City Girl

Ik was haar kwijt. En dus een beetje verdrietig. Trouw surfde ik iedere maandag naar haar site om met een besmuikte glimlach mee te lezen over de schouder van City Girl, “a saucy young investment banker, trading and dating in the heart of the Square Mile” met “a brutal Starbucks habit”. Wekelijks stak ze me een hart onder de riem en schetste ze in een paar alinea´s een herkenbaar beeld van “what it’s like being a woman in a man’s World”. Op een goede maandag, een paar weken geleden, was ze verdwenen. Mijn virtuele BFF was Lost in Cyberspace. Na een half decennium numbers crunchen blijkt City Girl haar blackberry te hebben verruild voor een laptop met fatsoenlijk toetsenbord. Als een van de weinige in de financiële wereld maakt zij daarmee daadwerkelijk de overstap naar ´iets creatiefs´. Vergis je niet, daar zijn heel wat uurtjes bloed, zweet, tranen en anoniem en waarschijnlijk gratis publiceren in gaan zitten.

City Girl geeft vorm aan het alternatief voor wat wij de grijze muis zouden noemen. City Girl heeft het gemaakt als bankier in de City zonder daarbij haar cool noch vrouwelijkheid te verliezen. Daarom is City Girl een heldin. One of the guys, but always a lady.

Volgens coach Johannes Boelens, vandaag aan het woord in het FD, moeten vrouwen die het ook willen maken in de zakenwereld leren “hoe ze zich zichtbaarder in de organisatie kunnen bewegen.” Vrouwen verschuilen zich teveel achter “wij” waar we de nadruk zouden moeten leggen op “ik”. Ik denk niet dat vrouwen zichzelf, al dan niet gekleed in jaren ´80 uniform, “met een duidelijke doe” moeten neerzetten. Niet in de laatste plaats omdat ik walg van deze term, afkomstig van een partner van PWC aan het woord in hetzelfde artikel, maar ook omdat ik juist geloof in de kracht van de vrouwelijke subtiliteit.

Volgens mij is de belangrijkste eigenschap die vrouwen toevoegen aan de werkvloer namelijk empathie. Empathie kan je opbrengen als je even niet met jezelf bezig bent. Dat is het cruciale punt waar veel mannen de mist ingaan. Omdat ze meer testosteron hebben en omdat ze nooit zo zijn geconditioneerd.

Die empathie hoef je niet kantoorbreed te gaan etaleren om jezelf daarmee als emotioneel incontinente stoplap op de kaart te zetten, nee, die pas je subtiel toe op micro niveau. Door bijvoorbeeld op te vangen als Partner X tegen je zegt “wat zijn die stapels daar, er moet hier hoognodig gefiled”, dat de man in kwestie in een opruimbui is. Dat het daarom zaak is prioriteit te geven aan het opruimen van je burea boven jouw Hoogbelangrijkst Juridsch Roman, al moet die volgende week bij de rechtbank worden ingediend. Of, als Partner X geagiteerd binnen komt met donderwolkgezicht over dreigend kort geding, niet zelf in de stress schieten maar begrip te veinzen door een welgemeend “Jeetje” of zelfs “Hoera” te uiten, zonder je eigen evidente ongenoegen over deze naderende werklast te laten blijken.

Dezelfde partner van PWC geeft overigens verderop in het artikel toe zelfs een cursus te hebben gevolgd om feminiene waarden te leren herkennen. Om vervolgens schaamteloos te vervolgen: “Er was meer geloof in de alwetende leider in die tijd. Dat zie ik aan mezelf”. Jeetje, jeetje. Gelukkig dreunt de beste man uiteindelijk ook braaf het voorgekauwde ideale quota van 25% vrouw in de maatschap op.

