits waar je als aanstormend talent een voet tussen de deur krijgt bij de gesloten forten op de Zuidas.
Allereerst, wees nooit, maar dan ook nooit bang om je uniform op te seksen. Dat betekent niet dat je als pornosecretaresse over het kopieerapparaat moet gaan hangen. Dus nooit zwarte rokjes met strakke witte bloesjes en een secretaressebril, dat ligt zo voor de hand. En panterprints zijn al helemaal niet bespreekbaar. Nee, echte office sex draag je aan je voeten, hoe hoger en scherper die hakken hoe beter. De enige regel is, geen tenen op de werkvloer. Peep toes daarentegen, zijn subtiel genoeg om mee weg te komen.

Als je als Zuidas debutante gaat shoppen, is het van belang om te bepalen welk personage je in jouw persoonlijke office soap gaat spelen. Ben je meer een Serena, dan draag je wapperjurkjes met langere chique vesten, witte bohemienbloesjes over strakke zakelijke broeken. Voor al deze outfits geldt dat de materialen echt in orde moeten zijn, strak katoen en zacht kasjmier. Zo voorkom je dat je te 'boho' op kantoor verschijnt. Een gouwe ouwe tip, met parels lijkt alles chique.

Ben je een hardcore Blair, dan is de zakelijke look een fluitje. Blair is het ultieme kostschoolmeisje. Dat betekent dat de meeste aandacht naar de benen gaat. Bij vrij simpele zwarte jurkjes, kies je super funky kousen. American Apparel (Westerstraat, Utrechtsestraat)verkoopt fantastische kleuren en bewerkte kousen. Heb je meer te besteden dan zijn de Wolford kousen (bijv. hoek Leidsestraat/Prinsengracht; Bijenkorf) een aanrader.

Een regel willen de Zozagirls in je oren knopen. Geen enkele zichzelf respecterende Zuidas-prinses draagt een mantelpakje. Je plukt de sollicitantes op kantoor er altijd uit omdat ze standaard een mantelpakje (van Esprit of Benneton) aanhebben. Een truttenpakje is een zwaktebod, het uniform van de onzekere twijfelaars die net iets te hard hun best moeten doen. Lees meer!

Drijfveren - Vast in de gouden kooi

Mijn zoektocht naar de drijfveren van een ZA’er (red. Zuidasser) begint in Dicky’s met een ex-collega. We noemen haar Yvon. Yvon werkt al een aantal jaar als controller en heeft tijdens haar werk een MBA behaald aan Universiteit Nijenrode. Behoorlijk veelbelovend dus. Een hipo, zoals dat heet. Voor Yvon was een grootse carrière weggelegd, wisten wij. Veel sneller dan de meesten van ons wisselde zij van baan en kwam ze boven in de kerstboom van onze bank terecht. Dit, tot frustatie van mijzelf en andere schilpadden die haast niet vooruit leken te komen. Yvon leek de perfecte kandidaat om mij te vertellen dat er zeker wel mensen zijn die dagelijks vol enthousiasme en overgave in het papierwerk op de Zuidas duiken..

Na de gebruikelijk 'Het gaat fantastisch', 'Nog steeds volop uitdagingen', bleek Yvon na een wijntje of vier toch wat te vroeg te hebben gepiekt. Yvon zou eigenlijk wel iets ‘creatievers’ willen doen. Ze was toch niet de number cruncher die ze dacht dat ze was. En zelfs Yvon raakte niet langer opgewonden van een avondje moduleren in excel. Ze twijfelde er zelfs aan of dit ooit wel zo was geweest. Op zoek naar iets creatiefs dus.

Misschien een marketingfunctie, of toch als kunstschilder aan de slag. Leker buiten die doos denken. Zou kunnen. Het probleem met Yvon was alleen, dat ze te snel was gegroeid. Inmiddels zat ze zo hoog in de boom dat ze te veel verdiende om iets totaal anders te kunnen gaan doen. Immers, dan zou ze moeten inleveren op haar veel te hoge salaris. En, zoals een rechtgeaarde ZA´er betaamt, was ze daar de afgelopen jaren toch wel redelijk naar gaan leven. Torenhoge hypotheeklasten voor het prinsengrachtpaleisje, een Saab Cabrio voor de deur en tweewekelijkse etentjes in Cinema Paradiso en Sophia. Tel daar de EUR 60,000 aan schuld bij op die een studie bij Nijenrode met zich meebrengt en zie hier, je typische hipo.

Yvon was terecht gekomen in de zo gevreesde ‘gouden kooi’. Iets waar wij de aankomende ZA´er voor willen waarschuwen. Waarschijnlijk tevergeefs, de gouden kooi lijkt door de meerderheid van de papierwerkers te worden nagestreefd . Hoe sneller hoe beter. Het lijkt wel een wedstrijd. Wie het eerst in die gouden kooi belandt is het alpha mannetje of vrouwtje. Want in de kooi ligt een stapel bankbiljetten en status te lonken.

En waar de meeste andere zoogdieren nog voorzichtig snuffelend om de kooi heen zouden dralen voordat ze die kooi in zouden stappen, rent de ZA´er blind van hebzucht de zorgvuldig opgezette val in om maar de eerste te zijn om bij dat blinkende goudgele geld te komen. Eenmaal in de kooi valt de deur keihard dicht en kom je er zonder kleerscheuren niet meer uit.

