Werkontduiking - Onzichtbaar

In onze vorige column over het wat, waar en hoe van "looking busy" zijn we ingegaan op de houding. Dit keer de locatie. Naast houding en gezichtsuitdrukking is
locatie namelijk uitermate belangrijk. Want wat er daadwerkelijk op ons scherm gebeurt, daar heeft niemand zicht op door een zorgvuldig uitgekozen plekje in de eindeloze kantoortuinen..

Nooit, maar dan ook nooit met je rug naar de deur of een gang zitten. Er liggen altijd sluipers op de loer, die je niet hoort aankomen omdat je verdiept bent in de elf episodes op hereisthecity.nl over de voormalige Lehman Brother trader die als exotisch danseres aan de slag is gegaan. Niets vervelender dan onverwachts gestoord te worden in een dergelijke bezigheid.

Kies je plek strategischer uit. Mocht je al een vaste plek toegewezen hebben gekregen? Klaag dan bij je leidinggevende over de lichtinval op je scherm, of de irritante tic van je collega, begin desnoods over het Sick Building Syndroom of ergonomisch onverantwoorde bureaus. Dit zorgt er hopelijk voor dat je in een ander kantoor of op een andere plek komt te zitten. Doel. Een plek met je rug naar het raam of de muur.

Mocht dat niet lukken, zorg er dan voor dat die collega achter je zit, waarvan je weet dat hij agent 327 is, de vaste reaguurder van Geenstijl.nl.
. Lees meer!

Swine flu

ZuidAssers, opgelet! De Mexicaanse griep of "Swine Flu" lijkt nu ook ons kikkerland te teisteren. Lijk jij of een van je collega´s op bovenstaande foto, dan loop jij zeker voorop in deze trend. De Swine Flu is ook de beste reden om vandaag de dag professioneel te spijbelen. Sla deze foto op als "Ik op 29-7-09" en mail die naar HR. Ongetwijfeld een week of wat betaald verlof.

Het wordt inmiddels een beetje een "ik-hoorde-het-van-de-buurman-van-de-vriend-van-de-melkman-zijn-dochter-verhaal", maar schijnbaar zijn twee Utrechtse studentes gevloerd door het virus na het lustrun van de Utrechtse Vrouwelijke Studentenvereniging (UVSV). Aangezien een week van ongelimiteerd alcohomisbruik, slaaptekort en niet te vergeten gretig overdragen van speeksel en SOA´s sowieso al garant staat voor een griepje, wordt het nu toch echt zaak die studentstagiaire uit Utrecht te mijden. Uit betrouwbare bron begrepen wij verder dat een partner van Allen & Overy, kantoor Londen, hetzelfde virus onder de leden heeft. Daar willen wij verder geen conclusies aan verbinden. U bent desalniettemin gewaarschuwd. xoxo Lees meer!

Evian baby´s

Hilarisch! Check deze toddlers!. Lees meer!

Jambers-syndroom

Dit weekend riep de plicht ons ZOZA girls om een van de festivals op de zomeragenda af te werken. A Day At The Park (“ADATP”) stond op het program. Op de monotone kabbel house van Erick E, Sven Väth en andere fantasieloze computerprogrammeurs, deden wij daar met de helft van de Zuid As de Corrie Konings side-step (gewicht verplaatsen van links naar rechts en dan flink doorstappen op de maat).

Te midden van het feestgedruis kom je soms de meest onverwacht collega’s tegen. Neem Kees, doordeweeks een toegewijde en serieuze professional, in het weekend een losgeslagen beuker onder invloed. Kees wist me nog net te herkennen. Toegegeven, ik had mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe kantoor amper achter de rug, maar ik denk dat Kees gewoon ook een beetje was geschrokken. Niet alleen omdat hij op dat moment misschien een kabouter op mijn schouder dacht te ontwaren, ook omdat hij duidelijk niet verwachtte me daar te zien. Al was ADATP meer een staande borrel met slappe achtergrond muziek waar kon bijbabbelen met medeballen, toch hoop en verwacht je niet je collega’s in deze setting tegen te komen.