Het is natuurlijk heel leuk dat ze elkaar allemaal zo solidair bij de hand nemen bij PWC, maar ik weet niet of ze daarmee de recessie gaan overleven. Ik heb wel eens samen gewerkt met PWC in een deal en mij is het beeld bijgebleven van een club buttondowndragende-dassenklemmende-oerend-saaie number crunchers – overigens typerend voor de beroepsgroep. Wat ze volgens mij bij PWC nodig hebben is een beetje joie de vivre. Stuur de dames bij PWC op een rustig middagje gewoon een keer naar de Beethovenstraat of de PC (zonder W). Where´s the City Girl?!


Lees meer!

Grijze muizenpleidooi

Het is niets nieuws. Mannen raken afgeleid door mooie vrouwen. Een paar weken geleden zagen we het bij Henk Schiffmacher die na het zien van een naakte blondine een paar simpele vragen niet meer wist te beantwoorden. Uit eerder Canadees onderzoek is al gebleken dat mannen onverstandige keuzes maken in het bijzijn van een aantrekkelijke vrouw. Hier is nu onderzoek uit Nijmegen bijgekomen. Dit onderzoek stelt dat een man in het bijzijn van een (aantrekkelijke) vrouw zo ontzettend bezig is met zichzelf goed neer te zetten, dat er in zijn hersenen geen plek meer is voor een andere bezigheid waarbij enig intelligentie gewenst is. Vervelend, zou je denken. Zielig ook wel een beetje, maar meer ook niet.

Hier was de consultant, psycholoog, zelfbenoemd visionair en columnist van het FD het niet mee eens. Hij pleit er daarom voor dat vrouwen zich wat degelijker kleden. Excuse you? Ja zeker. Vrouwen zouden zich degelijk moeten kleden, maar gelukkig niet alleen om mannen hun intelligentie te laten behouden, ook jaloerse vrouwen wordt zo het leven makkelijker gemaakt. Pleidooi voor de grijze muis dus.

Het beeld van de jaloerse, misgunnende vrouw wordt vaker gebruikt om andere vrouwen in het gareel te houden. Zonde! Waarom kunnen wij een competente, mooie, goed en sexy geklede vrouw niet gewoon als voorbeeld nemen. Niets mis met hoge hakken, gelakte nagels of een hoge split. En als het ervoor zorgt dat je mannelijke collega daardoor minder goed uit de verf komt, is dat een leuke bijkomstigheid.

Wel of niet serieus genomen worden op je werk heeft niets met sexy kleding te maken, het heeft te maken met intelligentie, capabilities en op hoogte zijn van de mores en wetten van de Zuidas. De eerste twee heb je en voor het laatste lees je Zozuidas, dus niets staat jou nog in de weg. You go girl!

Lees meer!

Matig advocatig deel II - Ik ben creatief

Advocaten besteden een groot gedeelte van hun potentieel billable dagdelen aan zelfmedelijden (zie Matig Advocatig I). Daarbij lijden ze niet in stilte maar betrekken ze vrienden en verre kennissen in hun klaagsessies. Die vrienden en kennissen mogen tijdens zo'n onderhoud afwisselend een warm en begripvol "jee" of jeetje" zeggen. Kritiek of, bah, oplossingen voor gestelde problemen worden niet gewaardeerd door de Togaklagers. Het is eenrichtingsverkeer weet je wel.

Wat is eigenlijk de oorzaak voor al dit gevoelde leed en onrecht? Waarom wordt juist deze groep zo getroffen door twijfel en depressies?
Het antwoord is ontluisterend. En menig vriend van advocaat is reeds bekend met het volgende inzicht, dat door de advocaat in kwestie zelf naar voren is gebracht.

Eigenlijk zou hij/zij helemaal geen advocaat moeten zijn, hij/zij is namelijk Creatief.
En creatieve mensen zijn geen advocaat, die hebben beroepen als fotograaf, journalist of sieradenontwerper.
Creatieve mensen werken bij de Elle en organiseren de Fashionweek.
Geen wonder dat de advocaat zo ongelukkig is! Hij heeft een groot talent, dat door iedereen over het hoofd is gezien en daardoor nooit tot wasdom is gekomen! Wat een afschuwelijke misstand. En schrijnend, de wereld is zich namelijk niet eens bewust van het genie dat aan haar verloren is gegaan.
De nieuwe Annie Leibovitz, Viktor en Rolf, Carice van Houten: in de kiem gesmoord!