Arme, blonde, mooie Yvon. Daar zat ze dan. Haar hoofdje liet ze slap hangen. In de val gestapt. Wat moest ze nu aan met haar ‘creatieve zelf’. Dan toch maar een schildercursus op zaterdag misschien? Als de agenda het toelaat tenminste.
. Lees meer!

Drijfveren 'De serie'

Twee ex-bankiers die na ontslag als carnavalszangers aan de slag gaan. De ex-trader die als exotisch danseres haar voormalige collega’s het hoofd op hol brengt. En een bankier die het podium op gaat met een stand up comedy act. Uitzonderingen? Een rondje langs mijn vriendengroep, werkzaam op de Zuidas bevestigt dat hier veel mensen zitten, die ervan dromen ‘iets anders’ te doen. Wat dat ‘anders’ dan precies zou moeten zijn is niet geheel duidelijk. ‘Iets voor mezelf beginnen’ is een vaak gehoorde opmerking.
Zijn er ook nog mensen op de Zuidas te vinden die wel datgene doen dat ze graag willen doen? De komende weken in de serie ‘Drijfveren’ gaan de zozagirls op zoek naar de drijfveer van de mens in pak op de Zuidas en omstreken.Tips zijn welkom!
Lees meer!

Verwend

Ik lig uitgeteld op mijn bed in een hotel in Londen, bij te komen van een vijfgangenmaaltijd met evenzoveel sterren. De benaming ´bed´ doet overigens geen recht aan het Hugh Hefner waardige vlot waarop ik mij bevind. Mijn bed biedt zeker ruimte aan drie personen. Gelukkig hebben mijn twee collega’s hun eigen recessieonwaardig verblijf gekregen. De badkamer is net zo groot als mijn woonkamer thuis en de muren zijn zwart marmer in plaats van grijze gamma replica’s. Eigenlijk zou ik mijn Romeinse tobbe nu moeten inwijden. Maar ik heb geen zin om in bad te gaan want ik ben als een rolmops zo gevuld van al dat eten in zo’n sterrentent. Maken ze de exquise hapjes tenminste op verantwoord formaat, serveren ze alsnog vijf gangen. Blijf je vervolgens toch gewoon een nuchtere Hollandse meid en je eten laten staan is dan ook zo moeilijk. Zo zonde (hoor je je moeder zeggen). Ik zou eigenlijk een bezoekje moeten brengen aan de hotelspa, of beter nog, de stad ingaan op deze maandag, maar ik word zo moe van dat verplicht sociaal bunkeren, Japanse fusion chef kok of niet.
Dus lig ik hier op mijn bed. Uitgeteld. Mijn haar in een palboomknot waar Isa Hoes in haar Goede én Slechte Tijden jaloers op zou zijn omhoog, onderuitgeschoven hangend in een zee van donzen kussens. “Digs”te kijken- de Britse MTV equivalent van the Hills. Digs zijn Britse tieners die proberen de Beatles met Abercombie & Fitch te verenigen. De Digs hebben onveranderlijk een accent waar de gemiddelde Manchester United supporter jaloers op zou zijn en rockpunk haarlokken voor hun ogen. Toch hebben ze veel geld wat ze kundig verkwisten aan leuke uitjes. Inspirerend. Zo niet ik deze avond.
Ik sleep mezelf ten enenmale naar het raam om me ervan te gewissen dat ik toch echt in Londen ben. De kenmerkende kegelvorm van het Swiss Re Building en de klok van de Westminster Abbey lijken dit te bevestigen. Ik schuifel weer terug naar bed alwaar ik een kleine aardverschuiving teweegbreng door me dit keer voorover op bed te werpen. Daar lig ik dus als een net neergezegen afgeschoten wild zwijn op een donzen dienblaadje. Alleen en in het epicentrum van bruisend Londen. Zelfs tijdens een kredietcrisis biedt dit nog voldoende perspectieven. Langzaam donsveertjes met een vanille randje inademend bedenk ik me dat ik me los moet maken uit deze lethargische staat om een Digs waardige avond te beleven. Er zijn vast nog een paar banker boys over in de Buddha Bar. Ik zou een taxi moeten pakken en richting Bond Street moeten gaan. Adem in adem uit, het donsveertje kietelt mijn amandelen en veroorzaakt een kleine oprisping. Ik blik nog eens naar de marmeren balzaal op rechts. Rol vervolgens als een afgeplatte mandarijn richting de rand van mijn donzen eiland. Cribs begint. De “boom boom room" van Tony Jejo –een rapper met een half dozijn gouden tanden en evenzoveel hersencellen- doet definitief onder voor mijn hotelkamer. This was definitely not where the magic happened, however. Ik reik naar het lichtknopje. Leuk zo’n business tripje. Zo kom je nog eens ergens- zou wederom mijn moeder zeggen. Morgen om 10u naar een bespreking en om half 3 terug naar huis. Het enige wat ik na afloop van Londen zal hebben gezien is de skyline van Londen en de binnenkant van een taxi. Oh ja, en een vrij uitgebreide close up van mijn bed. Misschien moet mijn moeder eens mee op zo´n tripje in mijn plaats. Lees meer!