Stiekem lijden we allemaal wel een beetje aan het Jambers-syndroom op de Zuidas. Zelf ben ik ervan overtuigd dat mijn satijnen rode kokerrok al boekdelen spreekt over mijn verborgen identiteit als partyganger en hobbyend columniste. Helaas, Kees had mij blijkbaar nog slechts in het hokje advocaat gestopt.

De beide werelden waar je toe behoort kan je zelfs nog veel beter scheiden en aanzetten. Wat later kwamen wij collega M tegen van onze bankierende ZOZA girl: in het dagelijks leven broker, in het weekend woest partyanimal. M. stond niet te kabbelen maar ruim spacend te stampen en gaf gratis allerlei tips mee om de Jamberskloof op maandagochtend te overbruggen. “Dan verzin je gewoon een heel erg burgerlijk excuus, bijvoorbeeld dat je dit weekend een sauna hebt ingebouwd op zolder” Zelf had meneer M een half jaar lang iedere maandag tegen collega’s gelogen dat hij met een verbouwing aan de slag was. Volgens M was dat een prima valide reden om er in het begin van de week uitlopende tot donderdag wat vermoeid bij te lopen. Al ging de beursvloer op maandag om 9u open, M was er nooit voor tienen.

En zo kabbelden wij verder door de massa van halfbakken feestgangers of brave business burgers in disguise ("BBBID"). Helaas was het gehalte BBBID's nogal hoog. Reden misschien waarom het feest niet echt los kwam. Ik ga toch mijn onlangs opgedoken filmmaker maar eens terug-smsen. Kijken of de zelfkant van de maatschappij ook aan dit Jambers-syndroom lijdt. Misschien trekken die in het weekend wel en masse naar een bibliotheek of kantoortoren ‘om lekker normaal te doen’. Laat het jullie weten.

xoxo Lees meer!

Nieuwe baan, nieuwe liefde?

De eerste dag van je nieuwe baan. De enige dag dat je niet snoozt maar voor de wekker wakker wordt. Je zowaar op tijd, of zelfs te vroeg bent. Zit je kokerrok niet te strak? Een eerste werkdag lijkt niet alleen op de eerste schooldag, maar ook op een eerste date. Kan je jouw nieuwe baas mailen, of toch maar gewoon even binnenlopen? Moet je wachten tot hij contact opneemt, of houdt hij wel van een pro-actieve stagiair? Dezelfde zenuwen, dezelfde onzekerheid, maar vooral dezelfde torenhoge verwachtingen van het onbekende en de potentiële belofte van een picture perfect in het onontgonnen werkveld dat voor je open ligt.

Net als bij het gros van de scharrels worden de eerste scheurtjes helaas al snel zichtbaar. Je ontdekt dat je baas je consequent volstopt (met werk), niet reageert als je hem nodig hebt en zelf iedere verantwoordelijkheid afschuift. Nadat het laagje HR leugens is afgebladderd, rest bovendien slechts rammend saai werk. Voor je het weet zit je weer hele dagen op facebook, dabagirls en zza. You’re just not that into it. Je dream job is not the one.

Hoeveel mensen ken jij die bevestigend zouden antwoorden op de vraag of ze hun droombaan hebben gevonden? Ik schat nog niet eens een derde van mijn vriendenkring en als ik eens goed zou doorvragen misschien een vijfde. Waar je een persoon zelden zal horen bekennen dat zijn betere helft niet zijn droompartner is, blijkt hier qua werk geen taboe op te rusten. Komt dit omdat je in persoonlijke relaties beter kiest, of omdat het maatschappelijk niet geaccepteerd is om je betere helft te kwalificeren als “ het beste wat ik in de herfst van mijn leven kon vinden en een goede basis voor de toekomst”?

Ik gok een combinatie van beide. Een reden waarom men doorgaans beter persoonlijke dan professionele relaties weet of durft te kiezen, is wellicht dat men op privé dating gebied vaak beter heeft rondgekeken. Na een periode als “swingle” (red. swinging single, aldus mijn Amerikaanse collega E) op de Amsterdamse datingmarkt heb je immers meer dan genoeg vergelijkingsmateriaal om te bepalen of je uiteindelijke de juiste kiest. Bij je zoektocht naar de ware is serial dating inmiddels algemeen geaccepteerd. Scharrelen kan ook voor langere periodes heel vrijblijvend. Blijkt meneer X te lange teennagels te hebben of zich na een date of 5 graag te willen verkleden in jouw ondergoed, dan smoor je de ontluikende romance in de kiem.