Waarom denken advocaten, vrijwel zonder uitzondering, dat ze creatief zijn? Het is niet genoeg dat ze goed konden leren, een universitaire opleiding hebben afgerond, en een een bovengemiddeld salaris verdienen. Nee, ze hebben ook een hele andere kant, zijn stuk voor stuk heel bijzonder. Was advocaat X nu maar een beetje door zijn omgeving gestimuleerd om "iets" met die creatieve kant te gaan doen, zo redeneert hij hardop (jij zit nog steeds aan de andere kant van de lijn), dan was hij al lang doorgebroken als acteur in een moeilijk toneelstuk tegenover Gijs Scholten van Asschat.

Het antwoord is dat advocaten meestal aartlui zijn. Ze hebben een beroep gekozen waarin ze door een strenge schoolmeester (de partner) achterna worden gezeten en die ze straf geeft als ze hun huiswerk niet maken. De luie advocaat denkt dat "creatieveling" eigenlijk niet werkt, dat muziekstukken, modeshows en romans zonder inspanning door een magisch talent tot stand komen. Wat een droom, zo'n creatief luizenleven!
Deze advocaten raad ik het boek Outliers van Malcolm Gladwell aan, waaruit volgt dat zelfs buitengewone talenten pas genieen worden als ze gemiddeld 10.000 uur aan hun talent hebben gewerkt. Niet meer zeuren over een urennom van 1600 per jaar dus, Advocaat.

Lees meer!

Time management III

Spelende vrouw, wat heb je nou geleerd? De consequentie van een maatschapsstructuur is dat geen partner wordt aangepakt op het ontbreken van management skills. De feodale verhoudingen brengen met zich mee dat het vaak niet helpt om nu te gaan emmeren over emails die jij niet hebt ontvangen. Of uit te leggen dat niemand de eindverantwoordelijkheid lijkt te willen nemen voor jouw juridisch proza tegenover De Cliënt. Dat begrijp Partner X allemaal wel, maar dat wil hij gewoonweg niet weten. Waarmee we zijn beland bij kritieke factor nummer 3: ook je partner blijft uiteindelijk dienstverlener. Zorg dat hij die verantwoordelijkheid niet stilzwijgend op jou afschuift en neem de basisbeginselen van goed timemanagement in acht.

De basisbeginselen van effectief timemanagement zijn (i) continue communicatie (“managing expectations”, zo noemt mijn consultant vriendin J. dat) en (ii) verantwoordelijkheden teruggeven. Hoe voorkom je nou dat jij de dupe wordt van diegenen die deze basisbeginselen niet onder de knie hebben, ofwel opzettelijke negeren?

Neem verder de volgende spelregels in acht:

1. Tegengas geven, doorvragen, tijd afbakenen (zie Timemanagement 1);

2. Conservatief begroten (zie Timemanagement I);

3. Zeg nooit een eindresultaat toe, maar maak je intenties kenbaar “Ik kijk er dan en dan naar”;

4. Leg de verantwoordelijkheid bij een ander: delegeer als een dolle (indien mogelijk) en benoem dat naar boven;

5. Check regelmatig met grote baas X of de volgorde in prioriteiten niet is veranderd. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, en die van je partner vaak ook;

6. Geef verantwoordelijkheden terug (Medewerker Y vraagt je eerst iets te doen, Partner X wil daarna een herziening in prioriteiten. Niet schamen, niet miemelen, niet uitleggen. Gewoon terug geven aan Y. Pas daarbij regel 1 t/m 5 toe.);

7. Let op! Dit betekent niet dat je halsstarrig werk moet gaan weigeren. Als stagiair ben je Altijd Flexibel. Niet bokken maar benoemen: "Ja ik kan het werk doen, Maar dan zijn dit en dit de consequenties." Of beter nog: "Y vroeg me eerst dat te doen dus kan JIJ aangeven (X) wat voorrang heeft (voor gevorderden)?";

8. Lever af voor de deadline; en tot slot

9. Timing is everything. Gek genoeg blijft een partner ook een mens. Vraag bijvoorbeeld nooit vrij voor het eerste kopje koffie. Haal desnoods dat kopje koffie even zelf. Wacht ook niet met vrij vragen tot het laatste moment. Wacht op een gunstig moment in de week ervoor en trek vooral iets leuks uit de kast.

Hoe het is afgelopen met X, Y en Z? Ik werd vanmiddag rond 12.30 door Partner X ontboden om Memo I te bespreken. Verrassend genoeg begon X nu pas met hardop delibereren en vrijelijk associëren over de dogmatiek die aan mijn juridisch roman ten grondslag lag. Regelmatig pakte hij de wet er even bij om luid declamerend te verdoezelen dat hij zelf ook niet een, twee, drie wist hoe het dan wel op papier moest komen. De tijd tikte tergend door. Ik kreeg honger. Hij ook. Ik werd chagrijnig, hij ook. Op een goed moment probeerde Partner X zich er met wat vaag commentaar vanaf te maken (tijd winnen, slimme truuk).

Let nu goed op. 1. Speel de bal terug: “Het is me niet helemaal duidelijk, hoe JIJ precies wil dat ik dit in het memo en de bijlagen verwerk?”. 2. Leg de verantwoordelijkheid bij een ander neer “Dat zijn ingrijpende wijzigingen die JIJ daar voorstelt, die zal Dinges [red. de werkstudent] ook moeten verwerken in de bijagen”. Baken je tijd af: “Ik weet niet hoe lang Dinges hiermee bezig is, maar gezien de ingrijpende wijzigingen die JIJ voorstelt, denk ik dat we het memo niet voor volgende week kunnen uitsturen [red. kijk serieus]."

X vond het allang prima want die wilde zijn lunch. Die heb ik natuurlijk nog net wel even aangeboden mee te nemen. Met een glimlach. Groot geworden door klein te blijven.

Pfff, avond gered, weekend gered. Succes!

Lees meer!

Time management II

Goed, daar zie je dan de zon achter de Zuidas wegzakken (niet slissen nu). Het kan zijn dat je zo laat op de zonovergoten zomerse vrijdagavond een gevoel van zelfmedelijden bekruipt. Je collega´s naar de vrijmibo, de baas in zijn sloep en jij bent De Zielige Stagiair. Niet doen. Nobody needs a negative Nancy. Denk niet in problemen, denk in oplossingen. Hoe ga jij deze valkuil van de ZuidAs ombuigen in je voordeel?

Time management klinkt in theorie heel eenvoudig. De praktijk leert ons anders. Met name twee factoren maken het onder de knie krijgen van deze essentiële ZA-vaardigheid nogal lastig: (i) de vrijwel feodale verhoudingen binnen iedere organisatie met een maatschapsstructuur op de ZuidAs (denk in ieder geval aan advocatenkantoren, maar ook investmentbanks, consultancy en accountancy kantoren kunnen er wat van) en (ii) de meerpartijen communicatie waar we bijna dagelijks mee te maken hebben.

De realiteit is hoogstwaarschijnlijk dat je niet alleen met Partner X en Medewerker Y te maken hebt -all good things come in pairs- maar in ieder geval nog met een medewerker of wat extra. Het risico van een meerpartijen verhouding is dat communicatie tussen twee partijen een derde niet bereikt. Dat is in feite het toepassen van “de haringtruuk” bij hockey of “poorten” bij voetbal op kantoor.