Zo niet op de arbeidsmakt. Men wisselt doorgaans minder vaak van baan dan van scharrel. Bij professioneel daten wordt minder vaak en minder vrijblijvend gekozen. Op de professionele datingmarkt vinden parshipachtige praktijken plaats. Als jij een mogelijke arbeidsrelatie aftast stuur je een potentiële werkgever eerst je CV en heb je verkennende gesprekken . Die gedegen voorbereiding rechtvaardigt meer commitment aan je nieuwe relatie. Op de arbeidsmarkt teken je veel sneller voor een huwelijk met je werkgever. Je gaat misschien eerst nog even samenwonen in je proeftijd,maar al snel gaan die contractsvoorwaarden onvoorwaardelijk en bindend in. De luxe van een stage is vaak eenmalig en voorbehouden aan een student.

De serial sollicitant wordt maatschappelijk minder geaccepteerd. “Even volhouden” luidt vaak het devies. Waar je je scharrel inmiddels al zou hebben gedumpt voordat die tot vriend werd gepromoveerd, is de kans groot dat je voorlopig nog wel even in deze baan blijft hangen.

Door de vorige crisis getergd, proberen onze ouders ons er veelal van te weerhouden om te veel van baan te wisselen. Zij strooien daarbij te pas en te onpas met allerlei conservatief liberale argumenten als ‘staat niet goed op je cv’ en ‘gegardeerd gapende financiële afgrond’. Jaren vijftig argumenten op basis waarvan diezelfde ouders, geboren en getogen in het Gerard-Reve-De-Avonden-milieu , te lang zijn blijven hangen in een huwelijk of baan. Veel van die argumenten zijn ingegeven door angst, wat altijd een slechte raadgever is.

Nu er, fingers crossed en volgens mijn bescheiden mening, nog geen vierde wereldoorlog op de loer lijkt te liggen en de economie ongetwijfeld weer aantrekt, zijn de basisbehoeften van veiligheid en stabiliteit minder urgent. Anno 2009 date iedereen maar door. Dus waarom niet dezelfde vrijheid blijheid strategie toepassen in je professionele leven? Wie weet ga je een keer meer onderuit, loop je een blauwtje, maar vind je uiteindelijk die droombaan.

xoxo

Lees meer!

Tussenjaar

Er is een interessant fenomeen gaande onder het vrouwelijk deel van de ZoZa scene. Het is vergelijkbaar met het jaar tussen middelbare school en studeren in. De Amerikanen noemen dat een "gap jear". Tussenjaar dus, dat wordt ingevuld met backpacken in Australie, lesgeven aan arme kindertjes in Peru, of met een ordinaire talencursus in Barcelona. Onze lieve ouders zijn groot voorstander van dit tussenjaar, omdat ze denken dat je er zelfstandiger van wordt, een wereldburger zelfs, en omdat je er "levenservaring" van opdoet. De enige belangrijkste vaardigheden die wij opdeden waren een straffe alcoholtolerantie en een indrukwekkend partyvocabulaire in het Engels/Spaans.

Enfin, het tussenjaar beleeft momenteel een revival in Zozaland, gewoon op Nederlandse bodem. Strikt genomen is het tussenjaar ditmaal niet beperkt tot een jaar, maar kan het uitlopen tot twee, en in sommige sneue gevallen tot drie jaar. De deelnemers aan het tussenjaar zijn niet 17, maar 27, en het zijn voornamelijk vrouwen. Dames die rond hun 22 een vaste relatie kregen en vervolgens gingen samenwonen. Terwijl hun vriendinnetjes nog laveloos in het Feest van Joop hingen, stonden zij op zaterdagochtend kastjes te schilderen. Vers uit hun studentenhuis en "echt klaar met dat gefeest", begonnen zij aan een grote mensen leven in hun eerste appartement.