Ik kan je daar een voorbeeld van geven van deze ochtend. Medewerker Y, geeft me vanaf vakantie instructies om Memo I nog een keer te laten checken door Medewerker Z. Dat geeft al gedoe, want Partner X heeft me gister gezegd het nog die dag “af te maken” met Medewerker Y. Een keer gepoort. Ondertussen komt Medewerker K mijn kamer binnen: “Conference call, nu, in de kamer van Partner X. Had ik die email van gisteravond dan niet gezien?” Retorische vraag. Scheel-kijkend-van rose-op-sloep was Partner X mijn emailadres even vergeten toe te voegen. Of, ook plausibel, hij kon de knopjes niet vinden op zijn bb. Maakt niet uit, hij is toch de baas. Twee keer gepoort. Als derde verrassing komt Medewerker K nog een keer terug met Memo II. Mijn doorwrochte epistel had ze weliswaar al vier keer beken en als ´Finaal´ bestempeld, maar na commentaar van Partner X, moest ze er nog een keer met de rode pen doorheen. Drie keer gepoort. Resultaat? Er liggen twee rood aangelopen memo´s onaangeraakt op mijn bureau die Partner X al sinds gister verwacht. Ondertussen heb ik wat face time met Partner X voorafgaand aan de call. Goal.

[Red. wegens tijdgebrek –hoe toepasselijk- tot morgen]

Lees meer!

Time management

“Kan jij hier heel even naar kijken? Maar besteed er niet te lang aan, hè?” Voor iedere advocaat-stagiair is dit gesneden koek. Het intro naar een onmogelijke zoektocht en een matige avond.

Vorige week stelde mijn partner mij die vraag [red. als ik het over mijn partner heb, praat ik over mijn werkgever want helaas zie ik de beste man vaker dan welke man dan ook]. Na het poneren van bovenstaande vraag met indringende haviksblik, werpt partner in kwestie een memo op je bureau met de achteloosheid van een afdwarrelend herfstblad. Nog voor het op je bureau is geland, is de vogel al gevlogen. Het is ook in het geheel niet de bedoeling dat jij antwoordt op deze vraag. Als je ontdooit uit je door RSI geteisterde verstijfde postuur, hoor je zijn Brogues nog net wegsloffen op de gang.

Als beginnend stagiair tenminste. Als doorgewinterd stagiair weet je wat je te doen staat: tegengas geven, doorvragen, tijd afbakenen. 1. Wat wil je precies dat ik bekijk?, 2. Wanneer moet het af?, 3. Op het moment (altijd) ben ik bezig met memo x en y voor partner A en B, dus ik kan er [dan en dan] naar kijken. Dit is het Boom-Roos-Miep van iedere stagiair. Heb je deze regels nog niet onder de knie, dan kom je echt helemaal nergens.

Reden is dat jij als junior verantwoordelijk wordt gesteld voor het inschatten en beheren van je eigen tijd en daarmee voor de agenda van je baas. Lieve leute, leer een ding, time management is 1000 x belangrijker dan content. En daarmee valkuil nummer 1, zeker voor het type Young Eager Beaver dat op de Zuidas begint. Te ambitieus, te plichtsgetrouw, te veel willen pleasen. Stop daar. Begroot conservatiever dan de voedselbank in de winter van ‘ 44 en baken van te voren af wat je gaat doen.

Ook dan kan het namelijk misgaan. Met name wanneer De Medewerker in het spel komt. Three is a crowd, maar dat geldt vooral voor de benadeelde partij. Jij dus.

Nadat Partner X is terug geklommen op zijn troon, stuurt hij waarschijnlijk een opzichter naar je toe in de vorm van Medewerker Y. Terwijl Partner X nog een bordje bij Vis aan de Schelde besteld op kosten van de cliënt en daarvoor EUR 600 per uur in rekening brengt, instrueert hij medewerker Y per blackberry het vuile werk op te knappen. Medewerker Y gaat al heel wat jaartjes langer mee dan jij en heeft de opéénnabelangrijkste ZA-vaardigheid ook onder de knie: aardig onaardig zijn. Flemend vraagt medewerker Y (óf een verzuurde taart met overspannen eierstokken, óf een gefrustreerde kwezel zonder eigen praktijk) of je jouw commentaar ook kan uiteenzetten in een memo en daarbij ook vooral even “dit en dit punt wil meenemen”. Let op, dat wordt vaak ingeleid met de woorden “Zoals ik met Parter X besprak”. Dit is de regelrechte time management fuik! Zoals het een frust/taart betaamt , verschuilt Medewerker Y zich achter Partner X om al zijn/haar werk te delegeren alsof zijn/haar sluitspier is opengezet na een family pack Norit.