Vijf jaar lang kijken deze vrouwen meewarig naar hun single en doorfeestende vriendinnetjes, blij dat ze al dat dating gezeik "achter zich hadden gelaten". Zij hadden hem al gevonden, hoefden niet meer verder te kijken.Totdat de premature relatie na vijf jaar kroelen op de bank eindigt. En dat gaat meestal zo. Relatie kakt na drie jaar volledig in. Vrouw heeft interessante collega op werk. Vrouw snuffelt aan collega. Vriend komt erachter. Relatie uit. Vrouw slaapt drie weken op bank bij voorheen verguisde single vriendin en vindt schmutzig appartementje in hippe buurt Amsterdam.

Dit is het begin van het tussenjaar op je 27e. Waar de single vriendinnen inmiddels voorzichtig aan de eerste serieuze relatie beginnen, komt deze voormalige Bree van de Kamp op de keiharde Amsterdamse datingmarkt. Ze regelt al snel een rebound, waarvan ze zelf denkt dat het de ware is. Vervolgens wordt ze na drie maanden gedumpt door rebound man ("Hij belde opeens niet meer!"), en is haar prinsessenego aan shreds. En dat is maar goed ook, want dit is het startsein van een lange, met alcohol overgoten, trektocht, langs mannen van allerlei gading. Kerels die ze voorheen met geen stok zou aanraken, zijn nu opeens volledig haar type. Schimmige kunstenaars, zelfstandig ondernemers zonder noemenswaardige onderneming, portiers en Zumba leraren. Werkelijk alles passeert de revue. Ondertussen is Bree verandert van mollige huismus in een ragdunne party girl, die leeft op cola light, witte wijn en Marlboro Lights. Wees niet bang, deze fase komt vanzelf weer tot een eind, Bree komt er na een jaar achter dat ze geen Kate Moss/ Mary Kate Olsen/Sienna Miller II is, en dat ze heus wel gewoon moet eten, dat roken vies is en dat je op louter witte wijn niet zo lekker presteert. En waarempel, aan het einde van het tussenjaar komt er na een stoet nepperds de Real Deal binnenlopen. Een geschikte kerel die waanzinnig lief, leuk en bovenal echt is.

En Bree, inmiddels ouder en wijzer, zeker zelfstandiger en met een tas vol met levenservaring, is klaar voor de volgende fase.

Lees meer!

Werkontduiking - 'Druk, druk, druk'

Het is rustig in de zomermaanden. Die paar klanten die het slagveld, dat kredietcrisis heet, hebben overleefd, zijn op vakantie.
De bezuinigingsslag moet nog komen en de kranten staan bol van de overlevingstips in de kantoorjungle. Jezelf onmisbaar maken is een veelgehoorde tip. Dit doe je veelal door hard te werken. Maar ja, er valt nu eenmaal niet zoveel te doen. “Appearance is everything” is de mantra van vriendin F. En zo is het maar net. Onmisbaar lijken is bijna zo goed als het daadwerkelijk zijn. Maar hoe doen we dat? Hoe worden we de kantoorversie van Hyancinth en houden we de schone schijn op?.

Er overtuigend druk uitzien is makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig hebben we Facebook, Hyves, Nu.nl/achterklap, Geenstijl, Asos, Ilovefashion, Hereisthecity en D-listed. Thank god voor de social networksites, blogs en online shoppingmogelijkheden. Genoeg om ons een hele dag bezig te houden.

Om het surfen er ook daadwerkelijk als werken uit te laten zien, is een serieuze werkblik essentieel. Sta even stil bij de vraag of Jan of Yolanthe nu de oorzaak is geweest van Palinggate. Dit zal wat gefrons met zich meebrengen en dat komt uiterst serieus over op je collega’s en nog belangrijker, je manager. Blijf voornamelijk naar je scherm staren, maar kijk ook af en toe eens bedenkelijk naar buiten.

Een drukbezette papierwerker is altijd wel een memo aan het schrijven of een belangrijke mail aan het versturen. Blijf dus hoorbaar tikken. Open een worddocument en type daar alvast de krabbels en berichtjes in die je wilt posten op Hyves, Facebook of Twitter.

Ook het veelvuldig klikken van de muis is een manier om de schijn op te houden. Gelukkig is dat niet al te lastig. De kledingstukken op Asos zijn beter te bestuderen als ze iets groter in je scherm staan (klikken dus).