Terwijl je door Partner X chronisch onderschatte werklast (let op , dit is ook gewoon een smerige management truuk ) zojuist is verdubbeld, staat de deadline nog steeds op morgenochtend 11u. Partner X is inmiddels billable aan het golfen, Mewerker Y speelt met zijn 1,2,3 jarige kinderen in de achtertuin van zijn benedenwoning in oud-Zuid. En jij? Jij ziet de zon langzaam onder gaan achter de ABN toren op de Zuidas (tenminste, als je je in het Frustfields mortuarium of de Ellende en Overwerk tempel bevindt). Matig advocatig… [wordt vervolgd]

Lees meer!

Matig Advocatig

Advocaten zijn de meest miserabele personen die ik ken.
Echt waar, er zijn geen ongelukkiger mensen dan de toga dragers met hun neurosen, drankproblemen, en hun totale zelfoverschatting.

Het grote verschil met investment bankers die ook afschuwelijk saai werk doen, is dat de laatste groep nog eer uit haar werk haalt. Investment bankers zijn ervan overtuigd dat ze met het in elkaar draaien van excel bestandjes een deal kunnen maken of breken. Rain makers zijn ze, Masters of the Universe in hun eigen universum! Ignorance is bliss noemen wij dat.

Nee, dan onze vrienden van de Orde. Bel eens een advocaat en vraag hoe het met hem/haar gaat. Wees dan stil en doe een transformer in de vorm van de Klaagmuur te Jeruzalem.

Het gaat namelijk nooit goed, lekker, ontspannen of iets anders positiefs. Meestal gaat het kut, in het beste geval matig. De klaagzang heeft een terugkerend patroon waarin haat tegen afwisselend client of partner, constante twijfel over de beroepskeuze en een dwangmatige zucht naar vreemdgaan de revue passeren.

Om de stand van de advocatuur te peilen hoef je trouwens niet zelf de telefoon op te pakken om met je amices en amicae te bellen. Meestal ontvang je op een willekeurige werkdag rond 9:45 uur wel een een belletje dat heel geinteresseerd begint. Je hoort: hoe is het nou met je nieuwe yoga klasje/nierbekkenontsteking/relatie van vijf jaar die op de klippen is gelopen?

Let op, het is niet de bedoeling dat je daar dan echt een antwoord op geeft. Tijdens de halve seconde waarin jij ademhaalt om de vraag in kwestie te beantwoorden, grijpt Amica de gelegenheid om je de komende twintig minuten mee te laten doen met het spelletje "Ik haat mijn leven/baan/vriend", hier, vangen!



En daarmee komen we bij de treurige kern van de zaak. Advocaten mogen dan met z'n allen besmuikt lachen om investment bankers die hun eigen rol in the bigger scheme nogal overschatten. Advocaten doen precies hetzelfde, zo niet erger. Met het gijzelen van hun vrienden in hun eeuwige ellende over het advocatenbestaan gedragen ze zich ook als Masters of the Universe.

Grow up! Wees blij dat je in deze tijden nog een baan hebt om je hypotheek af te lossen. De wereld draait niet om advocaten en hun zielige probleempjes.

Lees meer!