Als laatste is de houding erg belangrijk. Schouders omhoog. Rug gekromd, iets naar voren buigen en tikken maar. Niet meer van een echte gestresste, muisarm besturende kantoorklerk te onderscheiden. Mission accomplished.

Lees meer!

Vakantie- Deel 2

Kamperen in het klimatologisch uitdagende Terschelling bleek toch de nodige kosten met zich mee te brengen. Retourtje Amsterdam inclusief boot: EUR 60. Een week kamperen: EUR 20 de neus. De gehele dag de lokale horeca spekken inclusief “hangen in strandtent” en “uit in tienerdisco”: EUR 110 de neus. Per dag. Al met al wel een stuk goedkoper dan Ibiza.

Het grootste voordeel is misschien nog wel dat je je geen andere halve bekenden of zelfs leeftijdsgenoten tegenkomt. Kwam ik vorig jaar met de ergste kater ooit nog wat souvenirs uit mn studententijd tegen waar ik verplicht sociaal mee moest gaan doen in een hippe strandtent, op Terschelling bestond het publiek louter uit happy hakkende tieners met stoom uit hun oren van de hormonen en hun bezorgde, veelal natuurliefhebbende, ouders. Met andere woorden, geen zorgen of je wel de juiste clubs hebt opgezocht - die zijn er niet- en ook geen zorgen of je genante acties in de lokale hakkebars door bekenden worden opgepikt.

Die vrijheid geeft pas daadwerkelijk een gevoel van vakantie. En was voor vriendin F en H een excuus om in een 1-2 tje de lokale campingbaas te reglen, en voor vriendin G om er met een import Amsterdammer vandoor te gaan. Zo werd er zelfs nog meer geregeld dan tijdens een weekje Ibiza.

De Wadden zijn niet alleen een stuk laagdrempeliger, er is ook vrij weinig te beleven. Je kan er eigenlijk alleen maar fietsen dus je hoeft je ook niet druk te maken waar het feest is. Dat eiland ben je over gefietst in een klein uur, hetgeen meteen korte metten maakte met mijn ‘heb ik alles hier wel gezien’ neurose. En als het regent hoef je ook niet uren alles bikiniproof te harsen. Of te trainen. Heerlijk eigenlijk. Mag ik nog een La Choufje? En een bitterbal alstublieft.

Lees meer!

Vakantie - Deel 1

Ibiza, maak plaats voor de wadden. De Friese Antillen vormen een recessieproof alternatief voor onze vakantiebestemming van vorig jaar, zo verzekerde vriendin F mij. Bij mij schoten flarden van jaren 70 foto’s voorbij met mijn vader in “Wees wijs me de Waddenzee” badstof hotpants op een schelpenpad en mijn moeder die vals lachend mijn zus in de afwasteil probeerde te proppen. Ik was weer blij dat ik niet de oudste was en vroeg me af waar de parallel met Ibiza dan wel precies lag? Feest versus wadlopen, bronzen versus afzien in de nimmer aflatende regen, Leo & Marco, Syl & Raf versus sokken in open Teva’s dragende groen links stemmers. De parallel ging aanvankelijk volledig aan me voorbij, maar ook de zin om met een beter alternatief op de proppen te komen. . Totdat de dag voor de vakantie aanbrak. Toen ik daadwerkelijk een matje en een slaapzak uit de berging moest opdiepen en mijn regenjas van de vierde –klas-survivalkamp-ardennen over mijn capuchontrui aantrok begon de realiteit te dagen. In vertwijfeling belde ik vriendin F: “F, wij zitten toch niet in de bijstand? Wie gaat er nou in godsnaam als DINK, YUP of wat voor 20er dan ook vrijwillig een week kamperen op Terschelling?” De rest zat er al en het was heerlijk weer wist ze me te verzekeren. Ze zaten met ze allen bij een strandtent met “van die loungebanken net als bij de Republiek”. Lekker chillen op de Friese Antillen. Mijn wolkenkrabber backpack met mossig bedauwd matje deed me eerder denken aan de ontgroening dan een exotische zomervakantie. Maar goed. Daar ging ik.