Werkontduiking – Mastering it

In de vorige twee columns over ‘how to look busy’ zijn we ingegaan op de houding en locatie. Inmiddels kijk je serieus en gestresst. Daarnaast heb je een donker hoekje gevonden, waar niemand ongezien op je scherm kan kijken.
In deze laatste column over dit onderwerp een paar algemene tips die het plaatje af maken en de puntjes op de i zetten. Deze tips zorgen ervoor zorgen dat jij én die promotie gaat binnentanken én je ‘s avonds tijdens de borrel in je nieuwe online geshopte outfits kan meepraten over de laatste scharrels van Patricia.

Tip 1:
Zorg ervoor dat je altijd 1 internetsite tegelijkertijd open hebt staan. Dus niet facebook, nu.nl, zozuidas en asos tegelijkertijd.
Daarnaast is het essentieel dat je een serieuze excelsheet, een oude memo of een interessant pdf bestandje open hebt staan. Ook je werkmail met een paar ongelezen mailtjes staat uiteraard altijd open. Je hebt het immers véél te druk om die stroom van mailtjes te verwerken.
Je bent nu tactisch beschermd tegen collega’s of managers die in sneltreinvaart naar je toe komen om over het een en ander te discussiëren. Het zijn altijd dezelfde die dit doen en vaak wordt dit met voorbedachte rade gedaan. Houdt daarom in je ooghoeken scherp in de gaten waar die collega’s zich bevinden in de kantoortuinen. Dit vergt wat training, maar van een vrouw wordt verwacht dat ze kan multitasken, dus dit moet lukken.
Houdt je hand op de muis om snel weg te klikken als ze jouw kant op komen stuiven. Houdt er rekening mee dat grote excelsheets langzaam omhoog komen, een simpel worddocumentje daarentegen is zo geopend
Mocht je toch te diep verzeild geraakt in de gemoedstoestand van moeder Smit om je collega te zien aankomen, klik dan niet weg, maar laat de site open staan. Maak er desnoods een grapje over. ‘Even op de hoogte blijven van het écht belangrijke nieuws…’ Wegklikken komt immers alleen maar verdacht over.

Tip 2:
Klaag. Klaag als een echte Hollander. Klaag als een pensionado in Torremolinos. God, wat heb jij het druk. Je komt niet toe aan de ellenlange stroom van mails. Je moet excelsheet zus en memo zo morgen inleveren en je krijgt ook al veel vragen van klanten over de mail binnen. Dat we met deze onderbezetting de zomer door moeten komen! Al die mensen met kinderen die altijd tegelijkertijd vakantie opnemen. Het is al ondoenlijk als iedereen er is, laat staan als de helft op vakantie is. Etc, etc, etc.
Niemand die nog durft te denken dat jij het misschien wel heel rustig hebt en niemand die je nog durft op te zadelen met werk. Dit heeft als extra voordeel dat jij weer meer tijd in het updaten van je achterklapkennis kan steken.

Kortom. Wat wij zien: Een leuke goed ingelichte chick die de meest dazzling outfits online besteld, haar facebook profile goed update, de laatste berichten op zozuidas doorneemt en de roddels van de B-artists aandachtig bestudeerd.
Wat zíj zien: Een hardwerkende gestresste, drukke onmisbare medewerker die zichzelf een RSI in werkt. Ofwel de perfecte werknemer die zeker in aanmerking komt voor die promotie. Missie geslaagd.

Lees meer!

Daten in tijden van recessie

Momenteel kamp ik met een recessie in mijn liefdesleven. Tussen dates met een student en knipperlicht ex X door, werd ik onlangs geconfronteerd met de vraag of het meer de moeite loont te investeren in durfkapitaal of de doorstart van een oude relatie. Ofwel, hoe overleef je tijden van droogte in je liefdesleven?

Zolang de begroting voor jouw liefdesleven nog niet rond is, ben je overgeleverd aan de grillen van de markt. Als single ZoZa girl wordt je harder door koerschommelingen getroffen dan iemand met een lange termijn planning (je in Oud Zuid gesettelde collega). Jouw marktwaarde wordt vrijwel uitsluitend door vraag en aanbod bepaald. In landen die wij vaak als achterlijk bestempelen vangen ze dat heel verstandig op met wat geleide huwelijkspolitiek. Helaas is er geen Keynesiaans modelletje van toepassing op de Amsterdamse vrijgezellenmarkt. Zonder bescherming van bovenaf ben je als single ZA´er genadeloos overgeleverd aan de pieken en dalen van de Amsterdamse paniekmarkt.