Nadat ik met een uit de kluiten gewassen – bijna mondaine – speedboot – de overtocht had gemaakt, kwam ik aan op de kade van Terschelling. In de stromende regen. Er stond een degelijke Gazlle model je moeder voor me klaar. Onder de berg kittige truitjes wist ik gelukkig meteen mijn oude regenjas op te diepen. Als een sherpa uit de polder trapte ik met mijn bagagetoren op mijn rug tegen de wind in richting tenten. Vergeldingsacties tegen F en de rest te bedenken. Die hadden zich bedwelmd in camping cafe de Kooi met vele tripple malt bieren en bittergarnituur. Ik begreep die reactie en sloot me maar aan. Ik vroeg me wel af of dit nou gezonder was dan een week met bubbles en vitamientjes op Ibiza. Mijn slaapzak was van mossig bedauwd doorweekt geworden. Mijn regenjas heb ik de rest van de week niet meer uitgetrokken. Wouter Bos kon trots op ons zijn.. [wordt vervolgd]

Lees meer!

Staff to be supported

Mijn nieuwe secretaresse had een telefoon geregeld. Met het verkeerde toetsenbord, 2 weken te laat. Sociaal uitgedroogd vroeg ik hoopvol wat de toegangscode en het telefoonnummer was. Geen idee, anders moest ik de telefoonmaatschappij maar even bellen. Waarmee? Met mijn telefoon natuurlijk! Was die al geactiveerd dan? Nee, maar dat wist zij ook niet allemaal. Ze ging naar huis.. In de advocatuur wordt binnen het werkvolk onderscheid gemaakt tussen fee earners en fee burners. Fee-earners – what’s in a name – verdienen knaken voor de zaken. Uurtje factuurtje, zij vormen de core business van kantoor. Een gedeelte van die winst gaat op aan het salaris van de fee burners, ook wel “support staff”. Dat zorgt voor een aan apartheid grenzende tweedeling binnen kantoor. Ooit een partner schouder aan schouder zien lunchen met de afdeling IT of secretaresses? Niet in de dagelijkse high school arena bij mijn oude kantoor: secretaresses bij secretaresses, partners lunchen apart. En denk maar niet dat jij als secretaresse de regels van de apenrots gaat trotseren door met je melkkartonnetje aan de primus inter pares tafel aan te schuiven. Wij stagiaires zitten als jonge bavianen aan een tafel ergens in het midden. Aan de ene tafel laten we onze billen zien, aan de andere onze tanden.
Als fee-earner moet ik tot mijn grote schaamt bekennen dat deze natuurlijke tweedeling voor veel van mijn soortgenoten een vrijbrief is voor onvervalst onbeschoft gedrag tegen laatstgenoemde groep. Tot mijn nog grotere schaamte begin ik deze laatste dagen helaas wel te begrijpen waarom. De meeste “Magic Circle Firms” hanteren een bedrijfsmodel waarin de ratio FE:FB 1:1 is. Bij mijn nieuwe kantoor is die verhouding 0,5:1. Dat geeft een grotere cultuurshock dan een reis op blote voeten door de graslanden van Oezbekistan kan ik je vertellen.
Om te beginnen wordt er NIETS gearchiveerd. De stapels papier op mijn kamer vormen een natuurlijke afrastering van de rest van kantoor: wie heeft er nog een archiefkast nodig? Om nog maar te zwijgen van de jongen van IT. Ik heb vijf niet declarabele uren nodige gehad om deze sleets scheelziende knaap ervan te overtuigen toegang te regelen tot Kluwer Portal, een noodzakelijk kwaad. Toen ik hem een week later vroeg een tweede identieke verbinding te installeren, luidde het antwoord (denk Vlaams accent): “Elaas, dat zal ge ffkes opnieuw moeten uitleggen, want da’s veurige week geweest da’k da veur ge heb gedaan!!”. En maar blijven lachen. Afgezien van zijn onverdroten imbeciele glimlach, wegdraaiende ogen en onverstaanbare accent, maak ik met nam uit zijn goudvisgelijke geheugencapaciteit op dat we hier met een zwakbegaafde te maken hebben. Staff to be supported zou ik welhaast zeggen.
Mijn nieuwe baas geeft me de mooiste gadgets, een afgetuned appartement en een heel dik salaris. Maar ik overweeg terug te gaan. Ik overleef het namelijk niet in deze jungle zonder secretaresse. Weet iemand hoe de fax hier werkt?
. Lees meer!