De huidige marktcondities van de Amsterdamse dating jungle zijn bovendien klimatologisch uitdagend tet noemen. Ten eerste is de markt verzadigd: het aanbod overtreft steevast de vraag (denk aan het aantal zoekende blikken dat op een willekeurige avond in Gespot, George, Lola´s of andere arena´s van het verleidingsspel rond dwaalt). Die moordende concurrentie werkt prijsdrukkend. Je marktwaarde opkloppen met wat gebakken lucht, wordt daarom lastig. Ten tweede zijn zijn de marktcondities voor ZoZa girls extra uitdagend, omdat we opereren binnen een kleiner marktsegment. Een ZoZa girl wil een slimme, succesvolle, meedenkende, lieve, intelligente, charmante, sportieve en uitdagende vriend (haar mannelijk equivalent); de mannelijke ZA´er wil een lekker wijf dat niet teveel zeurt.

Is dat recept voor recessie? Misschien wel. Een recessie –“periode van laagconjunctuur”- in je liefdesleven, kan worden veroorzaakt door interne (je laat jezelf verslonsen) en externe factoren (de jaarlijkse marktverversing in september). Het is altijd fijn om een ander of De Wereld de schuld te geven, maar tijdens een Emile Ratelband-achtige kantoorcursus in Londen heb ik ooit geleerd dat het een beginnersfout is om te gaan vingerwijzen (“Het gaat er niet om wie het heeft gedaan, maar dat het wordt gedaan!”). Nuttiger dan uren doorzeveren over de grote Mieke Telkoop vraag ("Waarheen, waarvoor?") achter een periode van recessie in je liefdesleven, zijn praktische overlevingstips ( “Denk niet in problemen, denk in oplossingen!” –aldus Londen).
Hoe ga je creatief om met de harde marktcondities van de Amsterdamse datingmarkt:

1. Verhoog je marktwaarde. Pak n manicure, ga op dieet, ontwikkel een interessante hobby (dj-en), zodat je leuker afsteekt bij het gremia aan stereotype kakker concurrentes. Soms helpt dit niet (je bent over de datum). Zie in dat geval opties 2-4 hier beneden;

2. Boor andere markten aan. Denk canal parade, ga in een andere stad wonen, zoek het lagerop (knipoog een keer terug naar die ene bouwvakker). Ideaal als je jezelf opnieuw wilt uitvinden na de breuk met je vorige relatie;

3. Doe jezelf in de uitverkoop. Wacht niet op de"Real Deal” maar “Seal the Deal” en accepteer het aanbod van je ex of sluipenderwijs en onterecht tot vriend gepromoveerde scharrel. Met name nuttig als optie 1 in de herfst van je leven niet meer werkt; of

4. Ga creatief om met de huidige marktvoorwaarden. Ben je ongerechtvaardigd optimistisch en de Amsterdamse Paniekmarkt in Gespot, George en Lola´s nog niet zat, denk dan aan een slim alternatief. Investeer in durfkapitaal of overweeg de herfinanciering van een oude relatie.

Omdat ik mezelf nog graag onder categorie 4 schaar, heb ik onlangs beide mogelijkheden overwogen. Durfkapitaal, ofwel de student, leidde tot een date waarbij hij (a) niks betaalde en (b) me in mijn eentje een uur liet wachten op het perron (waar was de auto)?! Op dit soort smerige studentenstreken zit natuurlijk niemand te wachten. For the time being wellicht terug naar ex X. Of wellicht optie 2 ? Ik ga proberen vast een plekje te regelen op de boot met al die hardbodies in de canal parade van volgend jaar.

xoxo

Lees meer!